Ερωτευμένοι... Τάκης Παυλοστάθης

Anne Lönnberg, Κορίτσια στον ήλιο (1968) 

 

Ερωτευμένοι

Κάθονται και περιμένουν

Το καλοκαίρι ακόμα και τις νύχτες λαλούνε τα τζιτζίκια

Δίκυκλα τρέχουν οχήματα παντοία

οι επιδιώξεις ορίζουν: τροχάδην

Στον Κήπο το συζητούνε ακόμη

για της ψυχής τη δίαιτα, τη θέτουν σε εφαρμογή,

την πιο σωστή απόλαυση

κάθε μέρα την κάνουν πράξη

Τα επιτόκια εκτάκτως μόνο ανεβαίνουν

γενικώς όμως πέφτουν αυτή είναι η τάση

Τραπεζίτες κάναν γεωτρήσεις στον ουρανό

                                         σκάβουν τον ουρανό

(τραπεζίτες αναδιατάσσουν τα σύννεφα)

Στο καφενείο της βουλής καλαμπουρίζουν

ποδοσφαιρικά, παίρνουν βουλευτές ύψος

(νέες χαρούμενες φατρίες ανακύπτουν)

Κι εκείνοι κάθονται

παραμελούν δουλειές ψυχαγωγίες

κάθονται και περιμένουν ενεοί

Την περιμένουν.

Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά 1964-1999, εκδ. Νεφέλη

Οι αναπάλσεις... Ανδρέας Εμπειρίκος

Ευγενία Ξυγκόρου & Μιχαήλ Ταμπακάκης, Αγάπη παράνομη.

 

Στην εναρμόνισι της ηδονής ξεχνά κανείς τις μαστιγώσεις

της βιοπάλης και της μοίρας.

Μέσα στα κύματα της συνουσίας

οι άνθρωποι γίνονται θαλάσσιαι εκτάσεις

τρισένδοξοι και απλοί σαν λάμψεις

αστέρων που δεν χαμήλωσαν ποτέ το φως των.

Και τρέχουν πάντοτε μέσ’ στους ιστούς της σάρκας των

τα τρεχαντήρια των ερώτων πανελεύθερα

με πλήρη αναπέτασιν ιστίων

με όρθια την πλώρη των εκεί που τα ωθούν οι ώσεις

και οι κραδασμοί της ηδονής εν τη ολοκληρώσει της.

[...]

... μοιάζουνε πολύ εν τέλει

με την ψυχή του νέφους

που επάνω από την πόλι πλέει

του σύννεφου που αγαλλιά και πάλλεται και φρίσσει

από τας στοναχάς                                                                               

από τας αναπάλσεις

στην εναρμόνισι της ηδονής

στην ολοκλήρωσι των ενορμήσεων.

Ανδρέας Εμπειρίκος, Η Σήμερον ως αύριον και ως χθες, εκδ. Άγρα

Κυριακή πρωί... Τάκης Βαρβιτσιώτης

Ευγενία Ξυγκόρου & Μιχαήλ Ταμπακάκης, Αγάπη παράνομη

Κυριακή πρωί

κι ανάμεσα στα χείλη σου

εξαφανίζεται ο χρόνος.

Κυριακή πρωί

κι ανάμεσα στα δόντια σου

λάμπει το μήλο της ηδονής.

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Μικρά ερωτικά εγκώμια, εκδ. Αρμός 2002

Μ' άρεσε... Έλενα Κορινιώτη

Ζωή Λάσκαρη και Νίκος Κούρκουλος. Ο κατήφορος

Μ’ άρεσε που όλες οι λέξεις μου σχημάτιζαν εσένα.

Που μπέρδευα τα ονόματα τριγύρω μου

φωνάζοντας τους με το μικρό σου.

Λέγοντας το με τόση φυσικότητα, σαν να ‘τανε δικό μου.

Μ’άρεσε που δεν ξέχασα την πρώτη φορά που σε συνάντησα,

τότε που στεκόσουν στην άκρη του παράδρομου.

Και γύρισα.

Και κοιταχτήκαμε.

Και δεν έχω κάτι παραπάνω να προσθέσω μιας και καποιες φορές

αρκεί ένα κοίταγμα,φτάνει να είναι σαν και το δικό σου.

Φωτιά που γλιστράει επάνω σε εύλεκτα υλικά.

Μ’ άρεσε ο τρόπος που περιστρεφόμασταν

ο ένας γύρω από τον άλλο.

Σαν δυο κύκλοι ομόκεντροι, σφιχτά δεμένοι.

Μ’άρεσε ο τρόπος που με διεκδικούσες

ακόμη κι αν ήξερες πως ήμουν ολοδική σου.

Μ’ άρεσε που ακροβατούσα σε δύο κόσμους.

Έναν ολόκληρο για εμάς κι έναν για τους άλλους.

Αρκούσε να έρχεσαι,

για να κρεμώ στην πραγματικότητα μου την επιγραφή ΚΛΕΙΣΤΟΝ.

Μα παραπάνω ξέρεις τι μ’ άρεσε;

Εκείνη η προσπάθεια σου να ξεκόψεις από εμένα.

Να με ξεριζώσεις από μέσα σου.

Ακόμη και να με μισήσεις.

Να βγαίνουν παραπάνω στο λογαριασμό σου

οι επιστροφές σου από τις απομακρύνσεις σου.

Μ’άρεσε που ενώ ρίξαμε τόσες φορές την αυλαία

δεν σου τέλειωσα ποτέ εν τέλει.

Έλενα Κορινιώτη

Mεθυσμένος... Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Ζέτα Μακρυπούλια & Χρ. Παπακαλιάτης, Τέσσερις

Πιάνοντάς μου το χέρι τρυφερά

μ’ οδήγησες κρυφά στο κελλάρι.

Στο Βάκχο δεν κάναμε σπονδές.

Τιμήσαμε, ως άξιζε, μόνο την Αφροδίτη.

Όμως εγώ σαν έφυγα, ένοιωθα μεθυσμένος.

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, Πληγές χωρίς αίμα

Μετράς... Γιάννης Κοντός

Παναγιώτα Βλαντή, 10ⁿ Εντολή

Ανοίγεις τα πόδια -ψαλίδι, διαβήτης-

μοιρογνωμόνιο και μετράς:

Την αντοχή μου, τη γωνία μου, την αγωνία μου

-στο πέταγμα, στο πέσιμο, στο σκάψιμο-

(ποτέ δεν κατάλαβα τη γεωμετρία

από παιδάκι ήμουνα μουσικός)

Γιάννης Κοντός, Τα οστά

Παραλήρημα... Ρώμος Φιλύρας

Θεοφανία Παπαθωμά &  Ακύλας Καραζήσης 
Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου

Ωστόσο έρχεσαι στ' όνειρο,
για να με βασανίζης σαν έμμονος εφιάλτης.
Ήρθες και χθες και προχθές.
Και ξαναήρθες κι απόψε...

Γδυνόσουνα. Κλειστά τα παράθυρά σου,
η γρίλλια σου και ο ροζ ο μπερντές.
Και ως το δρόμο ανατριχιαστικοί οι κρότοι και
τα θροΐσματα των πραγμάτων,
των φορεμάτων που 'φεύγαν από πάνω σου.
Εδώ το ένα δακτυλίδι κι έπειτα τ' άλλο,
εκεί τα διπλά βραχιόλια
που ακουμπούσαν στης τουαλέττας το κρύσταλλο.
Και τα γοβάκια που έβγαιναν,
και το φουστάνι έπειτα μαζί με τη ζώνη σου,
στην καρέκλα...

Και εγδυνόσουνα.
Κι εφτερούγιζαν γύρω σου χιλιάδες έρωτες
με μικρά φτερά
κι έβλεπα πέταλα ρόδων να σκορπιούνται
στα λευκά σου σεντόνια και τον εαυτό μου
ανάποδα στο προσκέφαλό σου να μετρώ
του ταβανιού σου τα σχέδια ως που να 'ρθης.
Ήρθες; Ας παίξη η μουσική.
Το ηρωικόν εμβατήριον των μεγάλων εμπνεύσεων
ας ανακρούση το μίσος αυτών
που μένουν απ' έξω.

Και εγδυνόσουνα.
Και άρχιζε γύρω ο χορός των επίπλων.
Και ο καθρέπτης,
εραστής της ντουλάπας χρόνια κολλημένος μαζύ της
εμιλούσε στην ψιλόλιγνη σιφονιέρα,
κι αυτή με το στόμα της,
το επάνω συρτάρι της ανοικτό, έχασκε.
Και η κουνουπιέρα κυματιστή
έκανε υποκλίσεις στο σκαμνάκι της τουαλέτας
και η τουαλέτα έφευγε, γλυστρούσε, εκρυβότανε,
εγύριζε πίσω μεθυσμένη από την τζαζ των σακακιών.
Θεοί!..
Ρώμος Φιλύρας, Η ζωή μου εις το Δρομοκαΐτειον και άλλα αυτοβιογραφικά.

Ολόκληρη ζωσμένη... Γιάννης Ρίτσος

Χαρά Αγγελούση, Δάφνις και Χλόη (Οι Μικροί Ερασταί) 1968

                                         

Ολόκληρη ζωσμένη όλη τη γύμνια σου,

τόσο περήφανα απροστάτευτη,

σαν ένα δάσος μες στην πυρκαϊά!..

Γιάννης Ρίτσος

Έρωτας... Καλυψώ

Ειρήνη Μπαλτά και Κων. Μαρκουλάκης, Μια υπέροχη μέρα

Τσαλακωμένα σεντόνια. Άτσαλα πεταμένα ρούχα.

Κραυγές.

Κόκκινα-μωβ σημάδια.

Και οι γείτονες

δεν μπορούσαν να καταλάβουν

αν είχε ξεσπάσει μεταξύ τους πόλεμος

ή έρωτας 

Καλυψώ

https://mplefeggari.tumblr.com

Αλλιώς... Γλυκερία Μπασδέκη

Έλλη Λαμπέτη & Μηνάς Χρηστίδης, Το τελευταίο Ψέμα. 1958

άλλο αεράκι

πολυγκλότ

πρόγονοι κάδρο, σώβρακα

βατίστα, μια ωραιότατη

κομότα αμανάτι

αφέθηκα η Λαρισαία

κόρη,

αγάπησα

αλλιώς ορθώνονται

οι ρώγες

μες στο νοίκι

αλλιώς στο

ιδιόκτητο

Γλυκερία Μπασδέκη, Η Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Μόνο... Γιάννης Πατίλης

Δημήτρης Καπώλης & Ντιάνα Σαακιάν, Petit Flirt 

Μόνο ο καθρέφτης

να σε βλέπει αντέχει

δίχως να σπάει.

Γιάννης Πατίλης, Εικόνες από μια νέα

Λάικ... ήρωας

Ορφέας Αυγουστίδης & Ευγενία Δημητροπούλου

γαμώ

το

φέισμπουγκ

θέλω

να σου κάνω λάικ

με

τη γλώσσα

ήρωας

Το κουτάλι... Δημήτρης Χαρίτος

Έλλη Τρίγγου, Suntan

Είσαι το κουτάλι

που υπομονετικά κι επίμονα

γεμίζει με θάλασσα τον ύπνο μου.

«Ταξίδι όμως δεν βλέπω»

μου λέει κάθε φορά η χαρτορίχτρα.

Δημήτρης Χαρίτος, Τα τριακόσια εξήντα πέντε και το ένα για τα δίσεχτα χρόνια, εκδ. Κίχλη

Δεξίωση... Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Χριστόφορος Παπακαλιάτης  & Βίκυ Παπαδοπούλου, Δυο μέρες μόνο.

«Καυλόφλογα μου προκαλείς

όπως στέκεσαι δίπλα μου,

και σαν μπουρλότο με διαπερνάει.

Οι πόρτες μας στο ξενοδοχείο είναι κοντά,

έλα στο δωμάτιό μου το βράδυ

να γίνουμε ζευγάρι».

Της το ψιθύρισε στη λαμπρή δεξίωση

όπου ήταν προσκαλεσμένοι ως τιμώμενα πρόσωπα,

κι έπρεπε να συναντήσουν

σοβαροφανείς διπλωμάτες, τραπεζιτικούς

κι άλλα επιφανή μέλη της κοινότητας.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Παρακαταθήκη ηδυπάθειας, εκδ. Εντευκτήριο

Περιμένω... Jean Cocteau

Πέμη Ζούνη, Απουσίες, 1987

Να περιμένω.

Να με στήνεις.

Έχεις κάνει το στήσιμο ολόκληρη τέχνη.

Σαν εκείνα τα κινέζικα βασανιστήρια.

Έχεις μάθει όλα τα κόλπα,

τους πιo απαίσιους τρόπους για να με κάνεις να πονάω.

Πόσο έχω περιμένει!

Κάθομαι και μετράω μέχρι το χίλια,

μέχρι το δέκα χιλιάδες, μέχρι το εκατό χιλιάδες.

Μετράω τα βήματα ανάμεσα στην πόρτα και το παράθυρο.

Κάνω κομπίνες στο μέτρημα

για να βγαίνουνε διπλά τα βήματα.

Βάζω μουσική, αρχίζω να διαβάζω.

Στήνω αυτί μήπως ακούσω τίποτα.

Όλη την ώρα με στημένο αυτί, σαν τα ζώα.

Και μερικές φορές δεν αντέχω

και τηλεφωνάω σε 'κείνο το βρωμομπάρ που πηγαίνεις

και βασανίζεις άλλες γυναίκες.

Και πάντα μου λένε ότι μόλις έχεις φύγει.

Και ποτέ δεν ξέρουν που αλλού θα πας.

Κι αυτή που είναι στο βεστιάριο,

μόλις μ’ ακούσει αρχίζει τις συμπόνιες.

Α, θα την σκοτώσω.

Εξάλλου, μπορεί να σκοτώσω και σένα.

Έχω ακούσει για άλλες γυναίκες

που έχουν σκοτώσει τους εραστές τους

για πολύ λιγότερα απ’ αυτά που κάνεις εσύ.

Jean Cocteau, Ο ωραίος αδιάφορος, μετ. Γιάννης Φαρμακίδης

And yet... William Carlos Williams

Πέμη Ζούνη, Απουσίες. 1987

And yet one arrives somehow,

finds himself loosening the hooks of

her dress/in a strange bedroom—

feels the autumn

dropping its silk and linen leaves

about her ankles.

The tawdry veined body emerges

twisted upon itself

like a winter wind!

William Carlos Williams