Η αγάπη... Κώστας Ουράνης

Δημήτρης Πικιώνης

 

Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού

και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα·

αν εἰναι νάρθη, θεναρθή, δίχως να νιώσῃς απὸ πού,

και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβησμένα

θενα σου κλείση απαλά, με τ᾿ άσπρα χέρια της τα δυο,

τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε,

κι όταν γελώντας να της πης θα σε ρωτήση: ποια είμ᾿ εγώ;

απ᾿ της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβῃς ποια ᾿ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς... Αν εἰναι νάρθη, θεναρθή.

Κλειστά ὁλα νάναι, θα τη δης άξαφνα μπρος σου να βρεθή

κι ανοίγοντας τα μπράτσα της πρώτη θα σ᾿ αγκαλιάση!

Ειδέ, κι αν έχης φωτεινό το σπίτι για να τη δεχθής,

και σαν φανή τρέξης σ᾿ αυτήν, κ᾿ εμπρός στα πόδια της                                                                                                       συρθής,

αν είναι νάρθη, θεναρθή - αλλιώς θα προσπεράση !..

Κώστας Ουράνης

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

-------------

Η ζωή είναι ωραία και χωρίς έρωτα;

— Είναι ανάθεμά την!..

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Θρύψαλα εκδ. Andy’s publishers

πηγή: Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Too Late... Κώστας Ουράνης

Alex Omarsson

 

[…]

Τους δρόμους τους σκεπάσανε τα χιόνια

και κλείσανε σαν πύλες οι ουρανοί:

αν ήταν (που δεν ήταν!) κάτι να 'ρθει,

τώρα πια είναι αργά για να φανεί.

Α! Τι δειλοί - και πόσο γελασμένοι

εβγήκαμε σε όλα στη ζωή μας:

γι' ασφάλεια κυκλωθήκαμε με τείχη

- και γίνανε τα τείχη φυλακή μας.

Εμπρός στης Προσδοκίας το κατώφλι

περάσαμε τα νιάτα μας ορθοί

- ενώ ήτανε μέσα μας το θάμα

που τόσο λαχταρούσαμε να 'ρθει!..

Κώστας Ουράνης, Ποιήματα, εκδ. Εστία

Το κορίτσι... Κώστας Ουράνης

Vittorio Ronconi 

 

Σβέλτη, γοργὴ καὶ γλιστερὴ σὰ φίδι, ὅλη τὴν ὥρα

ποῦ νὰ τὴν πιάσω τέντωνα τὰ χέρια, ξεγλιστροῦσε

καί, πάντα προκαλώντας με κι ὅλο ξεφεύγοντάς μου,

εὐτυχισμένη, ὁλόκαρδα καὶ εἰρωνικὰ ἐγελοῦσε.

 

Μ᾿ ἀπάνω στὸ κυνηγητὸ κι ἀπάνω στὸ παιγνίδι,

κάθε ποὺ σμίγαν τὰ κορμιὰ καὶ κόλλαγαν στὴν πάλη,

ἐκείνη πιὰ δὲν γέλαγεν ἀθῴα σὰν καὶ πρῶτα

κι ἐμένα ὡς κῦμα ἀνέβαινε τὸ αἷμα στὸ κεφάλι.

 

Καί, μιὰ στιγμή, ποὺ ἅρπαξα τὴ μέση της καὶ μ᾿ ἄγρια

ἐπιθυμία τὴν κράτησα μέσα στὴ ἀγκαλιά μου,

σκλαβώνοντας τὰ πόδια της μέσα στὰ γονατά μου,

 

τὴν εἶδα ποὺ ἀφέθηκε γλυκὰ στὸ σφιξιμό μου,

ἐνῷ τὰ μάτια ἐγλάρωναν καὶ τρέμανε τὰ χείλη

κι ἔνοιωσα ὅτι μέσα της ἐξύπνησε τὸ θῆλυ.

Κώστας Ουράνης, Ποιήματα Εκλογή, εκδ. Εστία

Τώρα γυρίζω και κοιτάζω... Κώστας Ουράνης

Alexander Fedorov

Καρπό δεν έκοψα κανένα

από το δέντρο της ζωής,

μονάχα μάζεψα ό,τι βρήκα

να ‘ναι πεσμένο καταγής…

[…]

Τώρα γυρίζω και κοιτάζω

και τη ζωή αναμετρώ:

-πόσο μεγάλη ήταν η φόρα

-πόσο το πήδημα μικρό!

Κώστας Ουράνης, Τελευταία σχεδιάσματα (απόσπασμα)

Μάσκες... Κώστας Ουράνης

«Πόσο περιορισμένη είναι η μελωδία της πολιτικής. Παίζει το σκοπό της απάνω σε δύο μόνο νότες: την υποκρισία και τον κυνισμό.» Α. Τερζάκης

Ωραίος ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς…,

χθeς στον Skai…

Εκεί που είχε τάξει…

νταούλια, ζουρνάδες και χορούς στο διηνεκές…

Εκεί τα μασάει τώρα…

… και αποκαλύπτει… ότι οι ψηφοφόροι του ήταν κρυφοί γερμανοτσολιάδες που γουστάρουν να βρίσκονται στα τέσσερα…

«Όσοι μας ψήφισαν τον περασμένο χρόνο γνώριζαν κατά βάθος ότι δεν θα μπορούσαμε να υλοποιούσε τις προεκλογικές μας υποσχέσεις και ένα μέρος των προσδοκιών δεν ήταν δυνατόν να δικαιωθεί.»

Και συνεχίζει αμείλικτος…, στέλνοντάς τους αδιάβαστους...

«Αριστερή πολιτική είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας και οι επενδύσεις, δεν υπάρχει τίποτα πιο αριστερό από αυτό. Αν υπάρχει ακόμα πιο αριστερή πρόταση, να μου την παρουσιάσουν»

Και αποκάλυψε, στους ψηφοφόρους του ΟΧΙ, με την «ταπεινοφροσύνη» του ηγέτη που ξέρει που πατά και που πηγαίνει, ότι…

«Δεν γνώριζα τι σημαίνει η έξοδος από το ευρώ ώσπου έμαθα…».
Αποσαφήνισε βέβαια, χαροποιώντας την πελατεία…, ότι…

«Το δικό μας μνημόνιο είναι το καλύτερο»

Τόνισε δε, ότι…

«Δεν με ενδιαφέρει ποιοι θα πάρουν τις τηλεοπτικές άδειες. Θέλουμε να έχουν νόμιμες άδειες, νόμιμα χαρτιά, φορολογική ενημερότητα και να τηρούν τους Νόμους»… κάνοντας τους θαυμαστές του να σκεφτούν-αναρωτηθούν (sic)… «δηλαδή… αν ο ψυχάκιας που σκόρπισε το θάνατο στη Νίκαια, ήταν φορολογικά τακτοποιημένος, θα έπαιρνε άδεια;»

Συνέχισε δε…, με Λεβέντια θυμοσοφία…

«Τώρα κατάλαβα πως το να είσαι πρωθυπουργός είναι διαφορετικό στην πράξη, απ' ό,τι νομίζεις όταν βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση!»

… και έκλεισε διευκρινίζοντας, χωρίς λόγο θα λέγαμε και προς έκπληξη όλων, προς το popolo…

«Κανείς δεν μπορεί να μας κατηγορήσει για ανεντιμότητα»

--------        -------        ------        ------

«Για νάμαι ευχάριστος σε όλους,

κι ακόμα και στον εαυτό μου,

έκρυψα πάντοτε με μάσκες

που αρέσουνε το πρόσωπό μου.»

Κώστας Ουράνης. «Μάσκες»

Το «κάνουμε»... αλλά χωρίς αίσθημα... Δημήτρης Γ.

Για νάμαι ευχάριστος σε όλους,

κι ακόμα και στον εαυτό μου,

έκρυψα πάντοτε με μάσκες

που αρέσουνε το πρόσωπό μου.

Κώστας Ουράνης, «Μάσκες»

              ……………

                                                Να επαινείς με θράσος τον εαυτό σου.

                                                Όλο και κάτι θα μείνει.

                                                               Φραγκίσκος Βάκων, 1561-1626, Άγγλος φιλόσοφος

Μεγαλειώδης και η χθεσινοβραδινή παράσταση του Θιάσου της πρώτης φοράς…

Παράσταση με πολύ κέφι και αστείρευτο μπρίο…

και η Τέντα του Τσίρκου να γνωρίζει δόξες, για μια ακόμα φορά…

Με πόνο ψυχής, με δάκρυα στα μάτια, με κόμπο στο λαιμό, με κατάρες κατά των εκβιαστών «ετέρων», ψήφισαν και το δεύτερο πακέτο των προαπαιτούμενων μέτρων, οι περηφανοανθρωπιστές οργανοπαίκτες…

Όμως προσέξτε…, ψηφίζουν μνημόνιο αλλά ταυτόχρονα το μισούν…

Όχι σαν τους άλλους, τους γερμανοτσολιάδες, που το αγαπούν…

Όχιιι !! Εμείς το μισούμε…, λένε.

Το ψηφίζουμε και σκίζεται το μέσα μας…

Το ψηφίζουμε και μας έρχεται να ξεράσουμε…

Πέφτουμε στα τέσσερα… αλλά το κάνουμε σαν τις πουτάνες, χωρίς αίσθημα…

Και βεβαίως κάθε βραδιά αναδεικνύει τους δικούς της πρωταγωνιστές-artists…

Χθές βράδυ πχ…

… η βασίλισσα Ζωή χαρακτήρισε τους ανθρωπιστές συντρόφους… άθλια ενεργούμενα των τοκογλύφων…

… ο Γιάνννης ψήφισε ΝΑΙ για να ξεκινήσει μια ώρα αρχύτερα ο σχεδιασμός της αντίστασης…

… η λεβεντοκόρη Νάντια κοίταξε στα ‘’χαμηλά’’ τον δοσίλογο Αυγενάκη και ανακάλυψε ότι δε φοράει πανταλόνια… α πα πα!!! χήρα γυναίκα…

… ο Θωμάς Κώτσιας θυμήθηκε… βιασμό και, όπως είπε, αφού δεν μπορεί να τον αποφύγει θα κάτσει να τον απολαύσει… (μπρούμυτα ή ανάσκελα; Ή μήπως ένα γρήγορο στα όρθια…;)

Το λεβεντοκοπέλι ο Μιχελογιαννάκης κατάπιε χάπια…

Ο Κυρίτσης ντράπηκε περισσότερο κι απ’ όταν κατουρήθηκε στην γ’ δημοτικού…

Ο Πετράκος ντρεπόταν να κοιτάξει τους συναδέλφους του…

Λίγο πριν το τέλος ο Νίκος-ξημερώνει μια υπέροχη μέρα-Παπάς είπε ότι… «τόσα μπορούσαμε, τόσα κάναμε…» και μας έβγαλε από το άγχος να περιμένουμε κι άλλα…

Και να ‘ταν μόνο αυτά… Τα νούμερα στην παράσταση τελειωμό δεν έχουν…

… τύφλα να ‘χουν ο Ν. Ξανθόπουλος, η Ελ. Ζαφειρίου, η Κ. Χέλμη, η Μάρθα Βούρτση… που μπροστά στα δικά μας νούμερα δεν πιάνουν μία…

Τέλος, την παράσταση έκλεισαν, για χθες, με δυο ευχάριστες απειλές οι…

Panos-Σαμουήλ λέγοντας… «Πάμε όλοι μαζί να αλλάξουμε τη χώρα…»

και ο gran maestro…, Alexis, τονίζοντας ότι… «Κάναμε λάθη, αλλά δεν εγκαταλείπω».

Αυτά τα λίγα… Αν θέλετε περισσότερα… μην χάνετε λεπτό από τις παραστάσεις…

ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ

Δημήτρης Γ.