Νόνα... Τάσος Γαλάτης

Vincent van Gogh 

 

Αχ θε μου,

που δε σε είδα ποτέ μου,

στέναζε συχνά πυκνά η νόνα μου η Κανέλλα

πότε στον αργαλειό ισιάζοντας το υφάδι

πότε στο λόγγο ζαλωμένη πουρναριές

στ’ αμπέλι, στο περβόλι, στις ελιές και στη νεροτριβή·

κι όταν κατάκοπη τα βράδια

συδαύλιζε τα κούτσουρα στο τζάκι.

Μα εγώ που ολιγόπιστος

σ’ έψαχνα μάταια στον ουρανό,

σε είδα και σε άγγιξα ακέριο θε μου

στον άγιο μόχθο της·

πώς ευωδιάζει σαν εκκλησιά το σπίτι

όταν η μάνα μου απλώνει τα κιλίμια της.

Τάσος Γαλάτης, Τα χαράγματα, εκδ. Πλέθρον

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 17, Νοε. 2012, https://diorthoseis.eu/

------------

Στο Μεσαίωνα, τ’ αργαστήρια μες στο σπίτι

-τα χειροποίητα πράμματα, τ’ ανθρώπινα!

Ρένος Αποστολίδης, Πυραμίδα ’67, 1950

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Οι πτώσεις... Τάσος Γαλάτης

Amedeo Modigliani

 

Χρυσάνθεμα για την κυρία Μαργαρίτα

και τη λησμονημένη δοτική,

την πιο μεγάλη της αδυναμία·

μαζί με τη βεντάλια της που ανοιγόκλεινε

ακολουθώντας ρυθμικά τις πτώσεις,

χωρίς ποτέ να προλαβαίνω

να συναρμολογήσω ακέραιο

στις φιλντισένιες δίπλες τον κομματιασμένο Βούδα-

ώσπου μετά τη γενική πληθυντικού

κόμπιαζα πια οριστικά·

τῶν ἀνθρώπων, τῶν λαγῶν, τῶν κακῶν κυνηγῶν...

Κοκκάλωνε μετέωρο το χέρι της κυρίας Μαργαρίτας

και να τα δυο μεγάλα μάτια

που μ’ έπαιρναν στη συλλογή και τη συμπόνια τους·

τοῖς ἀνθρώποις, τοῖς λαγοῖς, τοῖς κακοῖς κυνηγοῖς,

άκουγα έντρομος την αδυσώπητη φωνή

μα δε θυμάμαι πια πόσες φορές

και πόσες δοτικές θα ᾿πρεπε ν᾿ αντιγράψω

για την επόμενη.

Κι όμως παρά τα χρόνια και τις έγνοιες μου

μετά από τόσες πτώσεις κι επιπτώσεις,

τις μεταπτώσεις και τις καταπτώσεις

μιας ολόκληρης ζωής – κι όχι μονάχα της δικής μου

αλλά κι αυτού του κόσμου και του άλλου

μ᾿ ανθρώπους και λαγούς και κυνηγούς,

θαρρώ κι ακούω ακόμη τη φωνή της μάνας μου

τα πρωινά του Οκτώβρη, καθώς έδενα

την τσάντα στη μικρή μου ράχη:

«και μην ξεχάσεις τ᾿ αγιοδημητριάτικα

για την κυρία Μαργαρίτα».

Τάσος Γαλάτης, Τα χαράγματα, εκδ. Πλέθρον

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 17, Νοε. 2012

https://diorthoseis.eu/

Πιλάτος... Τάσος Γαλάτης

Όλοι μονοπωλούσαν την αλήθεια

Εσσαίοι, Φαρισαίοι, Σαμαρείτες, Σαδδουκαίοι,

μέτοικοι και άποικοι από τις τέσσερις γωνιές της αυτοκρατορίας

τελώνες, γραμματείς, αρχιερείς, κολλυβιστές.

Για την αλήθεια όμνυαν

χωρίς να υποψιάζονται ότι την ίδια πίστη ομολογούσαν

όταν κραύγαζαν το «άρον, άρον»

την ίδια θρησκεία προσκυνούσαν του αίματος.

Δούλος της Ρώμης, του Καίσαρα θεράπων

εγώ δεν έχω πρόσωπο, δεν έχω ιστορία

ό,τι μπορώ μονάχα είναι να ρωτάω

«τι έστιν η αλήθεια» κι ας πνίγουν τη φωνή μου

οι αλαλαγμοί, τα «σταυρωθήτω, σταυρωθήτω».

Ιδού λοιπόν μου αποκρίνονται απ’ όλες τις γωνιές της γης

ιδού η αλήθεια,

είναι ο εμπαιγμός, το ακάνθινο στεφάνι

της κουστωδίας, οι βλασφημίες,

ο θρίαμβος του ιερατείου,

μοναδική αλήθεια είναι η Σταύρωση

και για μένα ένα πλεούμενο επί τέλους

για να με φυγαδεύσει από την καταραμένη γη της Γαλιλαίας.

Τάσος Γαλάτης, Το φως του κόσμου