Υστερόγραφο στα ναυτικά μας τετράδια... Μήτσος Λυγίζος

Τάσσος (Αναστάσιος Αλεβίζος), ξυλογραφία 1963

 

Ήταν καλά στα μέρη μας, ήταν καλά!

Δούλευε η γης κι ο αγέρας μύριζε αραποσίτια!

Κανείς δε μας ήξερε· μόνο τα δέντρα κι ο ποταμός,

μόνο το χώμα κι ο ήλιος.

Όταν θέλαμε να σε βρούμε, καβαλλούσαμε τ'άλογα

κ'ερχόμαστε πριν βραδιάσει.

Εσύ μοίραζες τη ζωή σου ανάμεσα στους καρπούς

και στα μεγάλα φυτά που λάμπανε από γαλήνη.

Περπατούσαμε χέρι με χέρι στα δάση

και χαιρόμαστε αμίλητοι το μυστήριο των όντων.

Μια μέρα, σκύψαμε στο ποτάμι κι ονειρευτήκαμε τη θάλασσα·

κ’ ύστερα, κάθε μέρα, σκύβαμε στο ποτάμι…

Τώρα συλλογιζόμαστε κι αρμενίζουμε·

συλλογιζόμαστε κι αρμενίζουμε δίχως τέλος…

Τα μάτια μας κάηκαν μέσα στ’ αλάτια της ξενιτιάς,

μα η ψυχή μας τυλίγεται σ’ ένα σύννεφο αποδημίας.

Κανείς άνεμος δεν φυσάει για τα μέρη μας·

μένει μόνο η καρδιά μας ν’ αφηνιάζει στον καλπασμό,

κάθε τόσο που αφήνουμε κ’ ένα νέο λιμάνι.

Όμως είναι καιρός, μα είναι ακόμα καιρός

ν’ ανάψουμε τις φωτιές, να κάψουμε τα καράβια μας,

να κάψουμε τα όνειρά μας- να λυτρωθούμε.

Μήτσος Λυγίζος, Η αλλαγή, 1947

Η κοιμισμένη του ποταμού... Μήτσος Λυγίζος

Herbert James Draper, gif by Nicolas Monterrat

 

Κοιμάται εδώ στον ποταμό, κοιμάται ξεχασμένη·

κοιμάται κι ο μικρός βοριάς ζητάει να την ξυπνήση,

μ' αυτή τον ήλιο χαίρεται βαθιά αποκοιμισμένη.

Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά και δεν ακούει τον άνεμο,

και δεν ακούει τον ξαφνικό μικρό βοριά της όχθης;

Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά - θα την χτυπήση ο ήλιος!

Ξύπνα, μικρή, θα σε ζητούν, ξύπνα κι αποξεχάστηκες·

ξύπνησε, κι ο μικρός βοριάς ζητάει να σε ξεντύση·

ξύπνα, κ’ εδώ που βρέθηκες ποιον θάχεις να σε ντύση;

Αχ, το μικρό - μικρό βοριά, παιδεύει το μπλουζάκι της!

Αχ, το μικρό - μικρό βοριά, την όχθη αναστατώνει!

Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά - θα την σηκώσει ο άνεμος,

που όλο αναρπάει τη φούστα της κι όλο την ξεγυμνώνει!

Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά - θα την απογυμνώση!

Ξύπνα, μικρή του ποταμού, ξύπνησε και σκεπάσου·

ξύπνα και πάει δώδεκα, και πάει το μεσημέρι!

Ξύπνα· δεν πρέπει να σε ιδούν, να ιδούν τον αφαλό σου!..

Μήτσος Λυγίζος, περ.Τα Νέα Ελληνικά, τχ 2, Φεβρουάριος 1952 

Το νέο καλοκαίρι... Μήτσος Λυγίζος

Pola (Paul) Gauguin (1883 - 1961)

Τριάντα αγοροκόριτσα κάτω απ' τα βλεφαρά μας,

τριάντα αγοροκόριτσα σ' έναν αγρό με στάχια,

πέταξαν τα φουστάνια τους κι όλος ο κάμπος καίγεται,

πέταξαν τα φουστάνια τους κι ο αγέρας χλιμιντράει!

Τριάντα αγοροκόριτσα βάζουν φωτιά στον ύπνο μας,

δίνουν βουτιές στον ύπνο μας και πέφτουνε τα στάχια·

τριάντα αγοροκόριτσα ρίχνουν τον ήλιο ανάσκελα,

σκορπούν τις πέρα συννεφιές με χίλια μπόγια νιάτα!

Σ' εξήντα οργιές, σ' ογδόντα οργιές, φωτιά σκορπιέται η                                                                                          γύμνια τους,

σε χίλιες τόσες δρασκελιές σκάει το μεσημέρι

και μες απ' τα ρουθούνια του ταυριά γιομίζει ο κάμπος!

Μήτσος Λυγίζος, Η αλλαγή, 1947