Θα σου στείλω... Νικηφόρος Βρεττάκος

Βασίλης Ταγκούλης

 Θα σου στείλω μηνύματα, φωνές,

απ’ τα τοπεία που σ’ έθελγαν και σε μεθούσαν,

να σε κάμω ν’ ακούσης αμυδρά

                                        το κύμα και την καλημέρα μου…

                                       Να σου προξενήσω

                                                                      ένα χαμόγελο! 

Νικηφόρος Βρεττάκος, Η παραμυθένια πολιτεία 1947  

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

 

------------

Το χαμογέλιο σου-

το πιο καλό γιατρικό του νου μου.

Βικτόρια Θεοδώρου, Ποιήματα, 1957 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Εγκώμιο... Βικτωρία Θεοδώρου

Τάσσος (Αλεβίζος Αναστάσιος), ξυλογραφία σε χαρτί.

 

[]

…Ο ήλιος έγειρε και κλείνει

ένα γεμάτο μεροκάματο·

κοιτάς τον κι ανασαίνεις μ’ αλαφρή καρδιά

και παίρνεις το στρατί το μονοπάτι-

εβάσταξες και σήμερα τον κάματο και το λιοπύρι,

επήρες το ψωμί της αυριανής και το προσφάγι…

Ευλογημένη ας είναι η μαύρη σου ποδιά,

η ξέθωρη απ’ τον άσπρο ήλιο τ’ Αλωνάρη,

όπου σκεπάζει το ψωμί και τους καρπούς

που θ’ απλωθούνε στο τραπέζι μας το βράδι.

[]

Βικτωρία Θεοδώρου, Ποιήματα, 1957

Κρουστάλλιασε στη βρύση το νερό... Βικτωρία Θεοδώρου

Παναγιώτης Τέτσης, πλύστρα 1956

 

…Κρουστάλλιασε στη βρύση το νερό,

γραθήκανε τα ξύλ’ από την πάχνη-

τρίζουνε, καπνίζουνε και δεν ανάφτουν…

Πλύνω τ’ άσπρα και τα σκούρα..-και δε σώνονται·

παγωσαν τα χέρια μου να τα ξεβγάζω·

στ’ άπλωμα ξυλιάσαν, απ’ τ’ αγιάζι-δεν τα ορίζω·

μου πονάει η καρδιά απ’ την παγωνιά-

και σε θυμάμαι…

Βικτωρία Θεοδώρου, Ποιήματα, 1957

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)