 |
| Πέτρος Μπρούσαλης, 1950 |
Θάλασσα! Δεν ξεχωρίζεις πού σταματά το λίκνισμά της
και πού αρχίζει η απεραντοσύνη τ’ ουρανού.
Ένα κορίτσι έσχισε το φως,
ένα κορίτσι έπαιξε τον ήλιο,
μια μακρινή φωνή απλώνει στο γαλάζιο
ένα χαμόγελο έρωτα στο πρόσωπο της μέρας.
Πήρε ένα δρόμο σάρκας η θύμηση,
μια μυρουδιά πεύκου μες στον σταματημένο αγέρα,
με κείνο το λυγισμένο δέντρο να ζωγραφίζη τον ορίζοντα·
η εποποιία του φωτός στ’ ακίνητα φυλλώματα,
καθώς τα χέρια σου απλώνονταν μες στον καιρό,
καθώς τα χέρια σου απλώνονταν μες στα δικά μου χέρια.
Η μέρα είναι τόσο διάφανη,
που φοβάμαι ότι θα σπάση!
Γιώργος Καραντώνης, Πεπραγμένα, εκδ. Ποιήματα των φίλων.
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 33
https://diorthoseis.eu/
