Μύρισε... Α. Δρίβας

Charo Guijarro

 

Μύρισε από το άρωμα της παιδικής σου ηλικίαςː

αρμυρισμένα βαθυπράσινα σκίνα,

η ασπράδα από το πέλαγος,

οι πασχαλιές σταυρωμένες με κρίνα.

Πιάσε με τα δάχτυλά σου

αυτά τα λίγα βότσαλα

που η άρμη, ο ήλιος κ’ η φουρτούνα

έχουν λιάνει-

[]

-αναμνήσεις από τη θάλασσα,

που τα στιλπνά ετούτα βότσαλα

με συντριβή θα σου πούνε.

Α. Δρίβας, περ. Τα νέα γράμματα 1938

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Κι ό,τι απόμεινε απ’ το πέρασμά σου

σιγά-σιγά ο χρόνος το λειαίνει

σαν ένα βότσαλο της ποταμιάς…

Τίτος Πατρίκιος, Μαθητεία, 1963 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024 

Τα πράγματα... Τίτος Πατρίκιος

Elliot Erwitt, Καλαμάτα 1966

 

Τα πράγματα που δεν αντέχαμε

να δούμε ως το τέλος

ήρθε η στιγμή που τ’ αντικρίσαμε.

Δε συντριβήκαμε, όπως το φοβόμαστε,

ούτε και γίναμε σοφότεροι.

Τίτος Πατρίκιος, Η ηδονή των παρατάσεων, εκδ. Διάττων 1992

-----------

Συνέβησαν λοιπόν όλα όσα φοβόμαστε - 

και μπορούν να συμβούν στον καθένα την επόμενη στιγμή…

Γιάννης Συμεώνογλου 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Καλοσύνη... Τίτος Πατρίκιος

Ute Scherhag

 

Κ’ η καλοσύνη:

μια στάση λίγο πιο πιο στοχαστική

από της κάθε μέρας τη συνηθισμένη.

Τίτος Πατρίκιος, Μαθητεία

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

----------

Ζωή σου είναι ό,τι έδωσες!

Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Όλα θα φύγουν... Γιάννης Πατίλης

William Carter

 

Όλα θα φύγουν και θα περάσουν

σαν το νερό μες απ’ τα δάχτυλα

σαν τα πουλιά της Άνοιξης

και τα κρύα του χειμώνα!

Γιάννης Πατίλης, Το σπασμένο είναι πιο ανθεκτικό, εκδ. ύψιλον 2023

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

---------------

Ν’ αγαπάς όλο το χωματένιο δρόμο που περάσαμε…

Τίτος Πατρίκιος, Χωματόδρομος

Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη

Δε φτιάξαμε ποτέ... Τίτος Πατρίκιος

Max Ernst

 

…Είχαμε βάλει τον ήλιο στο τραπέζι,

κόκκινο και ζεστό,

σα βασιλόπιττα…

Πρώτα τ’ ανθρώπου

—να, αυτού που περνάει μπρος μας!—,

του φτωχού…

Έπειτα του σπιτιού…

Του σπιτιού…

Δε δόθηκε ποτέ το κομμάτι αυτό… Δε φτιάξαμε ποτέ μια                                                                                       σκεπή,

ένα παράθυρο ν’ αγναντεύουμε

δε φτιάξαμε τ’ όνειρο ενός σπιτιού

με τρία ξεχασμένα κλωνιά βασιλικό

στο πρεβάζι…

Μόνο ένα παλιό αδιάβροχο στρώναμε

και καθόμαστε, κι άκουγα το κλάμα σου,

κοιτώντας πέρα,

ακολουθώντας την άδεια ποταμιά του γαλαξία…

Δεν ήμουν ακόμα αρκετά παλληκάρι

να μπορώ να κλαίω…[]

Τίτος Πατρίκιος, Χωματόδρομος, 1954

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Όπως συνήθως... Τίτος Πατρίκιος

Γιάννης Αδαμάκης, Νύχτα στην Πανεπιστημίου, 2013

 

[...]

Κανείς δεν έμαθε.

Ήρθε η ζωή

-όπως συνήθως έρχεται-

                    και τα σκέπασε  ό λ α!..

Τίτος Πατρίκιος, Μαθητεία 1952-1962, εκδ. Πρίσμα, 1978

Η ακρογιαλιά... Τίτος Πατρίκιος

 

Pablo Picasso

Δεν είχα για πάντα βυθιστεί

στα καταμαυρα νερά

βγήκα δύσκολα πάλι στον αφρό

είδα τον ουρανό να φέγγει

και πια δεν νοιαζόμουν

για το ανεκπλήρωτο παρελθόν

δεν προσπαθούσα ξανά να κρατηθώ

απο ένα σχεδιασμένο μέλλον

κολύμπησα ως την πολυθόρυβη

γεμάτη κόσμο ακρογιαλιά

και ξάπλωσα στη μαλακή

χιλιοπατημένη άμμο.

Τίτος Πατρίκιος, Η νέα χάραξη, εκδ. Κέδρος

Οι αλλαγές... Τίτος Πατρίκιος

Ugo Mulas, Milano 1953

 

Την ώρα που εμείς ανταλλάσουμε

τις καθημερνές κουβέντες μας,

κάτω απ’ το χώμα, κάτω από μας,

βουβά και αναπότρεπτα,

ετοιμάζονται οι μεγάλες αλλαγές…

Οι αλλαγές που περιμένουμε…

Οι αλλαγές που δεν περιμένουμε…

Τίτος Πατρίκιος, Μαθητεία (1952-1962), εκδ. Πρίσμα 1963 

Ομολογία... Τίτος Πατρίκιος

Rosangela Betti

Μιλήσαμε πολύ για τις γυναίκες

πάντα δειλοί για να παραδεχτούμε

την ομορφιά που μαστιγώνει τη ζωή μας.

Τίτος Πατρίκιος, Ποιήματα Β’ 1959-2017, εκδόσεις Κίχλη.

Να προειδοποιείς!.. Τίτος Πατρίκιος

Hossein Zare

 

Πόσα που πριν δεν καταλάβαινες, τώρα

σ' αποκαλύπτουν το πραγματικό νόημά τους!

Μα τι καινούργιος κίνδυνος αυτή σου η ωρίμανση·

μπορεί και να σ' επαναπαύση στη θέα των συντελεσμένων.

Θα κατορθώσης άραγε ποτέ τα πράγματα να δης

την ίδια τη στιγμή της σύλληψής τους

και να προειδοποιής

έστω και μ' άναρθρες κραυγές

σαν το σκυλί που πριν απ' το σεισμό

ακούει τους μυστικούς τριγμούς της γης

κι ουρλίαζει;..

Τίτος Πατρίκιος, Μαθητεία (1952-1962), εκδ. Πρίσμα 1963

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Οριστική ματαίωση... Τίτος Πατρίκιος

Craig Tuffin

 

Κάτι ήθελε να πει ο άνθρωπος εκείνος

κάτι τραύλιζε.

Μα εγώ βιαζόμουν.

Κάτι τραύλιζε ως την πόρτα.

Ένας άνθρωπος ήθελε να μου μιλήσει

κι εγώ βιαζόμουν.

Τίτος Πατρίκιος, Αντιδικίες, εκδ. Ύψιλόν

Αντηλιά... Τίτος Πατρίκιος

Τάκης Τλούπας, Σκόπελος

 

Τίποτα δεν αντιστεκόταν,

ήλιος μεσημεριού του Αυγούστου

φλόγιζε τον πηχτόν αέρα, πύρωνε τις στέγες.

Στο καφενείο πίναμε γκαζόζες

κι οι σκοτούρες μας βουίζανε σα ζαλισμένες μύγες.

Ως τη στιγμή

που θα ’βγαινε στ’ αντικρινό παράθυρο

η Στέλλα.

Στις τσίτινες μασχάλες της

είχε δυο τρίγωνα κομμάτια αντηλιάς.

Τίτος Πατρίκιος, Λυσιμελής Πόθος, εκδ. Κίχλη

Άλλο ένα καλοκαίρι... Τίτος Πατρίκιος

Κατερίνα Θεοχαρίδου

Για σκέψου να μην πρόφταινα

κι αυτό το καλοκαίρι

να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό

να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου

να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές

να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις

ν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας

να καταλαβαίνω τους δικούς μου που αγαπώ

να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν

να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω

να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά

ν’ αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου

να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές

ν’ αντικρίζω φρέσκα σώματα γυμνά

ν’ αναπολήσω έρωτες, να ονειρευτώ καινούργιους

ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.

Έτσι καθώς το πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι

λέω να ελπίζω για προσεχή Χριστούγεννα

για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά

άσε να δούμε και για παραπέρα.

Τίτος Πατρίκιος, Η νέα χάραξη, εκδ. Κέδρος, 2007.

Όπως η θάλασσα... Τίτος Πατρίκιος

Mona Kuhn

Ήταν κι εκείνη όπως η θάλασσα

δεν παραδόθηκε ποτέ στον ήλιο

ούτε νοιαζόταν να τον σαγηνεύσει.

Ωραία γινόταν λίγο πριν απ' την ανατολή

ή λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα.

Τίτος Πατρίκιος, Λυσιμελής Πόθος

Απλανής αστέρας... Τίτος Πατρίκιος

Henri Cartier Breton

Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες

μ’ έτη φωτός, δεν μου λένε  τίποτα.

Εσύ ήσουνα λίγα μέτρα μακριά

και δεν μπορούσα να σ’ αγγίξω

σαν απλησίαστο απλανή αστέρα.

Τίτος Πατρίκιος, Λυσιμελής πόθος, εκδ Κίχλη

Ο τοίχος... Τίτος Πατρίκιος

Ὁ τοῖχος

Σιωπή, σιωπὴ βαθιά.

Πίσω ἀπὸ τὰ μεγάφωνα, τὶς εἰσηγήσεις

τὶς συνταρακτικὲς ἀνακοινώσεις

τὶς διαπεραστικὲς κραυγὲς

τῶν ἐφημεριδοπωλῶν

μιὰ ὁμοιόμορφη σιωπή.

Γιατὶ ἡ ὁμοφωνία δὲν καταργεῖ τὴν σιωπή,

ἡ ἔγκριση, τὰ χειροκροτήματα,

οἱ ζητωκραυγὲς δὲν καταργοῦν τὴ σιωπὴ

κ’ εὔκολα ἐγκρίνονταν στὰ χρόνια μας τὰ πάντα:

ἀποφάσεις ποὺ ρίχναν τὸ φταίξιμο

στὶς προηγούμενες

παραχαράξεις γεγονότων ποὺ τὰ ξέραμε,

θεοποιήσεις μεγάλων τιμονιέρηδων

μὰ καὶ πιὸ μικρῶν,

ἐκτελέσεις ἀγωνιστῶν

ποὺ ἀλλάζανε σὲ προδότες

ἔπειτα μεταθανάτιες ἀποκαταστάσεις καὶ τιμές –

ἢ ἁπλῶς ἀναδιατάξεις τῶν ὕβρεων

καὶ τῶν ὕμνων…

Ἐγκρίναμε, συνεχῶς ἐγκρίναμε,

ἀλύγιστοι μπρὸς στὸν ἐχθρό,

μαζὶ καὶ φοβισμένοι,

μὴν πάθῃ ἡ ἐπανάσταση

μὴν πάθουμε ἐμεῖς,

μὴν πάθῃ τὸ ἔργο μας

καὶ πάψουμε γιὰ μιὰ στιγμὴ

νὰ τὴν ὑπηρετοῦμε,

δὲν μιλούσαμε ἄλλο,

ἐγκρίναμε σιωπῶντας

σιωπούσαμε μπροστὰ στὶς ἐπιθέσεις

ἀκόμα κ’ ἐνάντια σ’ ἔνδοξους ποιητὲς

σιωπούσαμε μπροστὰ στὴ λάσπη

βουλιάζαμε στὴ λάσπη, ἐγκρίναμε… []

Τίτος Πατρίκιος, Μαθητεία ξανά 1991

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ 

https://diorthoseis.eu/