 |
| Robert A. Mc Cabe, Μύκονος 1955 |
Ήμουν παιδί· στο σπίτι μου μπροστά και πέρα ολούθε
τη γιόμιζε τη γειτονιά, την έλουζε τη χώρα,
της άρπας της ιταλικής ο χαϊδεμένος ήχος!
Κωστής Παλαμάς, Η φλογέρα του βασιλιά, 1910
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-----------
Κι άνθιζε μέσα μου η ζωή μ’ όλα τα πλούτια πο ‘χει!..
Διονύσιος Σολωμός
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Νίκος Αλιάγας |
Ροδίζ’ η ανατολή κι ασπρογαλιάζει
και φρέσκο σαν πρωτόπλαστο τ’ ατλάζι
γιαλίζει του πελάου και τ’ ουρανού·
μια καινή κτίση μό ‘ρχεται στο νου.
Γ. Βερίτης, Στις πηγές των υδάτων, 1950
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-----------
Πρώι, και λιοπερίχυτη και λιόκαλ’ είναι η μέρα.
Κωστής Παλαμάς, Η φλογέρα του Βασιλιά
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Robin Cracknell |
Θυμάσαι τα θαλασσινά μας καταφύγια,
τη φλόγα των ονομάτων μας μες στο σκοτάδι,
τον άνεμο[],
την παλίρροια της σιωπής μας;
Γιάννης Σφακιανάκης, Τραγούδια της αυγής, 1948
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Έφυγες, κ’ έφυγε μαζί σου
η [] σιωπή μας.
Γιάννης Νεγρεπόντης, Δωρήματα, 1963
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Rene Magritte |
Η μάνα λουλακίζει·
γλυστρά στη λακανίδα
το μπλε του κόσμου.
Μαρία Μαρκαντωνάτου, Σπαρτολούλουδα, εκδ. Παρασκήνιο, Αθ. 2020
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
-----------
Οι νοικοκυρές κατακάθουνται απάνου σε γερούς γοφούς…
Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος,Το παράθυρο του κόσμου, 1962
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Παναγιώτης Μπελντέκος, Αθήνα 2014 |
Τα δέντρα
που καρφώνει στα πλακάκια
ο δήμος
τα ‘χει πειράξει
η νοσταλγία των δασών, και
σαν πουλιά
σε κλουβιά
μαραζώνουν.
Κώστας Σοφιανός, Σηματωρός, 1974
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Κάθε πρωί μες στο κλουβί το καναρίνι
τρελαίνεται να τραγουδά.
Γιατί επιμένει, σκέφτομαι,
σα να μην έχει καταλάβει.
Εκτός κι αν παίζει θέατρο.
Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη
2022
 |
| Robert Frank, Paris 1950 |
Αγαπώ τα λουλούδια,
την άνοιξη,[]
το μάκρος, τη σιωπή
και τα τραγούδια,
τ’ ωραίο βιβλίο, το γράμμα
το μακρυνό αγαπώ…
(Στον κόσμο, ίσως, να πω
δεν έχω άλλο πράμμα…)
Τέλλος Άγρας, Καθημερινές, 1939
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
------------
Υποστηρίζω το λουλούδι απ’ το χέρι στο χέρι.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s publishers
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| El Greco (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος), 1577 |
Χριστέ μου, γιατί φόρεσες αυτό το πένθιμο
μακρύ φουστάνι
κι αυτά τ’ αγκάθια στο κεφάλι σου;
Χάθηκαν τα λουλούδια;
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-----------
Δεν έχουμε δικαίωμα να μeτράμε <απ’> τη Γέννηση <παρ’> απ’ τη Σταύρωση.
Κώστας Μόντης
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
 |
| Fan Ho, Hong Kong, 1958 |
Καλό το νερό
και πέτρινο το χέρι του μεσημεριού
που κρατεί τον ήλιο στην ανοιχτή παλάμη του.
Όπου και να πατή το πόδι σας, φωνάζω
ανοίξετε, αδελφοί,
μια βρύση ανοίξετε!
τη δική σας βρύση!..
Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον εστί
(Ανθολογία
Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Άξιος που ζη σαν άγνωρος με τη δική του γνώση,
σα νάχη, όχι να δώση,
μα σα να θέλη να γυρέψη.
Κωστής Παλαμάς, Τα παράκαιρα, 1919
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Φλώρα Μάστρακα, Διέξοδος |
Η Αγάπη, μόνο, βαστάζει όλα τα φορτία.[]
Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα φορτίο![]
Γιατί η Αγάπη είναι η ζωή και ο θάνατος![]
Η Αγάπη προσεύχεται και ενεργεί·
η Αγάπη αγρυπνεί.[]
Γιατί η Αγάπη είναι η μυστική αγρύπνια![]
γιατί η Αγάπη είναι η χαρούμενη θλίψη![]
Η Αγάπη είναι ο Μυστικός Δείπνος!
Κ’ η μεγάλη υπόσχεση![]
η Αγάπη εδώρησε το φως.
Μελισσάνθη, Η εποχή του Ύπνου και της Αγρύπνιας, 1950
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
------------
Η []αγάπη[] συνέχει ημάς.
Καινή Διαθήκη, Παύλος προς Κορινθίους
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Giotto |
Ευλογημένος ο ερχόμενος!.. Καλώς να ορίση!..
Πνιγόμαστε να προσδοκάμε την καινούρια του έλευση!..
Τούτος ο ερχόμενος αμνός δεν έχει πια να άρη
τις αμαρτείες του κόσμου. Γιατί απόσβεσεν ο κόσμος
την αμαρτία!.. Non est peccatum!.. Βαρύτερη αποστολή
του μέλλεταιː Ο κόσμος τώρα σπαταλά τον χρόνο! []
Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή Α’, 1962
Ανθ. Η.& Ρ. Αποστολίδη
-----------
Του κενού γενήκαμε αγέρωχοι βαστάζοι!
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
Ανθ. Η.& Ρ. Αποστολίδη
 |
| Σωτήρης Σόρογκας, 2010 |
Έβγαλα το καπέλλο μου και χαιρέτησα την Άνοιξη,
φίλησα μια αναμμένη παπαρούνα στ’ αχείλι
και στάθηκα να περάση η πομπή των χαμομηλιών!..
Ένα πουλί τρυπάει ένα συννεφάκι να περάση,
μι’ αράχνη απλώνει τ’ ασπρόρουχά της στον ήλιο
και μια μυλόπετρα γυρίζει τη φωνή μου,
τη φωνή μου που την παίρνει το ποτάμι
για να την πάει στην θάλασσα!..[]
Τραγούδησα παλιά τραγούδια
κι άκουσα στο σκοπό τους την παιδική φωνή μου
-τη φωνή μου που κλώθει η μυλόπετρα
και την πάει τραγουδώντας για τη θάλασσα!
Πάνος Σπάλας, Αλφειός, 1950
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Η Άνοιξη είναι απάντηση, δεν είναι εποχή.
Θάνος Χαμπίπης, Ιχνηθέτης 1964
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Eduardo Gageiro, Ericeira, Portugal, 1937 |
…Ωχ, αφέντη, και νάξερες το τι μεγάλο πράμμα που είναι να τάχης όλα μες στο σπίτι σου!
-μας τόμαθεν εμάς η μάνα μας:
Πενήντα χρόνια θέλει ο άνθρωπος ύστερ’ από τη γέννησή του
να γεννηθή…
Τώρα πηγαίνετε!.. μας είπε η μάνα μας
Έτσι,
σαν ήρθε και πεθάναμε, δεν πήραμε άλλο τίποτας στις χούφτες μας
-τα φιλιά του κόσμου.
Μέλπω Αξιώτη, Σύμπτωση
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
------------
Και να ξέρη κανείς πως εκείνο που μένει απ' τον
ολόκληρον άνθρωπο γεννιέται πέρα απ’ τον θάνατο!..
Γιώργος Μετσόλης, Παρουσία, 1951
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
Θεόδωρος Βρυζάκης, 1853
Μνήμες μιας άλλης γης:
η αμυγδαλιά, που επέμενε ν’ ανθίση,
κ' ένα τραγούδι
Μωριά και Ρούμελη
που επέμενε να εθνεγείρη…
Δημήτρης Χουρμούζης, Έλυτρα της σιωπής
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-----------
Παιδιά κι άντρες με μια γνώμη
σαν το σίδερο στ’ αμόνιː
-Εμείς τ’ αποφασίζουμε,
το θέλουμε, τ’ ορίζουμε!..
Δημοτικό
Συλλογή: Arnold Passow, Ρωμαίικα Τραγούδια" (Popularia carmina Graeciae recentioris), 1860
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Paul Hull |
Φτιαγμένος από μοναξιά και άσφαλτο
ο εθνικός μας δρόμος
τραβάει σιωπηλός,
διασχίζοντας εκτάσεις ακατοίκητες.
Νυχτώνει,
και γίνεται πιο σιωπηλός.
Αριά και πού,
με το χλομό του φως,
κάποιο μοναχικό πρατήριο βενζίνης…
Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, Παιανία 1995
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ 23, Μάιος 2013 https://diorthoseis.eu/
------------
…Κ’ η νύχτα να πέφτη σα βροχή
στο κορμί ενός σκύλου.
Ιάσων Ιωαννίδης, Απ’ το υπόγειο 1965
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Γιάννης Τσαρούχης |
… Τόσο γλυκειά
και τόσο
όμορφη,
που λες:
Ενήστεψέ μου
ο λογισμός
και κρύσταλό σου
εγίνη!..
Χρυσούλα Χατζηγιαννιού, Μπαλλάντες
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Γεννήθηκα για να προφτάσω
να χαιρετίσω στην άκρη του δρόμου
τον ήλιο των ματιών σου!..
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Ιωάννης Δούκας, Κένταυρος Χείρων και Αχιλλέας |
Κι αυτός ο μύθος της αχίλλειας πτέρνας!
Ο πανίσχυρος – παναδύναμος εις τι σημείον.
Επουσιώδες δήθεν, βασικό παραταύτα και στηρικτικό του.
Μέχρι θανάτου.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Θρύψαλα εκδ. Andy’s publishers
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-------------
…Και τα πιο ασήμαντα [], μεγάλα!
Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή Α’, 1962
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
