 |
| Γιώργος Διγαλάκης |
Λάβατε το πνεύμα!.. Πού σπαταλήθηκε το ζωοποίο;
Πού το κυρίαρχον έπεσε; Πού το ανεξάντλητον αναλώθη;
Των χαρισμάτων η πηγή πού εξεκενώθη;
Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή Α’, 1962
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
----------
Τὸ πνεῦμα μου δώσω [] ὑμῖν [] ἵνα [] πορεύησθε [] καὶ [] ποιήσητε.
Παλαιά Διαθήκη, Ιεζεκιήλ ΛΣτ’ 27
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Herbert List, Μύκονος, 1937 |
Ανεξίκακος
στο κέντρο του χωριού
η Παναγία.
Μαρία Μαρκαντωνάτου, Σπαρτολούλουδα, εκδ. Παρασκήνιο 2020
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-----------
Άκου τα σήμαντρα
των εξοχικών εκκλησιών!
Φτάνουν από πολύ μακρυά,
από πολύ βαθιά.
Απ’ τα χείλη των παιδιών,
απ’ την άγνοια των χελιδονιών,
απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής,
απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες
των ταπεινών σπιτιών!..
Άκου τα σήμαντρα
των εαρινών εκκλησιών!..
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-1960
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Vicenzo Lanza, Η πύλη των Λεόντων πριν από τις ανασκαφές, 1882 |
Μυκήνες, τείχη, τάφοι, πανοπλίες,
ήλιος που μας πονάει, αγέρας που τυφλώνει…
Κάποτε ήταν ζωή όλες τούτες οι ερημιές,
κάποτες ήταν αίμα ετούτη η σκόνη…
Βύρων Λεοντάρης, Η ομίχλη του μεσημεριού, 1959
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
---------
Δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνηση που τέλεψαν-
και θέατρα, και καφενεία, που ήσαν μια φορά…
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Ποιήματα, εκδ. Τα Νέα Ελληνικά
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Γιάννης Γαΐτης |
Και να
καινά
κενά!
Γιάννης Συμεώνογλου,
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
----------
Ας όψεται [] που μας τάπε τόσο μπερδεμένα!..
Δε μιλούσε καθαρότερα κι αυτός ο βλογημένος!..
—Ήταν ιδεολόγος, πολύ ιδεολόγος!.. []
Φώτος Πολίτης, Καραγκιόζης ο Μέγας
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Philippe Durand, Σαντορίνη |
Απ’ των μαλλιών σου των σγουρών θα πιώ και θα χορτάσω
ίσκιους, σπιτίσια αγάπη κι ουρανό
γεμάτο μικροσύννεφα κ’ ήλιο μεσημβρινό,
πηγές, νερά κελαρυστά, μες σε βαθύσκιο δάσο!..
Σταμάτης Μαράντος, Αποχαιρετισμοί, 1952
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
------------
Απέριττο στολίδι και ακριβό-
μαύρα μαλλιά νυχτώνουν σ’ άσπρο λαιμό.
Κώστας Σοφιανός, Πάρεργο, 1970
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Βούλα Παπαϊωάννου |
Και το πρωί,
αν τα πουλιά που μου στέλνει
ο θεός
είναι πάλι μαύρα
τα βάφω
πράσινα
κίτρινα
κόκκινα!..
Μίλτος Σαχτούρης, Τα στίγματα, 1962
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Να γεμίζεις το άδειο,
[]να δώσης όνομα στη ζωή!..
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Jason Langer, 2002 |
Το παράθυρο είναι ο φταίχτης, που το ανοίγεις βιζαβί
κι ακουμπάς αφηρημένα,
μες στην ώρα που κοντά σου είχε ο Απρίλης ανεβεί
κι όλο σου ’λεγε διά μένα.
Το λουλούδι μου είναι ο φταίχτης, που σε βρήκε στα μαλλιά,
και σταμάτησε στη χτένα,
μες στην ώρα που κοντά μου κελαηδούσαν τα πουλιά
κι όλο μου 'λεγαν για σένα!
Τ' αγεράκι ο φταίχτης είναι, που φυσούσε, τ' αλαφρό,
κι ό,τι κρύβαμε στο νου μας-
σαν τραγούδι και σαν ψέμα και σα θάλασσα αφρό-
μαρτυρούσε καθενού μας!
Το φεγγάρι ο φταίχτης είναι, που το φως του σαν κρασί,
μας μεθούσε στάλα-στάλα
και στα γέλοια λιγωμένο μας εφώτιζε καρσί
να κατεβούμε τη σκάλα!..
Αθανάσιος Κυριαζής, Ζωή και Μοίρα, 1932.
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-----------
Θε’, καν’ τη μάνα να ξεχνά, την κόρη να θυμάται·
κάνε την κόρη ν’ αγρυπνά, τη μάνα να κοιμάται.
Κώστας Μόντης,
περ. Τα Νέα Ελληνικά, τχ. 13, Ιαν 1967
 |
| Robert McCabe, Μύκονος, 1955. |
Δουλεύοντας μεγαλώσαμε
δουλεύοντας μάθαμε να δουλεύουμε δουλεύοντας μάθαμε
να ξεχνάμε τα βάσανα, να ξεχνιόμαστε, να ξαναρχίζουμε…
Γιάννης Ρίτσος, Ο αφανισμός της Μήλος.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά
Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
-----------
Απ’ όσα η μοίρα φέρνει σου, κείνο μονάχα πάρε
που δύνεσαι δουλεύοντας δικό σου να το κάνης!..
Πέτρος Βλαστός, Η Αργώ κι άλλα ποιήματα, 1921
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά
Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
 |
| Γρηγόρης Μέντζας |
Θα φύγουμε απόψε με το καινούριο φεγγάρι,
με την καινούρια ιστορία
που ζωγράφισε ο θεός εκεί κατά τη δύση·
πάνω μας θα κυματίση με βεβαιότητα ο ουρανός
-ξέρουμε ν’ αγαπούμε!..
Τάκης Χατζηαναγνώστου, Τομές, 1951
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Στο πιο ψηλό κατάρτι [] ο ναύτης ανεμίζει ένα
τραγούδι.
Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί, 1940
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, υλικά οικοδομών, χαρακτικό. |
Οι τοίχοι των σπιτιών
χτισμένοι
με τις βλαστήμιες και την αγανάχτηση,
τις ανίερες και τις χαζές κουβέντες
της εργατιάς,
χτισμένοι με τους υπολογισμούς
της ιδιοκτησίας,
χτισμένοι με την κρατική
γραφειοκρατία…
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας εκδ. Andy’s publishers
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά
Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
------------
Ανάγκη [] σύνθεσιν είναι καθάπερ εκ πλίνθων και λίθων τοίχος.
Εμπεδοκλής [Αριστοτέλης]
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Herbert List, Αττική 1937 |
Αγάπησα κάποτε τη λεωφόρο Συγγρού
-το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαυματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή, για να μας πλύνη από τις αμαρτίες.
Γιώργος Σεφέρης, Τετράδιο γυμνασμάτων 1940
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Θάλασσα καλοπιαστική
γύρω στο πείσμα των βουνών το ασύμμετρο.
Κική Δημουλά, περ. Τα Νέα Ελληνικά 1966
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Josef Sudek |
Ο ένας, πέθανε από λάθος.
Ο άλλος, έφυγε με μια σχεδία για το Γιοχάνεσμπουργκ-
γιατ’ οι δικοί του πήγαν εκεί κάτω,
λες κι ήτανε Σεπτέβρης κι αλλάζαν συνοικία.
Ο τρίτος, αυτοκτόνησε.
Η αγάπη σου παντρεύτηκε —την πήρες εσύ, (το ίδιο κάνει).
Άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι τρελάθηκαν…
Όλοι, τελοσπάντων, κατά κάποιον τρόπο λείψαν.
Παράτησαν τα σπίτια τους σε ξένους,
να περνάμε απόξω,
να τ’ αναγνωρίζουμε
και να μην τολμάμε να σφυρίξουμε.
Να λέμε: —Πάει αυτός!
Ή: —Σπουδάζει στη Σορβόνη…
Και το αποτέλεσμα:
Νάρχουνται κάτι απογέματα,
ολόιδια με τ’ αλλοτινά,
και να λες: —Πάω στο Νίκο…
(Αλλά δ ε ν πας. Έχει πεθάνει.)
—Πάω στο Γιάννη… (Αλλά δ ε ν πας,
μήτε σ’ αυτόν,
δίχως σημάδι στον κρόταφο…)
Κι έτσι, δεν έχεις πουθενά πια να πας,
και κάθεσαι μονάχος σου και πλήττεις,
με την υποψία
μήπως έχεις αργοπορήσει…
Ρένος Αποστολίδης, περ. ο Αιώνας μας, 1951
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
------------
Τα πράγματα όλα
ένας διαρκής αποχαιρετισμός είχανε γίνει.
Άρης Δικταίος, Πολιτεία β’, 1958
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Γιάννης Γαΐτης Ο χρόνος πέρασε, και κάθεται σταυροπόδι λίγο πιο κάτω. Και μείς καθόμαστε σταυροπόδι και κοιτάμε το χρόνο που πέρασε. Κι ο χρόνος μας κοιτάει. Κι όλοι καθόμαστε σταυροπόδι και κοιτιόμαστε. Και κανείς δε λέει να προχωρήση… Πάνος Πρωτοπαπάς (Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη) Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024 (1169} ----------- Άνθρωποι που δεν τους συμβαίνει τίποτε τώρα και καιρό!.. Βύρων Λεοντάρης, Ανασύνδεση, 1962 Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά
Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024 |
 |
| Ανδρέας Εμπειρίκος |
Πέλαγο το πέλαγο
κύμα το κύμα
γύρισες στο νησί.
Τους φίλους
τους πήρε η θάλασσα,
τους γέρους η γη.
Κι απόμειναν τα μεγάλα
μάτια των παιδιών
να σε κοιτάζουν…
Ιάκωβος Ψαράς, περ. Ενδοχώρα, 1963
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024(1650}
------------
Τώρα [] δεν είμαστε πια για τους άλλους παρά οι άλλοι!
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά, εκδ. Νεφέλη.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Sebastien Beghin |
Ήρθε έτσι απαλή, προλογισμένη η βροχούλα,
σαν το παιδάκι που το περιμένεις
να γυρίση στην ώρα του από το σχολείο.
Κώστας Μόντης, Στιγμές, Λευκωσία, 1958
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
------------
Ανοιξιάτικη βροχή,
στάλα-στάλα στην ψυχή
μου πέφτεις-
στην ψυχή μου που είν’ ωχρός
βενετσιάνικος παλιός
καθρέφτης.
Γιώργος Καραπάνος, Δώρα της αγάπης, 1946
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
