 |
| Joan Miro |
Θα σου στείλω μηνύματα, φωνές,
απ’ τα τοπεία που σ’ έθελγαν και σε μεθούσαν,
να σε κάμω ν’ ακούσης αμυδρά
το κύμα και την καλημέρα μου…
Να σου προξενήσω
ένα χαμόγελο!
Νικηφόρος Βρεττάκος, Η παραμυθένια πολιτεία, 1947
Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη
----------
Πες και πες και λίγο-λίγο
τη μικρή της γειτονιάς
να την πάρω και να φύγω!..
Αθανάσιος Κυριαζής, Ζώη και μοίρα, 1932
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Βασίλης Ταγκούλης |
Θα σου στείλω μηνύματα, φωνές,
απ’ τα τοπεία που σ’ έθελγαν και σε μεθούσαν,
να σε κάμω ν’ ακούσης αμυδρά
το κύμα και την καλημέρα μου…
Να σου προξενήσω
ένα χαμόγελο!
Νικηφόρος Βρεττάκος, Η παραμυθένια πολιτεία 1947
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Το χαμογέλιο σου-
το πιο καλό γιατρικό του νου μου.
Βικτόρια Θεοδώρου, Ποιήματα, 1957
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Αριστοτέλης Ρουφάνης |
Οι μικρές σπίθες που βγαίνουν απ’ την καπνοδόχο
του σπιτιού είναι αγάπη!
Νικηφόρος Βρεττάκος, Τα θολά ποτάμια, 1950
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
----------
Φωτισμένο παράθυρο είναι η μάνα που σε περιμένει…
Παναγιώτης Χαραλαμπίδης, Ποιήματα, 1971
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Αγήνωρ Αστεριάδης, 1944 |
Τα χελιδόνια []
με τα μικρά τους ράμφη
χτυπούν τις πόρτες![]
Άνθρωποι,
ανοίχτε!..
Έλλη Συναδινού, Εξομολόγηση
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Επιμένω ακόμη πως ο κόσμος είναι όμορφος!
Νικηφόρος Βρεττάκος, Τα θολά ποτάμια, 1950
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Catherine Deneuve by Dominique Issermann |
Δεν χρειάζονται «έτη φωτός»
για να συναντήσης το σκοτάδι!
Αρκεί []
ένα χαμόγελο που δεν ήταν για σένα.
Δημήτρης Μαρουδάς, Αποδράσεις
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-------------
Τι σου κάναμε και [] μας βασανίζεις, χαρά;..
Νικηφόρος Βρεττάκος, Το βάθος του κόσμου
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδης)
 |
| Elizabeth Taylor by John Bryson, 1959. |
Έχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν
ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.
Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις,
να σας έλεγα πού φτάνει o καθένας τους.
Η θάλασσα, ξέρω.
Ο ουρανός, υποψιάζομαι.
Για τον πράσινο κήπο μου, μη με ρωτήσετε.
Νικηφόρος
Βρεττάκος, Τα ποιήματα, εκδ. Τρία φύλλα, 1981
--------------
Για να ξεχάσω τα μάτια σου
πρέπει να στερηθώ τον ουρανό,
πρέπει να στερηθώ την θάλασσα.
Κώστας Μόντης, Στιγμές
 |
| Roberto Crippa |
…«Δεν είναι όνειρο η Αγάπη.
Είναι όπως ο ήλιος και το χώμα.
Εκεί το πλούτος κ’ η ομορφιά» είπε.
Νικηφόρος
Βρεττάκος, Το βιβλίο της
Μαργαρίτας, 1949
 |
| Alireza Karimi Moghaddam |
Υπάρχουν σοφοί
που σκάφτουν τον ήλιο με ακάθαρτα χέρια.
Μην εμπιστεύεστε!.. Μόνο η αγάπη
είναι σοφή!..
Νικηφόρος Βρεττάκος, Το βάθος του κόσμου
 |
| Sam Haskins |
Δίχως εσέ δεν θάβρισκαν
νερό τα περιστέρια·
δίχως εσέ δε θ' άναβε
το φως ο Θεός στις βρύσες του.
Μηλιά σπέρνει στον άνεμο
τ' άνθη της - στην ποδιά σου
φέρνεις νερό απ' τον ουρανό,
φώτα σταχυών, κι απάνω σου
φεγγάρι από σπουργίτες.
Νικηφόρος Βρεττάκος, Το βιβλίο της
Μαργαρίτας
..jpg) |
| Leonardo DiCaprio and Daniel Day-Lewis on the set of Gangs of New York (2002). |
Όλα αυτά ήταν ωραία.
Σύννεφα που χαμήλωναν ή κατολίσθαιναν,
γκρεμνά λαμπερά που σχημάτιζαν
οι τεθλασμένες γραμμές των κεραυνών στον αιθέρα,
αλλαγές και διαλείμματα με διάφανα, ωραία,
διαυγή ή μουντά, παράδοξα χρώματα.
Όλα αυτά ήταν ωραία.
Όλη αυτή η διαδρομή σε μυθώδη τοπία
καταστάσεις του πόνου που μοιάζαν με όρη
υψηλά, αλλεπάλληλα. Η διαρκής μου πορεία,
η διαρκής μου αντίσταση, η διαρκής μου ελπίδα,
η παλάμη στο μέτωπο ν’ αναγγείλω ένα άστρο
που δεν θα ανάτελλε· τα εμπόδια, το σκόνταμα,
το πέσιμο μπρούμυτα πάνω στο χώμα,
η φωνή για βοήθεια κ’ η ποίηση
που τρέχει απ’ του τρύπιου μου πλευρού το λουλούδι.
Όλα αυτά ήταν ωραία.
Η ζωή: ένας διάδρομος μέσα στην άβυσσο,
ο χρόνος σχισμένος· ένας εξώστης,
ένα παράρτημα του θανάτου η ζωή, ένα όνειρο
στερεό και ρευστό, απατηλό και γιγάντιο.
Εκστρατεία σ’ ένα διάδρομο
που έλαβα μέρος και πέφτω όπου νάναι,
κοιτάζοντας πάνω μου το αίνιγμα ανάσκελα.
Τώρα, που ακόμη δεν έχει νυχτώσει και κάθομαι
και το σκέφτομαι και θυμάμαι, αλήθεια:
Όλα αυτά ήταν ωραία.
Νικηφόρος
Βρεττάκος, Τα Ποιήματα, εκδ. Τρια Φύλλα
 |
| Ειρήνη Ηλιοπούλου |
[]
Κατὰ μήκος του ποταμιού
που κατεβαίνει στην κοιλάδα,
δίπλα στις λεύκες που σου νανουρίζαν
τη λύπη, γράψε στο νερὸ
τ’ όνομά μου: Ελπίδα
τ’ όνομά μου: Αγάπη
τ’ όνομά μου: Σιωπή.
Τάραξε πάλι το νερό. Σβύσε τα ίχνη μου πάλι.
Πες τους πως είμαι ένας ελεύθερος άνεμος που γυρνά
μέσα στο μέλλον.
[…]
Πες τους πως
εγώ κι ο ήλιος είμαστε πάντοτε σε πορεία.
Πως όταν κάθε Κυριακή ντύνομαι τις ελπίδες μου
γιομίζει καθώς περπατώ ο κόσμος.
Εσύ, έτσι πες τους.
Πως δε σου ‘γραψα τίποτα. Πως σου ‘στειλα μονάχα
το παιδικό μου αλάβωτο χαμόγελο σαν ένα
φεγγάρι μέσα σε μια στέρνα.
Νικηφόρος Βρεττάκος, Η εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991 εκδ. Ποταμός, 2008
 |
| Toni Schneiders |
Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένας άνθρωπος
σκάφτει ή σφυρίζει ή πλένει τα χέρια του.
Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο
σαλεύει τα φύλλα του. Εκεί που ένα ανώνυμο
έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται,
που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο,
εκεί που βαστώντας το μαστό της μητέρας του
μ’ ανοιγμένα τα δυό μακάρια χειλάκια του
κοιμάται ένα βρέφος, μοναξιά δεν υπάρχει.
Νικηφόρος. Βρεττάκος, Το βάθος του κόσμου (1961)
 |
| Maciej Nowacki |
«...Λοιπόν το στερέωμα είναι αγάπη.
Ποτέ δεν θα πέσει...»
Γυρνώ τραγουδώντας.
Στα πόδια μου σκόνη απ’ όλα τα έθνη. Απ’ όλους
τους πόνους.
Στην κόμη μου στάχτη. Μισανοίγω την πόρτα.
Στο βάθος το τζάκι. Και δίπλα η μητέρα μου.
Τινάζεται όρθια, ξαφνιάζεται, τρέχει.
Διπλώνω τα χέρια μου γύρω στους ώμους της.
Ρίχνω το μέτωπο πάνω στο στήθος της.
«...Δος μου μια τούφα χλόης...
να κοιμηθώ...».
Δος μου τ’ άγιο σου χέρι,
να γράψω ένα ποίημα. Όχι με λέξεις.
Όχι πια λέξεις! Μ’ ένα μου φίλημα.
Πάρε τώρα τα δέκα κουρασμένα μου δάχτυλα,
κρέμασέ τα στον τοίχο να στεγνώσουνε. Κοίταξε.
Στάζουν έρημο, αγέρα, λύπη και θάλασσα.
Νικηφόρος Βρεττάκος, Το βάθος του κόσμου, 1961
