Θα περάσει... Μαρία Λοβέρδου

Alexandru Crisan, Rome

 

Θα περάσει κι αυτό θα περάσει…

Θα ‘ναι πιο αλαφρό σε μιαν ώρα,

σαν τη μπόρα που πνίγει τη χώρα

και που ο ήλιος στεγνώνει με βιάση.

Μαρία Λοβέρδου, περ. Νέα Εστία, 1944

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024 (σελ. 440)

------------

…και στης ζωής τους πιο βαρείς χειμώνες

αλκυονίδες μέρες καρτερούν.

Γεώργιος Δροσίνης, Πύρινη ρομφαίαː Αλκυονίδες 1912-1921, εκδ. Σιδέρη 1924

Το χωριό μας... Γεώργιος Δροσίνης

Γιάννης Σεργουλόπουλος, Άνδρος

 

Τ’ άσπρα σπιτάκια του, ένα-ένα,

σκόρπια, ασυντρόφευτα κι ανάρια,

στη θάλασσα αντίκρυ απλωμένα,

σα μονοκόμματα λιθάρια.

Γεώργιος Δροσίνης, Γαλήνη, 1902

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Ανεξίκακος

στο κέντρο του χωριού

η Παναγία.

Μαρία Μαρκαντωνάτου, Σπαρτολούλουδα, εκδ. Παρασκήνιο 2020

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Τα χλωμά της κάλλη... Γεώργιος Δροσίνης

Έλλη Λαμπέτη, Το τελευταίο ψέμα

Έσκυψεν η κόρη κάτω ‘ς τ’ ακρογίάλι

για να καθρεφτίση τα χλωμά της κάλλη

Τα είδαν οι νεράιδες και πονούν και κλαίνε

και γυρνούν ‘ς τον ήλιο και με ζήλεια λένε:

«Ήλιε, ρίξε φλόγα ‘ς τόμορφο κεφάλι,

μάρανε  και πάρε τά χλωμά της κάλλη!»

Τ άκουσεν ο Ήλιος, φλόγα ρίχνει φέρνει,

τα χλωμά της κάλλη έρχεται και πέρνει

'Σ τακρογιάλι η κόρη γύρισε και πάλι

και ζητά απ’ τον Ήλιο τα χλωμά της κάλλη,

σαν την είδ’ ο Ήλιος να πονή να κλαίη

πόνεσε κι εκείνος και ‘ς την κόρη λέει:

«Όπου η αγάπη στέφανο σου βάλη,

Θα γυρίσουν πίσω τα χλωμά σου κάλλη.

Ό, τ’ η μαύρη ζήλεια τώρα σουχει πάρη

θα στο ξαναφέρη κάποιο παλληκάρι.»

Να κ’ η κόρη νύφη! Ντροπαλή προβάλλει

κι όλοι καμαρώνουν τα χλωμά της κάλλη.

Λυγερός λεβέντης της κρατά το χέρι.

Ω χαρά ‘ς έσενα πού την κάνεις ταίρι!

Γεώργιος Δροσίνης

Το δώρο της Πρωτοχρονιάς... Γεώργιος Δροσίνης

Αντώνης Βαβαγιάννης

Τι θέλω, μ’ ερωτάς ,να μου χαρίσεις,

Μαρούλα; Τόσα πράγματ’ αγαπώ,

που ‘ναι φόβος μη χρεωκοπήσης

αν δώσης όλα όσα θα σου πω.

Θέλω τα καστανά σου τα ματάκια,

θέλω τα ξέπλεκά σου τα μαλλιά,

θέλω τα γελαστά σου τα χειλάκια,

θέλω την απαλή σου αγκαλιά.

Θέλω… Μα τι, καλέ, κακιώνεις; Στάσου.

Τι, κλαίς; Έτσι σ’ το είπα χωρατό.

Γέλασε πάλι, γέλα ‘ς  τα σωστά σου.

Αυτό το δώρο μόνον σου ζητώ.

Γεώργιος Δροσίνης

Το δόλωμα... Γεώργιος Δροσίνης

Jock Sturges

Μια κόρη με ξανθά μαλλιά,

με γαλανά ματάκια.

Σκυμμένη ‘ς την ακρογιαλιά

εψάρευε ψαράκια.

-Α, και να έδιν’ ο θεός

την πλάση μου ν’ αφήσω

και να γενώ ένας κοβιός

να ‘ρθω να σε τσιμπίσω!...

Να σε τσιμπίσω ‘ς την καρδία

και να σε φαρμακώσω,

αφ’ ου συ άλλον αγαπάς,

κάλλιο να σε σκοτώσω.

Δεν είπα τίποτα κακό.

Γυρίζει με κοιτάζει

και με χαμόγελο γλυκό:

-«Τσίμπα λοιπόν!» φωνάζει.

Αχ ! ήτο δόλωμα σωστό,

μα πού...  πού να ελπίσω

πώς σαν ψαράκι θα πιαστώ

χωρίς καν να τσιμπήσω.

Γεώργιος Δροσίνης

Η αμαρτωλή... Γεώργιος Δροσίνης

Sergei Cherkasov

Παπά, ἂν ἔρθῃ μιὰ μελαχροινή

νὰ τὴν ξομολογήσῃς,

κοντοῦλα, ἀφράτη, μὲ γλυκειά φωνή,

πρόσεξε, μήν τυχόν καὶ τὴν ἀφήσῃς

νὰ μεταλάβῃ ἡ ἁμαρτωλή!

Δέ νήστεψε μιά μέρα τὸ φιλί!

Γεώργιος Δροσίνης

Νύχτα χριστουγεννιάτικη... Γεώργιος Δροσίνης

Guido Reni, 1640

Νύχτα χριστουγεννιάτικη

Την άγια νύχτα τη χριστουγεννιάτικη,

ποιος δεν το ξέρει;

Των μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα

λάμπει τ’ αστέρι.

Κι όποιος το βρει

μες’ στ’ άλλα αστέρια ανάμεσα

και δεν το χάσει

σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το

μπορεί να φτάσει.

Γεώργιος Δροσίνης, 1935