 |
| Δημοσθένης Κοκκινίδης |
Απ’ το μυαλό [] δε βγήκε ποτέ ένα ολόκληρο ζώο
ποτέ η εκτυφλωτική δέσμη του ασήμαντου -που είναι ακέραιος ύμνος-
και ποτέ ένα ολόκληρο νησί με τραγουδιστές λακκούβες αλατιού
και ταπεινούς θάμνους πρωινής χαράς μελισσιών!..
Δημήτρης Παπαδίτσας, Εν Πάτμω και δύο ερμηνείες, 1966
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
-------------
Πολλά μέλλει να μάθης
αν το ασήμαντο εμβαθύνης!
Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Bruno Barbey, Paris 1967 |
Βρέθηκα ξαφνικά αντιμέτωπος
με την ησυχία μιας παρόδου,
τη στιγμή που η λεωφόρος
μοσχομύριζε Χριστούγεννα…
Σταύρος Παπασταύρου
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-------------
Ας έλθει πάλι η αγάπη-τόσο πολύ
θέλει η ψυχή μας κάτι από ψηλά…
Δημήτρης Παπαδίτσας, Το παράθυρο, 1955
Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη
 |
| Luis Garvan |
Τώρα δόσμου μια λέξη σου,
να σκάψω το στήθος μου να της βρω
το πιο φωτεινό μέρος
-κι ας φύγη αργότερα, όπως φεύγει η προσευχή…
(Αλήθεια, πώς φυτρώνει, πώς μεγαλώνει
-πόσο χ ο ρ τ α σ τ ι κ ή είναι η προσευχή!..)
Δημήτρης Παπαδίτσας, Ποίηση 1, 1963
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Πάρε την λέξη μου. Δώσε μου το χέρι σου.
Ανδρέας Εμπειρίκος, Ενδοχώρα
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Pentti Sammallahti |
Με ξυπόλητα όνειρα μην κάνης παρέα.
Ούτε μ’ επιθυμίες που φοράν λουστρίνια!
Δημήτρης Π. Παπαδίτσας, Ποίηση
1, 1963
 |
| Rimel Neffati |
Ακούω το βήμα σου κ’ είναι σα ν’ ακούη κανείς να τρίζουν
οι ρίζες των πιο ψηλών δέντρων της γης· βλέπω τα μάτια σου
κ’είναι σαν να βλέπη κανείς τη νεότητα μέσα του…
Δημήτρης Π. Παπαδίτσας,
Ποίηση
1
 |
| Tony Demuro |
Τρόπος να κερδίσεις την αιωνιότητα
Το αεράκι ν’ αφήσεις να φυσήξει την κάφτρα
της στιγμής…
Δημήτρης Π. Παπαδίτσας, Όπως ο Ενδυμίων
Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη
 |
| DDiArte |
έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι -και ήσουν κατόπιν
όλα μαζί τα χελιδόνια!..
Είσαι μεριά ήρεμη της θάλασσας, όπου το κύμα
κόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο…
Τα χέρια μου τα γέμισες
με τα μαλλιά σου και το μέτωπό σου·
στα μαλλιά σου περνώ τα δάχτυλά μου
όπως περνάει ο αγέρας από φύλλα κυπαρισσιού.
Είμαι ένα σπίτι εξοχικό,
κ’ έρχεσαι μόνη το καλοκαίρι και κοιμάσαι.
Ξυπνάς πότε-πότε τα μεσάνυχτα, ανάβεις τη λάμπα
θυμάσαι·
γι' αυτό σ' αγαπώ!..
Κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά είμαστε μαζί
-κι απέναντί μας η θάλασσα φθείρεται ν' ανεβοκατεβαίνη…
Όταν σκύβω πάνω από πηγάδια,
βλέπω την επιφάνεια του νερού
και λέω: Να το ριζικό κ’ η ματιά της!..
Γι' αυτό σ' αγαπώ.
Kι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά
είσαι κείνο που γλύτωσε απ' τα σκάγια!..
Είμαι γεμάτος από σένα…
Και μπρος από κάθε σκέψη, αίσθηση, φωνή
κάτι δικό σου σαν αθλητής τερματίζει πρώτο!..
Γι' αυτό σ' αγαπώ.
Δ. Π. Παπαδίτσας, Ποίηση1
(Ανθ. Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Toby Harvard |
Το ν’ ακούει κανείς το πρωί τη βιασύνη των πουλιών
Το να ψάχνει στα μάτια των άλλων να βρει λίγα τοπία
Το να αισθάνεσαι αλλιώτικος μετά από γλέντι όταν μένεις μόνος
Και παίζεις με την έχτρα και τη φιλία του εαυτού σου
Αυτό σημαίνει κίνδυνο
Σημαίνει αναγωγή της λύπης στη μονάδα
Έτσι λοιπόν ξανά σε θυμήθηκα
Ταίριαξα τη γραμμή του ώμου σου με την πιο χαρούμενη μέρα μου
Τα μάτια σου δε μ’ άφηναν να ησυχάσω
Κι από πού δε μου έρχονταν
Απ’ τη βροχή
Απ’ τ’ αμπέλια
Από τα κουρασμένα χέρια της χωριάτισσας
Κι από μένα τον ίδιο
Σε θυμόμουν και σε είχα στη μνήμη μου
Όπως ένα κομμάτι ζάχαρη στο νερό.
Δημήτρης Π. Παπαδίτσας,
Η
περιπέτεια (1953), Ποίηση, εκδ. Αστρολάβος/Ευθύνη
 |
| Bruno Barbie, Rome Italy, 1964 |
Ν’ ακούς πάντα.
Ν’ ακούς το μεγάλωμα της νύχτας.
Ν’ ακούς των χεριών τον ψαλμό, το ξεκόλλημα της πέτρας απ’ τον τοίχο.
Ν’ ακούς το φυτό που τρίζει το πρωί, το μεγάλωμα της νύχτας στο δέρμα.
Ν’ ακούς τον αγέρα στων πουλιών τα κόκαλα.
Ν’ ακούς του πουλιού το δρόμο, την αγάπη του σπιτιού, του νερού το φως.
Ν’ ακούς των ματιών τη δόνηση καθώς απ’ τον ορίζοντα γυρίζουν
και ακινητούν σ’ άλλων ματιών την αιώρα.
Ν’ ακούς της φωτιάς τον πανικό, του ζώου το θρήνο
το άχυρο που καίγεται στον ήλιο
τον ήλιο ν’ ακούς που δέρνεται απ’ το φέγγος της σταγόνας.
Ν’ ακούς του άστρου το χρώμα.
Ν’ ακούς του άστρου την ευωδιά που ο κόσμος την ανάσανε κι έγινε περιβόλι.
Ν’ ακούς στην ερημιά το χοροπηδητό της ρίζας.
Ν’ ακούς μες στους θορύβους το ψιθύρισμα του νου που τον καρφώνουμε στον τοίχο.
Ν’ ακούς τα μαλλιά, τα φρύδια, το μέτωπο, και τη θλίψη τους
όπως όταν ακούμε στο μυαλό μαχαίρια ν’ ακονίζονται.
Ν’ ακούς τα χέρια ή τις παρειές που είναι μες στα χέρια ζεστές και τρέμουν.
Ν’ ακούς την τουφεκιά που αστοχεί όμως που κόβει στα δυο τα πάντα
κι ύστερα ο ύπνος πάλι τα ενώνει.
Ν’ ακούς της χαραμάδας την οδύνη που ευρύνεται να πεταχτεί ο Θεός.
Ν’ ακούς το Θεό μες στο φόνο σαν το φλουρί στη νύχτα
σαν την αστραπή πάνω στο φλουρί.
Την καρδιά ν’ ακούς.
Ν’ ακούς τον ουρανό που σαλεύει στου εμβρύου τον ύπνο.
Την καρδιά ν’ ακούς που γεμίζει τον κόσμο παιδιά κι άλλα φεγγάρια.
Ν’ ακούς στο χώμα το άλογο, στο χώμα το σκάψιμο, την πληγή του νερού,
το τρίψιμο του αλόγου στον αέρα
Ν’ ακούς πάντα.
Δημήτρης Π. Παπαδίτσας, Νυχτερινά,
Ποίηση, εκδ. Μέγας Αστρολάβος-Ευθύνη, Αθήνα:1997.
 |
| Bino Laguvardo, Urban Argentina |
Αν διψάσεις εγώ θα σου γίνω νερό
Σε μένα θα σκύψει το στόμα σου εμένα θα ευχαριστήσεις
Σε μένα θα δώσεις τη γδύμνια σου
Εσύ η ρίζα από μένα το υγρό χώμα θα περιβληθείς
κι ο κόσμος θ’ ακούσει τη χαρούμενη κραυγή σου
[…]
Αν νυστάξεις εγώ θα σου γίνω μαλακό κρεβάτι να κοιμηθείς
Κι από κάθε της καρδιά μου χτύπο θα πετιέται
κι ένα όνειρο. Το πρωί εγώ θα ‘μαι τα παιδιά
που θα τους λες τα όνειρα
Εγώ θα ‘μαι η χαρά τους να σ’ ακούν και να σε βλέπουν
Να σ’ αγγίζουν με των ματιών τους το μυστήριο
και να σ’ αφήνουν ύστερα μ’ έναν τρόπο σαν τα πουλιά
Αν κρυώνεις εγώ θα σου γίνω το ένδυμα
Κι αν ήμουν ως τώρα κρύος αγέρας θα το ξεχάσω
Θα γίνω η γλυκιά φωτιά σ’ όσους κρυώνουν
Αχ τα κρύα χέρια των ανθρώπων κι η φωτιά
Αν πεινάσεις εγώ θα ‘μαι το ψωμί
το ξεχασμένο στη σκοτεινιά του ντουλαπιού
Θέ μου η ψυχή του πεινασμένου
φωτίζει πάντα ένα ψωμί.
Δ. Π. Παπαδίτσας, Νυχτερινά
(1956), Ποίηση, εκδ. Μέγας Αστρολάβος-Ευθύνη
