Παρασκευή 31 Μαρτίου 2023

Αισιοδοξία... Χρίστος Τρύφωνας

Κώστας Μπαλάφας, Μετέωρα

 

Σταγόνες βροχής που δεν πότισαν χωράφι,

βιβλίο που άνθρωπος δε διάβασε,

φύλλα χαρτί που κανείς δε βρήκε τίποτα να γράψη

η ζωή μου.


Ζήτησα και δε μου μου’ δώσαν.

Χτύπησα και δε μ’ άνοιξαν.

Έψαξα και δε βρήκα.

Και όμως περιμένω το Μεσσία!


Ανάμεσα σε ώρες δουλείας,

σε ώρες αυπνίας,

σε ώρες ανίας,

σε ώρες απελπισίας,

περιμένω!


Βέβαια, το ξέρω πως δε θάρθη.

Κι άλλοι –πόσοι άλλοι- τον περίμεναν

Κι αυτός δε φάνηκε!

Αδιάφορο.

Δουλειά του ανθρώπου είναι να περιμένη.

Και του Μεσσία να μην έρχεται.

Χρίστος Τρύφωνας, Ιθαγένεια, 1966


Τετάρτη 29 Μαρτίου 2023

Μποτίλια στο πέλαγο... Γιώργος Σεφέρης

                                                                Βασίλης Σπηλιωτόπουλος


Τρεις βράχοι λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι

και παραπάνω

το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει·

τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι

λίγα καμένα πεύκα, μαύρα και κίτρινα

κι ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη·

και παραπάνω ακόμη πολλὲς φορὲς

το ίδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτὰ

ως τον ορίζοντα ως τον ουρανὸ που βασιλεύει.

Εδώ αράξαμε το καράβι να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,

να πιούμε νερὸ και να κοιμηθούμε.

Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιὰ κι ανεξερεύνητη

και ξεδιπλώνει μίαν απέραντη γαλήνη.


Εδώ μέσα στα βότσαλα βρήκαμε ένα νόμισμα

και το παίξαμε στα ζάρια.

Το κέρδισε ο μικρότερος και χάθηκε.


Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά.

Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, 1989

Τρίτη 28 Μαρτίου 2023

Το άνοιγμα της πόρτας... Νικηφόρος Βρεττάκος

Maciej Nowacki

 

«...Λοιπόν το στερέωμα είναι αγάπη.

Ποτέ δεν θα πέσει...»

Γυρνώ τραγουδώντας.

Στα πόδια μου σκόνη απ’ όλα τα έθνη. Απ’ όλους

τους πόνους.

Στην κόμη μου στάχτη. Μισανοίγω την πόρτα.

Στο βάθος το τζάκι. Και δίπλα η μητέρα μου.

Τινάζεται όρθια, ξαφνιάζεται, τρέχει.

Διπλώνω τα χέρια μου γύρω στους ώμους της.

Ρίχνω το μέτωπο πάνω στο στήθος της.

«...Δος μου μια τούφα χλόης...

να κοιμηθώ...».

Δος μου τ’ άγιο σου χέρι,

να γράψω ένα ποίημα. Όχι με λέξεις.

Όχι πια λέξεις! Μ’ ένα μου φίλημα.

Πάρε τώρα τα δέκα κουρασμένα μου δάχτυλα,

κρέμασέ τα στον τοίχο να στεγνώσουνε. Κοίταξε.

Στάζουν έρημο, αγέρα, λύπη και θάλασσα.

Νικηφόρος Βρεττάκος, Το βάθος του κόσμου, 1961


Σάββατο 25 Μαρτίου 2023

Ονειρεύομαι κάποια πολιτεία... Νίκος Σπάνιας

David Seymour, Μύκονος 1951

Ονειρεύομαι κάποια πολιτεία

να μοιάζη με δρεπάνι φεγγαριού.


Οι γυναίκες να κρατούν τη στάμνα

πάνω στο κεφάλι τους σαν αρετή

οι άνδρες να κρούουν δύσκολες χορδές

και ν’ αγαπούν το κάλλος

ο νικητής να στεφανώνεται

με τη συστολή του

ο λαός

στις εθνικές γιορτές να τηρή

μια κατανυκτική σιγή.

Νίκος Σπάνιας

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

https://diorthoseis.eu/

 

Κυριακή 19 Μαρτίου 2023

Βραδύνοια... Τάκης Παπατζώνης

Aleksander Cufar

 

Περαστικὰ απὸ δω σμήνος πουλιά

μας φέραν μήνυμα βορεινό - και τους κωφεύσαμε!

Στην τέφρα τους τα ορτύκια αντιφεγγίζαν παγετώνες…

Και όχι μονάχα τους κωφεύσαμε, μα και τους στήσαμεν                                                                                                   ενέδρα,

και τους ρίξαμε σκάγια και φωτιές - για να τα φάμε!

Και ποιοι; Εμείς - που περιμέναμε

σαν και τι το βορεινὸ μήνυμα,

τυφλωθήκαμε, και δίχως να σκεφθούμε που μας ήρθε,

του ρίξαμε φωτιές, το λαβώσαμε, τ' αποδιώξαμε!..


Περαστικὸ ήτανε το σμήνος - δεν σου λέω·

μα ούτε την κούρασή του, τον αφανισμό του

δεν αγαπήσαμε, δεν σεβαστήκαμε!.. Και μια και λείψαν,

μας ήρθε τώρα η συμπόνεση και βάρος της ψυχής

για την άχαρη πράξη, για τη φαύλην επίθεση -

και ιδού μας, απομείναμε οι ανεπιτήδειοι,

οι βραδυκίνητοι στο νου των εμφανίσεων,

έρημοι, δίχως μήνυμα βορεινό,

με τα συνηθισμένα μας τα mea culpa

και τις ανώφελες αιτιάσεις του εαυτού μας…

Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή Α', Ursa Minor, Ίκαρος 1988 

Παρασκευή 17 Μαρτίου 2023

Ω, αν τα μάθη αυτὰ ο Αχιλλέας!.. Τάκης Παυλοστάθης

Thomas Tison

 

Ανηφορήσαμε κατὰ το δάσος.

Χρειαζόμασταν ξύλα ρίζες και κορμοὺς δένδρων.

Την άλλη μέρα, θα καίγαμε το νεκρὸ σώμα του Πάτροκλου

κι όσων φίλων χάθηκαν στην πεδιάδα

και φυσικὰ θα ξαναρχίζαμε τη μάχη.


Ανεβαίναμε κι ο αχός μας

ψήλωνε μέχρι τις λυγερὲς κορφὲς

και τραγουδούσε παράφορα.

Τότε βλέπαμε μακρινὴ την πρωτινὴ ζωή μας σαν ξένη.


Κ’ έτσι γίναν τα πράγματα:

Πρώτος ο Μηριόνης, σε μια στιγμὴ ανεμισμένου κέδρου,

άλλαξε δρόμο και τόβαλε στα πόδια·

κάποιος δεύτερος έπεσε χτύπησε και δεν ξανασηκώθηκε,

μερικοὶ πάλι πιάσαν κουβέντα με το φύλακα του δάσους

που απ’ το βάθος του ανέμου τόνιζε τ’ αυστηρά του                                                                                              «απαγορεύεται»,

ξεχαστήκαν εκεί·

άλλοι ξαπλώσαν στους πελώριους ήσκιους

φωνάζοντας πως δε θέλουν να ξαναγυρίσουν…

Θα γυρίσουμε, όσοι γυρίσουμε,

μ’ αδειανὰ τα χέρια.


Ω, αν τα μάθῃ αυτὰ ο Αχιλλέας!

Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα & Πεζὰ 1964-1999, εκδ. Νεφέλη, Ἀθ. 2006

Κυριακή 12 Μαρτίου 2023

Έπρεπε να φανταστή... Γιάννης Ρίτσος

Alessandra Manzotti

 

Κ’ έπρεπε να φανταστή

πως κάποιος  θα τον αγαπάη,

για να μπορέση να κοιμηθή και να μπορέση να ξυπνήση… 

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60

Κυριακή 5 Μαρτίου 2023

Συρμοί... Ντέμης Κωνσταντινίδης

Hugues Errε

 

Ώστε λοιπόν θα ξεχαστούμε

σκιές, σ’ ένα βαγόνι τρένου.

Σε μια αποβάθρα σταθμού

κλεισμένου

θα τριγυρνούμε.

Συρμοί τις νύχτες θα σφυρίζουν,

κι όσοι είν’ απ’ έξω θα νομίζουν

πως ξαναζούμε… 

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Σκάρτη πραμάτεια, εκδ. Οσελότος, Αθήνα 2023