 |
| Παναγιώτης Μπελντέκος, Αθήνα 2014 |
Τα δέντρα
που καρφώνει στα πλακάκια
ο δήμος
τα ‘χει πειράξει
η νοσταλγία των δασών, και
σαν πουλιά
σε κλουβιά
μαραζώνουν.
Κώστας Σοφιανός, Σηματωρός, 1974
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Κάθε πρωί μες στο κλουβί το καναρίνι
τρελαίνεται να τραγουδά.
Γιατί επιμένει, σκέφτομαι,
σα να μην έχει καταλάβει.
Εκτός κι αν παίζει θέατρο.
Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη
2022
 |
| Paul Hull |
Φτιαγμένος από μοναξιά και άσφαλτο
ο εθνικός μας δρόμος
τραβάει σιωπηλός,
διασχίζοντας εκτάσεις ακατοίκητες.
Νυχτώνει,
και γίνεται πιο σιωπηλός.
Αριά και πού,
με το χλομό του φως,
κάποιο μοναχικό πρατήριο βενζίνης…
Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, Παιανία 1995
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ 23, Μάιος 2013 https://diorthoseis.eu/
------------
…Κ’ η νύχτα να πέφτη σα βροχή
στο κορμί ενός σκύλου.
Ιάσων Ιωαννίδης, Απ’ το υπόγειο 1965
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Thurston Hopkins |
Τι λέτε πως θυμήθηκα απόψε
Παραμονή πρωτοχρονιάς:
το τόπι,
το άσπρο σφιχτοδεμένο τόπι
που μου ‘χανε κάνει μπουναμά
και που κρυφά,
ενώ οι μεγάλοι με μια λάμπα
παίζανε χαρτιά
κι η μάνα μου γυρόφερνε
έβαζα το χέρι μου στην τσέπη
και το χάιδευα.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ.
Τύρφη
-----------
Το ρολόι [] πάει συνέχεια πίσω
γυρνώντας σε άλλες στιγμές της ζωής μου!..
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά, εκδ. Νεφέλη
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Παλαιά Πεντέλη, 1963 |
Να υπάρχουν ακόμα οι μουριές,
εκείνες οι μουριές στο σπίτι μας απ' έξω, λέω,
να υπάρχει η μικρή μας γειτονιά,
η Αντωνία που έραβε μπρος στο παράθυρό της,
να τεμπελιάζουνε στους φράχτες τα σκυλιά.
Ή μήπως πέρασε ο δρόμος πάνω απ' όλα αυτά,
κι έμεινε τούτη η μνήμη...
Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα,
εκδ. Τύρφη
-----------
Θυμάμαι όλα
τα δέντρα ένα-ένα
σε κάθε σπίτι.
Μαρία Μαρκαντωνάτου, Σπαρτολούλουδα, εκδ. Παρασκήνιο, Αθ. 2020
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Μπάμπης Γιαννικάκης |
Θα κατεβαίνεις σκάλες,
κάθε πρωί θα κατεβαίνεις σκάλες·
σαν άγαλμα προς τη θυρίδα για το εισιτήριο θα προχωρείς
κι ύστερα στην ουρά
-πάντα σαν άγαλμα-
που μες στο μάρμαρό του ονειροπολεί,
θα στέκεις.
Στο τράμ
πιασμένος στη χειρολαβή θα ταλαντεύεσαι
με το κεφάλι μες στη λύπη κρεμασμένο.
Στον Πειραιά, η πρωινή ομίχλη θα σε πνίγει
και στο γραφείο οι συνάδελφοι.
Και θα ραγίζεις
και στα δυο η πέτρα σου θα σπα
καθώς απ’ το παράθυρο στην προκυμαία θα κοιτάς
το πλοίο που ξεμάκρυνε-
σφυρίζοντας μες στην ψυχή σου.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη, 2022
-----------
Στα καΐκια τ’ αραγμένα, τα δεμένα,
στα καΐκια που δεν πάνε πουθενά,
θα μπούμε να γυρίσουμε τα ξένα!
Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Τα θεία δώρα, 1936
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Gaby Perez |
Ο πατέρας
κάπνιζε φτηνά χύμα τσιγάρα.
Καπερνάρος.
Γνήσιος κατιών εγώ,
όταν καπνίζω φτηνό βαρύ χαρμάνι
και με κυριεύει μια γλυκιά ζαλάδα
τον πατέρα ενθυμούμαι
να καπνίζη σκεφτικός
και να κοιτάζη προς τα πέρα.
Τάσος Καπερνάρος, Ακελδάμα. Λόγος περί του καπνικού ζητήματος, Αθήνα 1990
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ.22, Απρίλιος 2013
-----------
Μέσα σου να σκάβεις:
ξεθάβοντας,
μέρες παιδικές
για τρυφερά, εξαίσια ποιήματα.
Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη,
Αθήνα 2022
 |
| Παναγιώτης Τέτσης |
Το Σάββατο: η μόνη μέρα
που με γλύκα ξεμακραίνει τη ζωή μας.
Θεόδωρος Ντόρρος, Στου γλυτωμού το χάζι, Παρίσι 1930
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
--------
Ζηλεύω αυτό το σύννεφο,
που ξαπλωμένο τεμπελιάζει.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη
 |
| Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, 1927 |
Ήταν μεσημέρι,
στο σπίτι κανένας·
προσπάθησα να κοιμηθώ,
μα ήταν ο ύπνος των κακών ονείρων.
Σηκώθηκα κι αφουγκράστηκα:
απ’ τα κατάβαθα του σπιτιού
ερχόταν πνιχτὸς ο ήχος,
σαν να ροκάνιζαν την πέτρα.
Έφερα έναν γύρο στα δωμάτια,
ο ήχος κρουστὸς και ανένταχτος
ανέβαινε απὸ κάτω.
Δισταχτικὰ κατέβηκα
τη σκάλα του υπογείου.
Άνοιξα.
Πίσω απ’ το πλατύσκαλο,
σε δύο σαρακοφαγωμένα σκαμνιά,
κάθονταν ο παπποὺς κ’ η γιαγιά μου,
νεκροὶ απὸ χρόνια.
Η γιαγιὰ ξεσπύριζε φασόλια
σ’ ένα παλιὸ ταψί.
Ο παπποὺς με το μακρὺ
χαμένο μας μαχαίρι
ψιλόκοβε καπνὸ σ’ ένα σανίδι.
Σε μιὰ στιγμὴ σήκωσε τον πριόβολο,
για να τροχίση τη φαγωμένη λάμα.
Τότε με είδε·
σκούντηξε τη γιαγιὰ και οι δυὸ σηκώθηκαν και χάθηκαν
σε μιὰ άλλη πόρτα,
που έβγαζε πιο χαμηλά,
σ’ ένα άλλο, άγνωστο υπόγειο.
Ξέρω ότι τους είδα σίγουρα,
όπως επίσης ξέρω,
πως όχι μόνο δεύτερο υπόγειο στο σπίτι
δεν υπήρχε,
μα ούτε καν τα πρώτο που κατέβηκα.
Ηλίας Κεφάλας, Λόγος για την αβεβαιότητα
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 23, Μάιος 2013, https://diorthoseis.eu/
---------------------
Κερδίζουν οι νεκροί στα όνειρα,
η θλίψη τους τούς ομορφαίνει.
Όταν μας επισκέπτονται
στέκονται πάντα σιωπηλοί·
δε φλυαρούνε σαν τους ζωντανούς,
δεν έρπουνε.
Χρίστος Λάσκαρης, ΠΟΙΗΜΑΤΑ,
εκδ. Τύρφη
 |
| Γιώργος Λιζάρδος, Κύθηρα |
Τι κάνει ο έξυπνος γέρος;
Ο έξυπνος γέρος
-όταν δεν κοιμάται-
κλείνει τα μάτια
κι εκμεταλλεύεται το παρελθόν.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη
------------
Πες μου τα λόγια τα γλυκά, που πρωτολέει η νιότη.
Αργύρης Εφταλιώτης, Παλιοι σκοποί, 1909
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
 |
| Άνθιμος Ντάγκας |
«Τα ταξίδια
είναι ο παράδεισος των ανόητων»,
μας λέει μελαγχολικά ο Έμερσον.
Και μάλλον έχει δίκιο.
Γιατί αυτός
που αληθινά
αγαπάει το ταξίδι
μπορεί να ταξιδέψει
ακουμπισμένος σ’ ένα παράθυρο,
ή καθισμένος
σ’ ένα μοναχικό παγκάκι της πλατείας.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη
,.gif) |
| Jane Fonda and Laurence Harvey in Walk on the Wild Side (1962) |
Στην πρώτη επαφή που είχαμε,
μιλήσαμε όπως δυο ξένοι
για πράγματα αδιάφορα σχεδόν.
Στη δεύτερη μπορώ να πω το ίδιο,
με κάποια στη φωνή μας διαφορά,
ένα χρωμάτισμα.
Ώσπου στην τρίτη,
τα λόγια μας ακολουθούσαν παύσεις –
εκείνες οι γλυκές σιωπές
του έρωτα.
Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη
 |
| Σωκράτης Ιορδανίδης, Θεσσαλονίκη '50 |
Με τους δικούς του για την εκκλησία
Χριστούγεννα!
Παρακολουθώντας τη λειτουργία στην τηλεόραση
αναπολεί
εκείνο το παιδί
μέσα στο πρωινό αγιάζι.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Γαβριηλίδης
 |
| Δημήτρης Καρβουντζής |
Είναι ωραίο να υπάρχεις
στο πρωινό ακουμπισμένος.
Αλλά να υπάρχεις
δεν είναι εύκολο.
Χρειάζεται μια καρδιά αθώα.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ.Γαβριηλίδης
2009
 |
| Antonio E. Ojeda, San Blas, Panama |
Υπήρξα,
αλλά στο «λίγο».
Ευτυχώς!
Μες στο «πολύ»
θα χανόμουνα.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη
 |
| Πλάτωνας Ριβέλλης, Τήνος 1995 |
Και επιμένει η αυγή τα χρώματά της να προσφέρει
στους κοιμισμένους
απ’ το βουνό προβάλλοντας,
και το αηδόνι το τρελό το τραγούδι του
κι η θάλασσα που παφλάζει στα κανάλια,
τον καημό της.
Όμως,
χέρι κανένα
το παράθυρο
ν’ανοίξει δε σηκώνεται,
καμιά ψυχή να κρεμαστεί,
κανένα όνειρο
μες στη δροσούλα να βουτήξει.
Όλοι κοιμούνται.
Δεν ξαγρυπνάει πια κανείς.
Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Γαβριηλίδης, 2009
