Σε περιμένω... Πάρις Τακόπουλος

Kelly Castro

 

Ω! Γραφότανε και μῶνος

με «Ο» μέγα,

καί ἦταν πιό σωστό.

Γιατ’ εἶναι πάντοτε μακρό

αὐτό τό «Ω»,

κι ἂς περισπᾶται.

Ἰδίως ὅταν μῶνος μου

ἐγώ σέ περιμένω.

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά (2010-1950), εκδ. Ποταμός

-----------

Βραδύνεις

και αλγώ

περί πολλά.

Χρυσούλα Χατζηγιαννιού, Μπαλλάντες, 1969  

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Και δώρα φέροντες... Πάρις Τακόπουλος

Malgorzata Sajur

 

Μου φθάνει που με σκέφτηκες!

Δεν έχει τόσο σημασία

αυτό που θα μου πάρεις,

όσο που με θυμήθηκες,

έτσι μου είπε «δελφικά».

Κ’ εμένα που δεν μ’ έφθανε

ούτε το λίγο που της έπαιρνα

ούτε αυτό που θα της έδινα,

μου περισσεύανε τα λόγια της,

σαν να ‘τανε Πυθία! 

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά (2010-1950), εκδ. Ποταμός

-----------

Ζωγραφισμένα στο χαρτί

τα λόγια σου κρατάω… 

Άκος Δασκαλόπουλος

Πάνω στην άμμο... Πάρις Τακόπουλος

John Keats by Joseph Severn

 

Ετέθη, εν τέλει,

το ερώτημα!

Το για ποιους γράφουμε,

και ποιοι διαβάζουνε;

Κι ωραία που φύσηξε μι’ απάντηση:

Γι’ αυτούς που δεν διαγράφουμε,

μα μας διαγράφουν.

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά 2010-1950, εκδ. Ποταμός

------------

Διά ποιημάτων φιλοσοφεί.

Ξενοφάνης, Παρμενίδης [Διογένης]

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΙΗΣΗ

ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ‘’ΤΟΙΧΟΥ ΤΟΥ ΕΤΕΡΟΥ’’

Ξαναρχή... Πάρις Τακόπουλος

Αλέκος Φασιανός

Τέλειωσαν μεν τα ποιήματα,

και τι θα κάνω πια χωρίς αυτά;

Αλλά και ‘γω χωρίς εσένα,

και κείνα τους χωρίς εμένα;

Μόνη παρηγοριά πως δεν

τελειώσανε τα ψέμματα!

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά 2010-1950, εκδ. Ποταμός

--------------

Αν η ποίηση είναι ψέμμα,

γεμίστε τη ζωή μας με στίχους!

Ζώης Μάναρης

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Έντεκα χρόνια ‘ΤΟΙΧΟΥ ΤΟΥ ΕΤΕΡΟΥ’.

Έντεκα χρόνια σ’ ένα ταξίδι ποίησης,

συναισθημάτων, λυρισμού, νοημάτων…

 

Ρει αγνότης... Πάρις Τακόπουλος

Γιάννης Γιαννάτος

 

                                                                                                                                            …why then

                                                                                 what needst thou have more covering than a man

                                                                                                                                           John Donne   

Έλεγε μια φωνή:

-Ας λείπει πια,

κουτό κορίτσι μου,

η ψεύτικη σεμνότης!

Ας τα δυο σου μάτια ανοιχτά,

και κοίταξε τη γύμνια μας μ’ αγάπη!

Είναι αμαρτωλοί οι τρόποι σου

αυτοί· και δεν υπάρχει

στη ζωή καλύτε-

ρη αγνότης

από την ηδονή!

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά 2010-1950, εκδ. Ποταμός

--------------

Έλα, Πέπη, κι ας μην πρέπει, μια και είσαι καθὼς πρέπει!

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας 

πηγή: Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Έτσι πρέπει… Πάρις Τακόπουλος

Jeanne Moreau in The Bay of Angels, 1963

 

                                                                           …ου γαρ ες Άδην

                                      ελθούσ’ ευρήσεις τον φιλέοντα, κόρη.

                                                                                  Ασκληπιάδου 

Όταν τους σύστησαν,

για μια στιγμή,

της κράτησε

                     σφιχτότερα το χέρι,

και περισσότερο

απ’ ότι επιτρέπουν

οι τρόποι οι καλοί.

Και από τότε αυτή,

όταν τον βλέπει,

κάνει

         πως δεν τον ξέρει,

και φεύγει βιαστική·

γιατ’ είναι όμορφη—

και έτσι πρέπει…

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά (2010-1950), εκδ. Ποταμός

Πύρρειος... Πάρις Τακόπουλος

Marlon Brando

 

Ήμουνα, σήμερα

ο νικητής,

γιατί σε ξέχασα

και δεν σε πήρα.

Μα να το κάνω τι;

– Αν αισθανόσουνα,

τουλάχιστον, εσύ,

η ηττημένη!

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά 2010-1950, εκδ. Ποταμός

Ομολογία... Πάρις Τακόπουλος

Oscar Palomares Solves

 

Την όμορφη τη δεσποινίδα

που τη θυμόμαστε

και ας μας ξέχασε αυτή,

της συγχωρούμε την παράλειψή της.

Και δεν θα γίνουμε τόσο κακοί

να κάνουμε μια σύγκριση πιο γενική.

Μόνο θα πούμε,

την όμορφη τη δεσποινίδα, εμείς,

δεν τη ξεχνούμε…

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά 2010-1950, εκδ. Ποταμός

Ανεπανάληπτο... Πάρις Τακόπουλος

Alex Webb, Nuevo Laredo, Tamaulipas, Mexico 1996

 

Λένε:

Σαν αγαπάμε,

ξαναβλέπουμε.

Μα δεν μας λένε

τι γινόμαστε

σαν αγαπάμε

και δεν βλέπουμε.

Ή μας το λένε,

μα εμείς

ποτέ μας

δεν μαθαίνουμε.

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά 2010-1950, εκδ. Ποταμός

Ακριβώς... Πάρις Τακόπουλος

Άγγελος Σπάχης, 1932

 

Πώς μας θέλετε…

Πέστε μας μόνο

πώς μας θέλετε.

Κι εμείς θα προσπαθήσουμε,

ν’ ακολουθήσουμε.

Και την ηρωϊκή αυτή μας συμφωνία,

τη συνοδεύετε, ανεκτικοί,

με ένα δυνατό

μα ντελικάτο μπράβο.

Γιατί εμάς, μην το ξεχνάτε,

αυτό το μπράβο σας

μας λείπει!

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά 2010-1950, εκδ. Ποταμός

Wake... Πάρις Τακόπουλος

Katrien De Blauwer

 

Δεν είναι τόσο

η όμορφη μορφή σου,

όσο οι αμορφές μου σκέψεις

που κόβουνε, σαν λείπεις,

τον ύπνο μου, σαν νήμα,

πριν καν προλάβει ν’ απλωθεί.

Μόνη μου πια παρηγοριά

πως και μαζί σου,

πάλι δεν θα ‘χα κοιμηθεί.

Πάρις Τακόπουλος, Τα Ποιητικά (2010-1950), εκδ. Ποταμός

Άμποτες... Πάρις Τακόπουλος

 

Stephanie Cumming in Shirley: Visions of Reality, 2013
(Ταινία βασισμένη σε 13 πίνακες του Edward Hopper)

Είχανε σχέσεις ενοχής,

και εξαρχής, σχεδόν προτού

καλά καλά να γνωριστούνε.

Μα τώρα δεν καταλαβαίνει

πόσο, κι αν πια την αγαπάει,

και δεν μπορεί ν’ αποφασίσει

αν θα ‘πρεπε να φύγει ή να μείνει,

αφού τον ίδιο της τον εαυτό

δεν ξέρει που να πάει.

Κι αυτός που προσπαθει από καιρό,

την κάθε πράξη και την κάθε λέξη της,

κάπως να τις ψυχολογήσει,

αρχίζει να φοβάται, καθώς βλέπει

ένα πελώριο κύμα της

ξανά να τον σκεπάζει.

Αλλ’ όσο και να αισθάνεται

τον εαυτό του να βουλιάζει,

θέλει και εξακολουθεί

(χωρίς να ξέρει ως πότε

μαζί της θα μπορεί)

βαθειά να κολυμπάει.

Πάρις Τακόπουλος, Τα Ποιητικά (2010-1950), εκδ. Ποταμός

Vita nuova... Πάρις Τακόπουλος

Remi Rebillard

 

Άραγε τώρα συμφωνεί;

Έχουνε δίκιο τα βιβλία

και οι ψυχροί σοφοί που λένε,

πως η αγάπη στη ζωή

πρέπει να δίδεται με μέτρο,

αν θέλουμε πραγματικά

να προστατεύσουμε λιγάκι

τον άμοιρο τον εαυτό μας;

Μάλλον δε συμφωνεί ακόμα·

γιατί η αγάπη δε σ’ αφήνει

ούτε στο τέλος-τέλος μόνο·

σαν φύγει, μένεις συντροφιά

με τον καινούριον εαυτό σου.

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά, εκδ. Ποταμός

Αντισυμβολικό... Πάρις Τακόπουλος

Giulio Romano

 

                                                                  Birth, and copulation, and death.

                                                                 That's all the facts when you come to brass tacks.

                                                                                         T. S. Eliot, Sweeney Agonistes

Αντισυμβολικό 

Η Γέννησις, η Συνουσία και ο Θάνατος,

κι ανάμεσά τους, η Ανάπτυξις κι η Ωριμότης·

ο κύκλος της ζωής με κέντρο τον Θεό

κι ακτίνα φωτεινή τον Άνθρωπο.

Μα στην περίπτωσή μας, δυστυχώς,

έγινε κάποιο λάθος, στη σειρά,

κι ήρθε δεύτερος ο θάνατος.

Ο κύκλος άλλαξε μορφή

κι έγινε πια ελλειπτικός και στην ουσία,

χωρίς τη Συνουσία, την Ανάπτυξη

και φυσικά την Ωριμότητα.

Και τώρα τι να κάνουμε; Να κλάψουμε;

Θά ‘τανε μάλλον αμαρτία και άσκοπο πολύ.

Ό,τι συμβαίνει σ’ ετούτη τη ζωή,

και τα καλά και τα κακά,

είν’ όλα φαινομενικά

κι έχουν καθένα το σκοπό τους…

Εάν τουλάχιστον το κλάμα μας

ήταν κι αυτό συμβολικό,

τότε μπορούσε να χρησίμευε

και να συμπλήρωνε τον κύκλο της Ζωής,

αν όχι πια με Συνουσία και Ανάπτυξη

με λίγη πάντως Ωριμότητα.

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά, εκδ. Ποτάμος

Kασσάνδρα... Πάρις Τακόπουλος

Jérôme-Martin Langlois, Cassandra

 

                                                                                             Ηλίου δ’ επεύχομαι προς ύστατον φως…

Kασσάνδρα

Δεν θέλησε - παράδειγμα πολύ περίεργο-

να υποκύψει στον Απόλλωνα (στον ωραιότερο θεό!)

ξέροντας βέβαια καλά το τι την περιμένει.

Κι όμως, αυτή, δε θέλησε· κι ας μάντευε

πως το κορμί της, πάλι χωρίς τη θέληση της,

θα το χαιρόντουσαν κοινοί θνητοί, με βία,

ως την φριχτήν ημέρα του γρήγορου χαμού της.

Όχι, δε θέλησε. Προτίμησε τις ταπεινώσεις

μιας οποιασδήποτε μικρής και άδοξης εταίρας,

-ακόμα και να γίνη σκλάβα των άξεστων ανθρώπων-,

παρά να γίνει κτήμα του ωραιότερου θεού.

Ήταν όμως κι αυτή - δε θα ‘πρεπε να το ξεχνούμε-

η  ω ρ α ι ό τ ε ρ η  κοπέλα, σ' ολόκληρη την Τροία.

Πάρις Τακόπουλος, Τα Ποιητικά (2010-1950), εκδ. Ποταμός