Η Ξανθούλα... Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Κοσμάς Κουμιανός

«Μ’ αρέσει η θάλασσα γιατί μου μοιάζει,

μ’ αρέσει», σ’ άκουσα να λες κρυφά,

«πότε αγριεύεται, βόγκει, στενάζει,

και πότε ολόχαρη παίζει, γελά.

»Δεν είν’ ολόξανθη σαν τα μαλλιά μου;

Δεν είν’ ο κόρφος μου σαν τον αφρό;

Μέσα στα μάτια μου τα γαλανά μου

δεν έχω κύματα, τάφο, ουρανό;

»Μ’ αρέσει η θάλασσα γιατί μου μοιάζει

κι ας έχει μέσα της κόσμο θεριά…

Μη στην καρδούλα μου, μη δε φωλιάζει

αγάπη αχόρταγη, σκληρή φωτιά;»

Κι εγώ εχαιρόμουνα που χολιασμένη

φαρμάκι μόσταζες μες στην ψυχή,

τη ζήλια σου έβλεπα ξαγριωμένη,

στα χείλη σου έβραζε κάθε πνοή.

Τότ’ εκρεμάστηκα στην τραχηλιά σου

τη φλόγα σόσβησα με δυο φιλιά,

την όψη εβύθισα μες στα μαλλιά σου,

στον κόρφο σου έστησα κρυφή φωλιά.

«Κύμα μου ανήμερο, ψυχή μου, φθάνει.

Μη μ’ αγριεύεσαι, πλάγιασ’ εδώ…

Θα ’μαι για σένανε γλυκό λιμάνι…

Τι αξίζει η θάλασσα χωρίς γιαλό;»

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Έτερα ποιήματα

Πατέρα μου, κοίταξε... Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Martin Johnson Heade, 1864

«Πατέρα μου, κοίταξε:

εκεί μες στη σούδα

χρυσή πεταλούδα

γυρίζει, πετά.

»Πατέρα μου, βόηθα με

να μην τηνε χάσω.

Θα πάω να την πιάσω.

Πώς φεύγει γοργά.»

«Παιδί μου, θυμήσου το:

του κάκου θα τρέχεις,

φτερά συ δεν έχεις

κι εκείνη πετά.

»Στον κόσμο που βρίσκεσαι

τρελές χρυσαλίδες

θα να ’ναι οι ελπίδες,

του κόσμου η ψευτιά.

»Μην τρέξεις οπίσω τους,

γιατί θα δειλιάσεις,

κι εωσού να τες πιάσεις

θα σ’ εύρει η νυχτιά.»

«Πατέρα, την έπιασα

σ’ εκειά τα λουλούδια.

Τραγούδια, τραγούδια,

είν’ όσα μου λες.»

Κι εκεί που εχαιρότουνε,

κι εκεί που την πιάνει

μεμιάς τηνε χάνει.

«Παιδί μου, μην κλαις!

…

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης [1866]

Η Αχτίδα... Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Paul-Emile Becat

«Αν ήμουνα του φεγγαριού

μαλαματένι’ αχτίδα,

θα χώνευα κρυφά κρυφά

μες στα μαλλιά σου τα χρυσά

     να γένω μια πλεξίδα.

»Κι όταν η νύχτα θα ’ρχεται

να κλει τα βλέφαρά σου

κι άλλος κανείς δε θα θωρεί

τ’ αγγελικό σου το κορμί

     παρά το κόνισμά σου,

»τότε κι εγώ στ’ ανέφελο

θα βγαίνω μέτωπό σου,

θα σε φιλώ… θα λησμονώ

τ’ αστέρια μου, τον ουρανό…

     θα σβηώμ’ εκεί σιμά σου.»

Κι εσύ μ’ ένα χαμόγελο,

πόλαμψε σα δοξάρι

μ’ αγκάλιασες σφιχτά σφιχτά

κι εγώ ελησμόνησα, κυρά,

     κι αχτίδα και φεγγάρι.

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Έτερα ποιήματα, 1872-1878

Παράπονο... Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

S. H. Lim

Πόσες φορές τὰ κύματα

που ἐπέφταν ἀφρισμένα

στὸ ἔρμο τ’ ἀκρογιάλι μου,

τὰ ρὠτησα γιὰ σένα!

Πόσες φορές τὸ δάκρυ μου

στὴν ἄβυσσο εἶχε στάξει,

καὶ πόσο ἐπαρακάλεσα

ναλθῇ σ' ἐσέ ν' ἀράξῃ!

Τοῦ κάκου! Φεύγ' η θάλασσα

καὶ πίσω της μ' ἀφήνει

ἀφροὺς καὶ λίγα φρύγανα

γιὰ μόνη ἐλεημοσύνη.

Κ’ ἐγώ, τυφλός, ἐκοίταζα

τὸ κῦμα – καὶ δέν εἶδα

ὅτ' εἶναι ἀφρός ἡ ἀγάπη μου

καὶ φρύγανα ἡ ἐλπίδα.

Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824-1879)

Τί ἀξίζει ἡ θάλασσα χωρὶς γιαλό;.. Αρ. Βαλαωρίτης

Νίκος Λύτρας: Τήνος

Μ᾿ ἀρέσ᾿ ἡ θάλασσα, γιατὶ μοῦ μοιάζει,

μ᾿ ἀρέσει, σ᾿ ἄκουσα νὰ λὲς κρυφά,

πότε ἀγριεύεται, βόγγει, στενάζει,

καὶ πότε ὁλόχαρη παίζει γελᾷ.

Δὲν εἶν᾿ ὁλόξανθη σὰν τὰ μαλλιά μου;

Δὲν εἶν᾿ ὁ κόρφος μου σὰν τὸν ἀφρό;

Μέσα στὰ μάτια μου τὰ γαλανά μου

δὲν ἔχω κύματα, τάφο, οὐρανό;

Μ᾿ ἀρέσ᾿ ἡ θάλασσα, γιατὶ μοῦ μοιάζει,

κι ἂς ἔχῃ μέσα της κόσμο θεριά...

Μὴ στὴν καρδούλα μου μὴ δὲ φωλιάζει

ἀγάπη ἀχόρταγη, σκληρὴ φωτιά;

Κ᾿ ἐγὼ ἐχαιρόμουνα ποὺ χολιασμένη

φαρμάκι μὤσταζες μὲς στὴν ψυχή,

τὴ ζήλειά σου ἔβλεπα ξαγριωμένη,

στὰ χείλη σου ἔβραζε κάθε πνοή.

Τότ᾿ ἐκρεμάστηκα στὴν τραχηλιά σου

τὴ φλόγα σὤσβυσα μὲ δυὸ φιλιά,

τὴν ὄψι ἐβύθισα μὲς στὰ μαλλιά σου,

 στὸν κόρφο σου ἔστησα κρυφὴ φωλιά.

Κῦμα μου ἀνήμερο, ψυχή μου, φθάνει.

Μὴ μ᾿ ἀγριεύεσαι,πλάγιασ᾿ ἐδῶ...

Θἆμαι γιὰ σένανε γλυκὸ λιμάνι...

Τί ἀξίζει ἡ θάλασσα χωρὶς γιαλό;

Α. ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ - Ἡ Ξανθούλα

Πνίγει το δέντρο κι ο κισσός... Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,

Θεόφιλος, Αθαν.Διάκος

Πνίγει το δέντρο κι ο κισσός με τ’ αγκαλιάσματά του.
Κι όταν το δέντρο ξεραθεί και γείρει τ’ αντιστύλι,
Θανάση Διάκε, κι ο κισσός, το ξέρεις, γονατίζει

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,