Η θάλασσα έχει μιλιά... Γιάννης Σφακιανάκης

 

Βασίλης Σπηλιωτόπουλος, Μαγγανάρι, Ίος

Η θάλασσα έχει μιλιά,

σαν το παιδί, σαν το πουλί,

έχει ματάκια γαλανά,

έχει ασημόφεγγα μαλλιά·

τη χαιρετώ από το βουνό

κάθε πουρνό και δειλινό,

της κουβεντιάζω απ’ τις πλαγιές

τις αστροφώτιστες βραδιές.

Γιάννης Σφακιανάκης, περ. Ελεύθερα γράμματα, 1948

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα (1478)

-----------

Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα, να μη χορταίνω,

απ’ το βουνό ψηλά

στρωτήν και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω

απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.

Κώστας Βάρναλης, Το φως που καίει, εκδ Κέδρος

Πάνω σου... Λούλη Τσαμαντάνη

Γιάννης Τσαρούχης

 

Πάνω σου στάζω ένα φιλί

σαν ένα κόμπο μέλι

κ’ έτσι σε δίνω σαν ανθό

στον ύπνο που σε θέλει!..

Λούλη Τσαμαντάνη, Κυβέλη, 1967

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024 (1161)

----------

Γλυκά θα κοιμηθούμε, σαν παιδάκια

γλυκά… Κι απάνωθέ μας θενα φεύγουν

στον ουρανό τ’ αστέρια και τα εγκόσμια…

Κώστας Καρυωτάκης, Νηπενθή, 1921

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Με αρμένιζες... Γιάννης Ρίτσος

Γιάννης Τσαρούχης

 

Στο παραθύρι στέκοσουν κ’ οι δυνατές σου οι πλάτες

φράζαν ακέρια τη μπασιά, τη θάλασσα, τις στράτες.

[]

Κι ως στέκοσουν και κοίταζες το λιόγερμα ν’ ανάβη,

σαν τιμονιέρης φάνταζες κ’ η κάμαρα καράβι

και μες στο χλιό και γαλανό τ’ απόβραδο-έγια λέσα!-

με αρμένιζες στη σιγαλιά του γαλαξία μέσα!

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Μπροστά σε χνωτισμένα τζάμια

απόψε η θλίψη μου αλητεύει…

Κώστας Σοφιανός, Πάρεργο, 1970

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Δεν ανοίγαμε... Γιάννης Πατίλης

Rupert Vandervell

 

Αν κάποτε σωπαίνει

λυπημένη η καρδιά

είναι που όσο χτυπούσε

δεν ανοίγαμε.

Γιάννης Πατίλης, Το σπασμένο είναι πιο ανθεκτικό εκδ. ύψιλον 2023 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024 (σελ.1028 )

-----------

Στην αγάπη δεν πηγαίνουν· έρχεται.

Κρίτων Αθανασούλης, Το μικρό μου σύμπαν, εκδ. Δίφρος, 1969 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Κάθε ώρα του καλοκαιριού... Μελισσάνθη

Νίκος Αλιάγας, Greece

 

Ανάβουν οι ώρες του καλοκαιριού τα πρωινά!..

Πόσα καινούργια πρόσωπα, καινούργια βήματα, νέες                                                                                      φωνές,

από παντού καλέσματα, λάμψεις, μηνύματα

έρχονται, φεύγουν με το μελτεμάκι,

πού ξετρελαίνει των παιδιών τις λυτές κόμες,

καθώς τρέχουν με πέλματα γυμνά στην αμμουδιά!..

Κ’ υστέρα πάει να σπρώξει τα ιστιοφόρα μας

καταμεσής του γαλανού πελάγου.

Με τόσα αποδημητικά πουλιά διασταυρωνόμαστε,

με τόσα σημαιοστόλιστα καράβια!..

Έρχονται, φεύγουν, φορτωμένα χαιρετίσματα

ποτισμένα αλάτι

και νοσταλγία θαλασσινή!..

Με την αυγή σαλπάρουν, ξεκινούν

σαν τα πουλιά τα μεγάλα ιστιοφόρα

παίρνοντας την αρμύρα από τα δάκρυα μας στ’ ανοιχτά                                                                                πανιά τους,

πάνω στων γλάρων τις φτερούγες το χαιρετισμό μας!..[]

Κάθε ώρα του καλοκαιριού

είναι ένα ανάβλεμμα από τους θεούς στη γη ριγμένο!..

Μελισσάνθη, Η εποχή του ύπνου και της αγρύπνιας, 1950 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

-----------

Λευκά τσεμπέρια ν’ ανεμίσουν

τον συρτό της Κυρα-θάλασσας!.. 

Πάνος Σπάλας, περ. Νέα Εστία, 1949 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Ανοίγει ανέγγιχτα... Νικόλαος Πετιμεζάς-Λαύρας

Σοφία Λασκαρίδου 

 

Ανοίγει ανέγγιχτα, καλέ, του πατρικού σου η πόρτα·

στο πάτημά σου κελαηδούν και τα ξερά της χόρτα!

Νικόλαος Πετιμεζάς-Λαύρας, Εγκόλπια, 1925 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024 (672)

-----------

Α, σε ποιο χώμα γνώριμον από παιδί γυρίζω,

που δίχως χνάρι χαίρομαι, δίχως αφή γνωρίζω!.. 

Άγγελος Σικελιανός, Λυρικός βίος 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)