 |
| Jason Langer, 2002 |
Το παράθυρο είναι ο φταίχτης, που το ανοίγεις βιζαβί
κι ακουμπάς αφηρημένα,
μες στην ώρα που κοντά σου είχε ο Απρίλης ανεβεί
κι όλο σου ’λεγε διά μένα.
Το λουλούδι μου είναι ο φταίχτης, που σε βρήκε στα μαλλιά,
και σταμάτησε στη χτένα,
μες στην ώρα που κοντά μου κελαηδούσαν τα πουλιά
κι όλο μου 'λεγαν για σένα!
Τ' αγεράκι ο φταίχτης είναι, που φυσούσε, τ' αλαφρό,
κι ό,τι κρύβαμε στο νου μας-
σαν τραγούδι και σαν ψέμα και σα θάλασσα αφρό-
μαρτυρούσε καθενού μας!
Το φεγγάρι ο φταίχτης είναι, που το φως του σαν κρασί,
μας μεθούσε στάλα-στάλα
και στα γέλοια λιγωμένο μας εφώτιζε καρσί
να κατεβούμε τη σκάλα!..
Αθανάσιος Κυριαζής, Ζωή και Μοίρα, 1932.
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-----------
Θε’, καν’ τη μάνα να ξεχνά, την κόρη να θυμάται·
κάνε την κόρη ν’ αγρυπνά, τη μάνα να κοιμάται.
Κώστας Μόντης,
περ. Τα Νέα Ελληνικά, τχ. 13, Ιαν 1967
