Κάποτε ήταν ζωή... Βύρων Λεοντάρης

Vicenzo Lanza, Η πύλη των Λεόντων πριν από τις ανασκαφές, 1882

 

Μυκήνες, τείχη, τάφοι, πανοπλίες,

ήλιος που μας πονάει, αγέρας που τυφλώνει…

Κάποτε ήταν ζωή όλες τούτες οι ερημιές,

κάποτες ήταν αίμα ετούτη η σκόνη…

Βύρων Λεοντάρης, Η ομίχλη του μεσημεριού, 1959 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

---------

Δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,

κέντρα γεμάτα κίνηση που τέλεψαν-

και θέατρα, και καφενεία, που ήσαν μια φορά… 

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Ποιήματα, εκδ. Τα Νέα Ελληνικά 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Και να... Γιάννης Συμεώνογλου

Γιάννης Γαΐτης

 

Και να

καινά

κενά! 

Γιάννης Συμεώνογλου,

 Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

----------

Ας όψεται [] που μας τάπε τόσο μπερδεμένα!..

Δε μιλούσε καθαρότερα κι αυτός ο βλογημένος!.. 

—Ήταν ιδεολόγος, πολύ ιδεολόγος!.. [] 

Φώτος Πολίτης, Καραγκιόζης ο Μέγας

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Απ’ των μαλλιών σου... Σταμάτης Μαράντος

Philippe Durand, Σαντορίνη

 

Απ’ των μαλλιών σου των σγουρών θα πιώ και θα χορτάσω

ίσκιους, σπιτίσια  αγάπη κι ουρανό

γεμάτο μικροσύννεφα κ’ ήλιο μεσημβρινό,

πηγές, νερά κελαρυστά, μες σε βαθύσκιο δάσο!..

Σταμάτης Μαράντος, Αποχαιρετισμοί, 1952 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

------------

Απέριττο στολίδι και ακριβό-

μαύρα μαλλιά νυχτώνουν σ’ άσπρο λαιμό.

Κώστας Σοφιανός, Πάρεργο, 1970 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Τα βάφω... Μίλτος Σαχτούρης

Βούλα Παπαϊωάννου

 

Και το πρωί,

αν τα πουλιά που μου στέλνει

ο θεός

είναι πάλι μαύρα

τα βάφω

πράσινα

κίτρινα

κόκκινα!..

Μίλτος Σαχτούρης, Τα στίγματα, 1962

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

------------

Να γεμίζεις το άδειο,

[]να δώσης όνομα στη ζωή!..

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Ο φταίχτης... Αθανάσιος Κυριαζής

Jason Langer, 2002

 

Το παράθυρο είναι ο φταίχτης, που το ανοίγεις βιζαβί

κι ακουμπάς αφηρημένα,

μες στην ώρα που κοντά σου είχε ο Απρίλης ανεβεί

κι όλο σου ’λεγε διά μένα.

Το λουλούδι μου είναι ο φταίχτης, που σε βρήκε στα μαλλιά,

και σταμάτησε στη χτένα,

μες στην ώρα που κοντά μου κελαηδούσαν τα πουλιά

κι όλο μου 'λεγαν για σένα!

Τ' αγεράκι ο φταίχτης είναι, που φυσούσε, τ' αλαφρό,

κι ό,τι κρύβαμε στο νου μας-

σαν τραγούδι και σαν ψέμα και σα θάλασσα αφρό-

μαρτυρούσε καθενού μας!

Το φεγγάρι ο φταίχτης είναι, που το φως του σαν κρασί,

μας μεθούσε στάλα-στάλα

και στα γέλοια λιγωμένο μας εφώτιζε καρσί 

να κατεβούμε τη σκάλα!..

Αθανάσιος Κυριαζής, Ζωή και Μοίρα, 1932. 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

-----------

Θε’, καν’ τη μάνα να ξεχνά, την κόρη να θυμάται·

κάνε την κόρη ν’ αγρυπνά, τη μάνα να κοιμάται.

Κώστας Μόντης, περ. Τα Νέα Ελληνικά, τχ. 13, Ιαν 1967

Δουλεύοντας μεγαλώσαμε... Γιάννης Ρίτσος

Robert McCabe, Μύκονος, 1955.

 

Δουλεύοντας μεγαλώσαμε

δουλεύοντας μάθαμε να δουλεύουμε δουλεύοντας μάθαμε

να ξεχνάμε τα βάσανα, να ξεχνιόμαστε, να ξαναρχίζουμε…

Γιάννης Ρίτσος, Ο αφανισμός της Μήλος.

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

-----------

Απ’ όσα η μοίρα φέρνει σου, κείνο μονάχα πάρε

που δύνεσαι δουλεύοντας δικό σου να το κάνης!..

Πέτρος Βλαστός, Η Αργώ κι άλλα ποιήματα, 1921

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024