 |
| Robin Cracknell |
Θυμάσαι τα θαλασσινά μας καταφύγια,
τη φλόγα των ονομάτων μας μες στο σκοτάδι,
τον άνεμο[],
την παλίρροια της σιωπής μας;
Γιάννης Σφακιανάκης, Τραγούδια της αυγής, 1948
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Έφυγες, κ’ έφυγε μαζί σου
η [] σιωπή μας.
Γιάννης Νεγρεπόντης, Δωρήματα, 1963
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Rene Magritte |
Η μάνα λουλακίζει·
γλυστρά στη λακανίδα
το μπλε του κόσμου.
Μαρία Μαρκαντωνάτου, Σπαρτολούλουδα, εκδ. Παρασκήνιο, Αθ. 2020
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
-----------
Οι νοικοκυρές κατακάθουνται απάνου σε γερούς γοφούς…
Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος,Το παράθυρο του κόσμου, 1962
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Παναγιώτης Μπελντέκος, Αθήνα 2014 |
Τα δέντρα
που καρφώνει στα πλακάκια
ο δήμος
τα ‘χει πειράξει
η νοσταλγία των δασών, και
σαν πουλιά
σε κλουβιά
μαραζώνουν.
Κώστας Σοφιανός, Σηματωρός, 1974
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Κάθε πρωί μες στο κλουβί το καναρίνι
τρελαίνεται να τραγουδά.
Γιατί επιμένει, σκέφτομαι,
σα να μην έχει καταλάβει.
Εκτός κι αν παίζει θέατρο.
Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη
2022
 |
| Robert Frank, Paris 1950 |
Αγαπώ τα λουλούδια,
την άνοιξη,[]
το μάκρος, τη σιωπή
και τα τραγούδια,
τ’ ωραίο βιβλίο, το γράμμα
το μακρυνό αγαπώ…
(Στον κόσμο, ίσως, να πω
δεν έχω άλλο πράμμα…)
Τέλλος Άγρας, Καθημερινές, 1939
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
------------
Υποστηρίζω το λουλούδι απ’ το χέρι στο χέρι.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s publishers
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| El Greco (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος), 1577 |
Χριστέ μου, γιατί φόρεσες αυτό το πένθιμο
μακρύ φουστάνι
κι αυτά τ’ αγκάθια στο κεφάλι σου;
Χάθηκαν τα λουλούδια;
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-----------
Δεν έχουμε δικαίωμα να μeτράμε <απ’> τη Γέννηση <παρ’> απ’ τη Σταύρωση.
Κώστας Μόντης
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
 |
| Fan Ho, Hong Kong, 1958 |
Καλό το νερό
και πέτρινο το χέρι του μεσημεριού
που κρατεί τον ήλιο στην ανοιχτή παλάμη του.
Όπου και να πατή το πόδι σας, φωνάζω
ανοίξετε, αδελφοί,
μια βρύση ανοίξετε!
τη δική σας βρύση!..
Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον εστί
(Ανθολογία
Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Άξιος που ζη σαν άγνωρος με τη δική του γνώση,
σα νάχη, όχι να δώση,
μα σα να θέλη να γυρέψη.
Κωστής Παλαμάς, Τα παράκαιρα, 1919
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
