.jpg) |
| Wassily Kandinsky, 1937 |
Και τι να πης γι’ αυτό τον ήλιο,
μες στο χειμώνα π’ όλο παίζει,
με λαμπερά μεταξωτά σαν ταυρομάχος;
Σκληρό να σε φωτίζουν ξαφνικά σα νάσουν κάστρο!..
Πέτρος Χρονάς, Σφενδόνη, 1959
(Ανθ.
Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-------------
Το φως θέλει τόλμη. Δε μπορείς να του κρυφτής.
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
(Ανθ. Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Ζαχαρίας Στέλλας, 1970 |
Στο μισοΰπνι το αυγινό
από το χάος μ’ ανέσυρε του ονείρου
μια κρυσταλλένια παιδική φωνή!..
(Ζωή!.. Ζεστή ζωή!.. Φρέσκη ζωή!..)
Κώστας Καραχάλιος, Μυλόπετρες, 1965
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
----------
Τα απλά και τα όμορφα, τα παιδικά αποζητάμε…
Κων. Μ. Μάστρακας, Θρύψαλα εκδ. Andy’s publishers
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Kees Scherer, Ελαφόνησος,1965 |
Ντύσου τον ήλιο κ’ έλα
στην τρέλλα του πρωινού
να κατεβούμε στην πλαγιά,
να πάμε στ’ ακρογιάλι.
Γιάννης Σφακιανάκης, Ελεύθερα γράμματα, 1947
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-------------
Ο ασπασμόςː ενάλιος
ανέκαθενּׄ· [] και ο εναγκαλισμόςː
μίμηση της αγκάλης που ανοίγεται σε αχτές.
Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή β’, εκδ.Ίκαρος, 1962
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Kelly Castro |
Ω! Γραφότανε και μῶνος
με «Ο» μέγα,
καί ἦταν πιό σωστό.
Γιατ’ εἶναι πάντοτε μακρό
αὐτό τό «Ω»,
κι ἂς περισπᾶται.
Ἰδίως ὅταν μῶνος μου
ἐγώ σέ περιμένω.
Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά
(2010-1950), εκδ. Ποταμός
-----------
Βραδύνεις
και αλγώ
περί πολλά.
Χρυσούλα Χατζηγιαννιού, Μπαλλάντες, 1969
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Sebastiao Salgado |
Μια και το λέει ο λόγος,
το λέει η γνώση, η γνώμη σου και το συμφέρο
και βέβαια, ναι,
θα πάμε ως πέρα, απάνω-κάτω, ως μακρυά-
ησύχασε!
Θ’ ανοιχτούμε πολύ, πάρα πολύ,
θα φοβηθούμε πολύ, πάρα πολύ,
θα θαρέψουμε πολύ, πάρα πολύ.
Ησύχασε.
Αγγελική Γάττου, Ανθρώπινο, 1950
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-------------
Πάντα ο άνθρωπος φοβόταν.
Τις μοναχικές στιγμές,
την άλλη όχθη,
τους καπνούς πέρα από τη βουνοσειρά…
Γιάννης Συμεώνογλου
(Ανθολογία
Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Γκλόρυ Ροζάκη |
Μικρούλι εξοχικό κλειστό σπιτάκι
με τ’ άδειο σκεφτικό εξοχικό περιβολάκι,
ψιλή βροχή βροχή τη μοναξιά σου ραίνει,
ψιλή βροχή στα τζάμια σου πεθαίνει.
Στέργιος Σκιαδάς, Ώρες πνοής, 1951
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Μικρό χωριό μου
ερημικό τραγούδι
φτάνεις τα βράδια.
Μαρία Μαρκαντωνάτου, Σπαρτολούλουδα, εκδ. Παρασκήνιο, Αθ. 2020
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
