 |
| David Hurn, Cardiff 1973 |
Αγάπησα κάποιους ανθρώπους άγνωστους
απαντημένους ξαφνικά στο έβγα της μέρας.
Γιώργος Σεφέρης, Τετράδιο γυμνασμάτων, 1940
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-----------
Σαλεύουν ζωές εδώ, αγαπούν…
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Θρύψαλα εκδ. Andy’s publishers
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα
 |
| Κατερίνα Θεοχαρίδου |
Τι νομίζεις;
Όλα-όλα δυο φεγγάρια, τρία φεγγάρια έχει το καλοκαίρι.
Το τέταρτο
θα βρη τις χαράδρες γεμάτες χειμώνα!..
Κώστας Μόντης, Στιγμές, Λευκωσία 1958
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
-----------
Πόσο μπορεί να βαστάξη ένα καλοκαίρι;
Γιολάντα Πεγκλή, Η θαυμάσια περιπέτεια, 1966
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Βασίλης Σπηλιωτόπουλος, Μαγγανάρι, Ίος |
Η θάλασσα έχει μιλιά,
σαν το παιδί, σαν το πουλί,
έχει ματάκια γαλανά,
έχει ασημόφεγγα μαλλιά·
τη χαιρετώ από το βουνό
κάθε πουρνό και δειλινό,
της κουβεντιάζω απ’ τις πλαγιές
τις αστροφώτιστες βραδιές.
Γιάννης Σφακιανάκης, περ. Ελεύθερα γράμματα, 1948
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα (1478)
-----------
Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα, να μη χορταίνω,
απ’ το βουνό ψηλά
στρωτήν και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω
απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.
Κώστας Βάρναλης, Το φως που καίει, εκδ Κέδρος
 |
| Γιάννης Τσαρούχης |
Πάνω σου στάζω ένα φιλί
σαν ένα κόμπο μέλι
κ’ έτσι σε δίνω σαν ανθό
στον ύπνο που σε θέλει!..
Λούλη Τσαμαντάνη, Κυβέλη, 1967
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024 (1161)
----------
Γλυκά θα κοιμηθούμε, σαν παιδάκια
γλυκά… Κι απάνωθέ μας θενα φεύγουν
στον ουρανό τ’ αστέρια και τα εγκόσμια…
Κώστας Καρυωτάκης, Νηπενθή, 1921
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Γιάννης Τσαρούχης |
Στο παραθύρι στέκοσουν κ’ οι δυνατές σου οι πλάτες
φράζαν ακέρια τη μπασιά, τη θάλασσα, τις στράτες.
[]
Κι ως στέκοσουν και κοίταζες το λιόγερμα ν’ ανάβη,
σαν τιμονιέρης φάνταζες κ’ η κάμαρα καράβι
και μες στο χλιό και γαλανό τ’ απόβραδο-έγια λέσα!-
με αρμένιζες στη σιγαλιά του γαλαξία μέσα!
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Μπροστά σε χνωτισμένα τζάμια
απόψε η θλίψη μου αλητεύει…
Κώστας Σοφιανός, Πάρεργο, 1970
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Rupert Vandervell |
Αν κάποτε σωπαίνει
λυπημένη η καρδιά
είναι που όσο χτυπούσε
δεν ανοίγαμε.
Γιάννης Πατίλης, Το σπασμένο είναι πιο ανθεκτικό εκδ. ύψιλον 2023
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά
Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024 (σελ.1028 )
-----------
Στην αγάπη δεν πηγαίνουν· έρχεται.
Κρίτων Αθανασούλης, Το μικρό μου σύμπαν, εκδ. Δίφρος, 1969
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
