Τόσο γλυκειά... Χρυσούλα Χατζηγιαννιού

Γιάννης Τσαρούχης

 

… Τόσο γλυκειά

και τόσο

όμορφη,

που λες:

Ενήστεψέ μου

ο λογισμός

και κρύσταλό σου

εγίνη!..

Χρυσούλα Χατζηγιαννιού, Μπαλλάντες 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Γεννήθηκα για να προφτάσω

να χαιρετίσω στην άκρη του δρόμου

τον ήλιο των ματιών σου!..

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Ο μύθος... Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας

Ιωάννης Δούκας, Κένταυρος Χείρων και  Αχιλλέας

 

Κι αυτός ο μύθος της αχίλλειας πτέρνας!

Ο πανίσχυρος – παναδύναμος εις τι σημείον.

Επουσιώδες δήθεν, βασικό παραταύτα και στηρικτικό του.

Μέχρι θανάτου.

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Θρύψαλα εκδ. Andy’s publishers 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

-------------

…Και τα πιο ασήμαντα [], μεγάλα!

Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή Α’, 1962

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Ηρέμα... Δημήτρης Μαρουδάς

Felicia Murray

 

Λαβωμένο σκαρί, ταλανισμένο!

Σ’ όλους τους καιρούς κόντρα,

προσμένεις σιωπηλά τη στιγμή,

που η Γέφυρα στη Μηχανή

θα δώσει την εντολή: Ηρέμα!..

Δημήτρης Μαρουδάς, Αποδράσεις, andy’s publishers, Αθ. 2008

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, τχ. 36, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2014, https://diorthoseis.eu/

-----------

Ανάπαυση

Πόσο ωραία λάμπει, πόσο ευωδιάζει

η στιγμή ύστερα από τη δουλειά!

Νίκος Γρηγοριάδης, Δειγματοληψία Α’

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, τχ. 19, Ιανουάριος 2013, https://diorthoseis.eu/

Μάνα... Γιάννης Πανούσης

Ewa Cwikla

 

Γλυκιά μορφή

χαμογελάει αδρά μεσ’ από την κορνίζα

της φωτογραφημένης στιγμής,

για να θυμίζη,

σιωπηλά και τρυφερά,

στους ένοικους του άδειου σπιτιού,

πως μόνο η άδολη αγάπη

μπορεί να μας προστατεύη.

Γιάννης Πανούσης, Μοιρόγραφτο, Ι. Σιδέρης, Αθ. 2018 

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Σεπτέμβριος 2019, τχ 45 https://diorthoseis.eu/

-------------

Απέραντα που ήτανε

της μάνας σου τα μάτια!

Τάσος Ζερβός, περ. Τα Νέα Ελληνικά, τχ. 10, Οκτ. 1966

Εύκολα που ξεχάσαμε... Γιώργος Στογιαννίδης

Adam Magyar

 

Όταν σηκώναμε τα μάτια, βλέπαμε έναν άλλο καπνό,

που μύριζε κέδρο και αγάπη.

Δεν ξέραμε πως θα υποφέραμε σήμερα,

πως δεν θα ‘χαμ’ ένα φύλλο να σκεπάσουμε τη ντροπή μας

καθώς περιμένουμε, χρόνια και χρόνια,

συζητώντας αδιάντροπα, ξεγελώντας ο ένας τον άλλο

μ’ ανθοδέσμες και άχρηστα δώρα…

Εύκολα που ξεχάσαμε, εύκολα που περάσαμε

απ’ τον Άννα στον Καϊάφα!..

Γιώργος Στογιαννίδης, περ. Τα Νέα Ελληνικά, 1952 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

-----------

Μ’ όλο που ήμασταν

όλοι μαζί πάρα πολλοί,

η φριχτή μοναξιά μας αγκάλιαζε

χωριστά τον καθένα!

Ζωή Καρέλλη, περ. ο Αιώνας μας, 1949 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Το ντουλάπι... Νίκος Βασιλάκης

Antoni Taule

 

Το ντουλάπι έχει μέσα

άρτον, οίνον κι έλαιον

αλλά ψυχή-

την πόρτα δεν χτυπά,

να στρώσω αμέσως το τραπέζι.

Νίκος Βασιλάκης, Τα ποιήματα που γίναν χόβολη 1986-2004, εκδ. Μπιλιέτο

-----------

Βάλε κι άλλη αγάπη στο τραπέζι

κάποιος πονεμένος θα βρεθεί...

Λευτέρης Παπαδόπουλος, Τα τραγούδια μου, εκδ. Κάκτος