 |
| Josef Sudek |
Ο ένας, πέθανε από λάθος.
Ο άλλος, έφυγε με μια σχεδία για το Γιοχάνεσμπουργκ-
γιατ’ οι δικοί του πήγαν εκεί κάτω,
λες κι ήτανε Σεπτέβρης κι αλλάζαν συνοικία.
Ο τρίτος, αυτοκτόνησε.
Η αγάπη σου παντρεύτηκε —την πήρες εσύ, (το ίδιο κάνει).
Άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι τρελάθηκαν…
Όλοι, τελοσπάντων, κατά κάποιον τρόπο λείψαν.
Παράτησαν τα σπίτια τους σε ξένους,
να περνάμε απόξω,
να τ’ αναγνωρίζουμε
και να μην τολμάμε να σφυρίξουμε.
Να λέμε: —Πάει αυτός!
Ή: —Σπουδάζει στη Σορβόνη…
Και το αποτέλεσμα:
Νάρχουνται κάτι απογέματα,
ολόιδια με τ’ αλλοτινά,
και να λες: —Πάω στο Νίκο…
(Αλλά δ ε ν πας. Έχει πεθάνει.)
—Πάω στο Γιάννη… (Αλλά δ ε ν πας,
μήτε σ’ αυτόν,
δίχως σημάδι στον κρόταφο…)
Κι έτσι, δεν έχεις πουθενά πια να πας,
και κάθεσαι μονάχος σου και πλήττεις,
με την υποψία
μήπως έχεις αργοπορήσει…
Ρένος Αποστολίδης, περ. ο Αιώνας μας, 1951
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
------------
Τα πράγματα όλα
ένας διαρκής αποχαιρετισμός είχανε γίνει.
Άρης Δικταίος, Πολιτεία β’, 1958
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
