Μύρισε... Α. Δρίβας

Charo Guijarro

 

Μύρισε από το άρωμα της παιδικής σου ηλικίαςː

αρμυρισμένα βαθυπράσινα σκίνα,

η ασπράδα από το πέλαγος,

οι πασχαλιές σταυρωμένες με κρίνα.

Πιάσε με τα δάχτυλά σου

αυτά τα λίγα βότσαλα

που η άρμη, ο ήλιος κ’ η φουρτούνα

έχουν λιάνει-

[]

-αναμνήσεις από τη θάλασσα,

που τα στιλπνά ετούτα βότσαλα

με συντριβή θα σου πούνε.

Α. Δρίβας, περ. Τα νέα γράμματα 1938

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Κι ό,τι απόμεινε απ’ το πέρασμά σου

σιγά-σιγά ο χρόνος το λειαίνει

σαν ένα βότσαλο της ποταμιάς…

Τίτος Πατρίκιος, Μαθητεία, 1963 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024 

Αγάπησα... Γιώργος Σεφέρης

David Hurn, Cardiff 1973

 

Αγάπησα κάποιους ανθρώπους άγνωστους

απαντημένους ξαφνικά στο έβγα της μέρας.

Γιώργος Σεφέρης, Τετράδιο γυμνασμάτων, 1940 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

-----------

Σαλεύουν ζωές εδώ, αγαπούν…

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Θρύψαλα εκδ. Andy’s publishers 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα

Όλα-όλα δυο φεγγάρια... Κώστας Μόντης

Κατερίνα Θεοχαρίδου

 

Τι νομίζεις;

Όλα-όλα δυο φεγγάρια, τρία φεγγάρια έχει το καλοκαίρι.

Το τέταρτο

θα βρη τις χαράδρες γεμάτες χειμώνα!..

Κώστας Μόντης, Στιγμές, Λευκωσία 1958 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

-----------

Πόσο μπορεί να βαστάξη ένα καλοκαίρι; 

Γιολάντα Πεγκλή, Η θαυμάσια περιπέτεια, 1966 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Η θάλασσα έχει μιλιά... Γιάννης Σφακιανάκης

 

Βασίλης Σπηλιωτόπουλος, Μαγγανάρι, Ίος

Η θάλασσα έχει μιλιά,

σαν το παιδί, σαν το πουλί,

έχει ματάκια γαλανά,

έχει ασημόφεγγα μαλλιά·

τη χαιρετώ από το βουνό

κάθε πουρνό και δειλινό,

της κουβεντιάζω απ’ τις πλαγιές

τις αστροφώτιστες βραδιές.

Γιάννης Σφακιανάκης, περ. Ελεύθερα γράμματα, 1948

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα (1478)

-----------

Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα, να μη χορταίνω,

απ’ το βουνό ψηλά

στρωτήν και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω

απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.

Κώστας Βάρναλης, Το φως που καίει, εκδ Κέδρος

Πάνω σου... Λούλη Τσαμαντάνη

Γιάννης Τσαρούχης

 

Πάνω σου στάζω ένα φιλί

σαν ένα κόμπο μέλι

κ’ έτσι σε δίνω σαν ανθό

στον ύπνο που σε θέλει!..

Λούλη Τσαμαντάνη, Κυβέλη, 1967

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024 (1161)

----------

Γλυκά θα κοιμηθούμε, σαν παιδάκια

γλυκά… Κι απάνωθέ μας θενα φεύγουν

στον ουρανό τ’ αστέρια και τα εγκόσμια…

Κώστας Καρυωτάκης, Νηπενθή, 1921

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Με αρμένιζες... Γιάννης Ρίτσος

Γιάννης Τσαρούχης

 

Στο παραθύρι στέκοσουν κ’ οι δυνατές σου οι πλάτες

φράζαν ακέρια τη μπασιά, τη θάλασσα, τις στράτες.

[]

Κι ως στέκοσουν και κοίταζες το λιόγερμα ν’ ανάβη,

σαν τιμονιέρης φάνταζες κ’ η κάμαρα καράβι

και μες στο χλιό και γαλανό τ’ απόβραδο-έγια λέσα!-

με αρμένιζες στη σιγαλιά του γαλαξία μέσα!

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Μπροστά σε χνωτισμένα τζάμια

απόψε η θλίψη μου αλητεύει…

Κώστας Σοφιανός, Πάρεργο, 1970

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024