 |
| El Greco (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος), 1577 |
Χριστέ μου, γιατί φόρεσες αυτό το πένθιμο
μακρύ φουστάνι
κι αυτά τ’ αγκάθια στο κεφάλι σου;
Χάθηκαν τα λουλούδια;
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-----------
Δεν έχουμε δικαίωμα να μeτράμε <απ’> τη Γέννηση <παρ’> απ’ τη Σταύρωση.
Κώστας Μόντης
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
 |
| Fan Ho, Hong Kong, 1958 |
Καλό το νερό
και πέτρινο το χέρι του μεσημεριού
που κρατεί τον ήλιο στην ανοιχτή παλάμη του.
Όπου και να πατή το πόδι σας, φωνάζω
ανοίξετε, αδελφοί,
μια βρύση ανοίξετε!
τη δική σας βρύση!..
Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον εστί
(Ανθολογία
Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Άξιος που ζη σαν άγνωρος με τη δική του γνώση,
σα νάχη, όχι να δώση,
μα σα να θέλη να γυρέψη.
Κωστής Παλαμάς, Τα παράκαιρα, 1919
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Φλώρα Μάστρακα, Διέξοδος |
Η Αγάπη, μόνο, βαστάζει όλα τα φορτία.[]
Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα φορτίο![]
Γιατί η Αγάπη είναι η ζωή και ο θάνατος![]
Η Αγάπη προσεύχεται και ενεργεί·
η Αγάπη αγρυπνεί.[]
Γιατί η Αγάπη είναι η μυστική αγρύπνια![]
γιατί η Αγάπη είναι η χαρούμενη θλίψη![]
Η Αγάπη είναι ο Μυστικός Δείπνος!
Κ’ η μεγάλη υπόσχεση![]
η Αγάπη εδώρησε το φως.
Μελισσάνθη, Η εποχή του Ύπνου και της Αγρύπνιας, 1950
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
------------
Η []αγάπη[] συνέχει ημάς.
Καινή Διαθήκη, Παύλος προς Κορινθίους
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Giotto |
Ευλογημένος ο ερχόμενος!.. Καλώς να ορίση!..
Πνιγόμαστε να προσδοκάμε την καινούρια του έλευση!..
Τούτος ο ερχόμενος αμνός δεν έχει πια να άρη
τις αμαρτείες του κόσμου. Γιατί απόσβεσεν ο κόσμος
την αμαρτία!.. Non est peccatum!.. Βαρύτερη αποστολή
του μέλλεταιː Ο κόσμος τώρα σπαταλά τον χρόνο! []
Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή Α’, 1962
Ανθ. Η.& Ρ. Αποστολίδη
-----------
Του κενού γενήκαμε αγέρωχοι βαστάζοι!
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
Ανθ. Η.& Ρ. Αποστολίδη
 |
| Σωτήρης Σόρογκας, 2010 |
Έβγαλα το καπέλλο μου και χαιρέτησα την Άνοιξη,
φίλησα μια αναμμένη παπαρούνα στ’ αχείλι
και στάθηκα να περάση η πομπή των χαμομηλιών!..
Ένα πουλί τρυπάει ένα συννεφάκι να περάση,
μι’ αράχνη απλώνει τ’ ασπρόρουχά της στον ήλιο
και μια μυλόπετρα γυρίζει τη φωνή μου,
τη φωνή μου που την παίρνει το ποτάμι
για να την πάει στην θάλασσα!..[]
Τραγούδησα παλιά τραγούδια
κι άκουσα στο σκοπό τους την παιδική φωνή μου
-τη φωνή μου που κλώθει η μυλόπετρα
και την πάει τραγουδώντας για τη θάλασσα!
Πάνος Σπάλας, Αλφειός, 1950
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Η Άνοιξη είναι απάντηση, δεν είναι εποχή.
Θάνος Χαμπίπης, Ιχνηθέτης 1964
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Eduardo Gageiro, Ericeira, Portugal, 1937 |
…Ωχ, αφέντη, και νάξερες το τι μεγάλο πράμμα που είναι να τάχης όλα μες στο σπίτι σου!
-μας τόμαθεν εμάς η μάνα μας:
Πενήντα χρόνια θέλει ο άνθρωπος ύστερ’ από τη γέννησή του
να γεννηθή…
Τώρα πηγαίνετε!.. μας είπε η μάνα μας
Έτσι,
σαν ήρθε και πεθάναμε, δεν πήραμε άλλο τίποτας στις χούφτες μας
-τα φιλιά του κόσμου.
Μέλπω Αξιώτη, Σύμπτωση
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
------------
Και να ξέρη κανείς πως εκείνο που μένει απ' τον
ολόκληρον άνθρωπο γεννιέται πέρα απ’ τον θάνατο!..
Γιώργος Μετσόλης, Παρουσία, 1951
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
