Κουρασμένη... Ολυμπία Καράγιωργα

Σπύρος Βασιλείου, η στάση 1957

 

Κουρασμένη,

περιμένοντας το λεωφορείο,

μπρος σ’ ένα σπίτι παλιό

στο Ψυχικό.

Κάπως αλλιώς θ’ άνοιγαν τα παράθυρα.

Κάπως αλλιώς θα σφίγγανε το χέρι,

θάλεγαν καλημέρα.

Θάθελα νάναι ζωντανοί

οι άνθρωποι οι παλιοί,

μες στα παλιά τα σπίτια.

Ολυμπία Καράγιωργα, Προχωρώντας στο χρόνο, εκδ. Εξάντας

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 22, Απρίλιος 2013, https://diorthoseis.eu/

-------------

Κάποτε νιώθω να ’μαι ανάμεσα σ’ αυτούς που δε γνώρισα ποτέ.

Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον, εκδ. Ίκαρος

Ορίζοντες... Ανδρέας Εμπειρίκος

Σπύρος Βασιλείου

 

Ναι είμεθα ακόμη επί της γης

και πορευόμαστε πεζή,

καβάλλα ή καθισμένοι,

μα πάντοτε κινούμενοι προς τους ορίζοντες

που μας καλούν

και κάποτε θα μας ανήκουν.

Ανδρέας Εμπειρίκος, Οι κύκλοι του Ζωδιακού. Εκδόσεις Άγρα.

Εορτολόγιον... Γιάννης Πατίλης

Σπύρος Βασιλείου, οδός Πατησιών

 

Τρίτη

Τί ἔχει μιά Τρίτη ἐννιὰ Φεβρουαρίου

Μοῦ φαίνεται μιά ἄσημη ἡμέρα

Προσωποποίηση τῆς Ἄσημης Ἡμέρας

Οἱ ἄνθρωποι θὰ σηκωθοῦνε θὰ πλυθοῦνε θὰ ντυθοῦνε

θὰ φύγουνε γιὰ τὶς δουλειές τους

Καὶ τὸ 1903 ἐπὶ Παλαμᾶ

Καὶ τὸ 1933 ἐπὶ Παλαμᾶ

Πῶς ἦταν αὐτὴ ἡ Τρίτη ἐννιὰ Φεβρουαρίου

Πῶς ἦταν αὐτὲς οἱ ἄσημες ἥμερες

Κι ὅμως

Ὑπάρχει μιά Κυριακὴ μέσα σὲ κάθε μέρα

Κρυμμένη ἴσως σὲ κάποιο λεπτὸ σὲ κάποιαν ὥρα

Καὶ πιὸ πολὺ κρυμμένη στὴν ψυχὴ

(Σὲ μέρος ποὺ ἴσως ἔχουμε κι ἐμεῖς ξεχάσει)

Γιατί μιά ξεχασμένη μέρα

δὲν παύει νὰ'ναι μιά μέρα τοῦ Θεοῦ

Μιά Τρίτη ἐννιὰ Φεβρουαρίου νὰ'ναι μιά μέρα

Νικηφόρου μάρτυρος Μαρκέλου Παγκρατίου

Νὰ 'ναι μιά μέρα Ὡραίων Ὀνομάτων

Ὀνόματα ποὺ ξέχασαν τὴ λήθη

Κλητοὶ αἰώνια μέσα σ' ἕνα Φῶς

Πού κάθε μέρα Ἑορτάζει

Μεσ' στὸ φῶς τῆς μέρας.

                                                               (Τρίτη, 9.2.1987)

Γιάννης Πατίλης, Γραφέως Κάτοπτρον, ἐκδ. ὕψιλον

Κάθε πρωινό... Γιάννης Ρίτσος

Σπύρος Βασιλείου, Αίγινα 1953

 

Η θάλασσα δε λιγόστεψε!..

Κάθε πρωινό οι βαρκάρηδες πλένουν τις βάρκες τους,

βάζουν ένα κλαδί βασιλικό στ’ αφτί τους

και χαιρετάνε βιαστικά το φως ανάμεσα σε δυο πανιά λυμένα…

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60, εκδ. Κέδρος

Θερινές νύχτες... Φαίδρος Μπαρλάς

Σπύρος Βασιλείου, 1963

Φαίδρος Μπαρλάς, Ανθ. Νεοελληνικής Ποίησης Η.Ρ.Η.Σ. Αποστολίδη 

Απ’ όλα όσα δοκίμασα... Παναγιώτης Κανελλοπουλος

Σπύρος Βασιλείου

Απ’ όλα όσα δοκίμασα μ’ αρέσει

τη γεύση να θυμάμαι ωρών που ανοίξανε

στα δυο σα φρούτα, μα και ωρών που σμίξανε

σαν εραστές, χωρίς ανόητη ζέση,

με αφή σοφή σε κάποιαν άυλη μέση.

Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Ο κύκλος των σονέττων, μ΄, 1-5. «Φιλολογικά Χρονικά», 1946.

Το καλοκαίρι... Τάκης Παυλοστάθης

Σπύρος  Βασιλείου

ΠΟΥΘΕΝΑ

                                                                                                                    Πάμε να φύγουμε

                                                                                                                                  πάμε να δούμε φρούτα

Το καλοκαίρι είναι πραγματικά υπέροχο αρκεί να μην σε πετύχει στο ψυχιατρείο. Αλλά ευτυχώς, στάθηκα τυχερός σε αυτό. Όχι όμως και στα υπόλοιπα.

Δεν μου αρέσει το καλοκαίρι. Όταν αυτό τελειώνει, ανοίγουν τα σχολεία και πάντα φοβόμουν τη πρώτη μέρα στο σχολείο. Ο λόγος απλός. Ντρεπόμουν τα απαξιωτικά βλέμματα των συμμαθητών και συμμαθητριών μου -κυρίως όμως του Νίκου- όταν απαντούσα κάθε χρόνο πουθενά στην ερώτησή πού πήγες φέτος διακοπές: πουθενά πουθενά πουθενά. Κι ύστερα συζήταγαν μεταξύ τους με γυρισμένη την πλάτη. Κι όμως είχα τόσο πολλά να τους διηγηθώ. Γιατί το καλό είναι ότι παρόλο που εκείνοι φεύγανε ταξίδι – ο Νίκος πήγαινε δυο μήνες στην Κρήτη – δεν άφηναν πίσω τους χειμώνα. Πάλι καλοκαίρι άφηναν και μάλιστα ενός νησιού. Έστω κι αν αυτό ήταν η Σαλαμίνα, αυτή η επάρατη νήσος. Όμως δεν ήθελαν να με ακούσουν. Φαίνεται πως αυτοί δεν ενδιαφερόντουσαν για το καλοκαίρι πραγματικά. Εκείνοι ενδιαφερόντουσαν για τις διακοπές.

Και πράγματι είχα πολλά να πω, που τώρα πια δεν ντρέπομαι καθόλου γι' αυτά. Γιατί εκεί που ο Νίκος κάθε πρωί διάλεγε σε ποια παραλία θα πάει για μπάνιο, εγώ εδώ με τα παιδιά που ερχόντουσαν οικογενειακώς στα εξοχικά με τους σαγρέ τοίχους, διαλέγαμε σε ποιο φέρι-μποτ θα πάμε για μπάνιο. Κι είναι λογικό για ένα νησί περικυκλωμένο από φέρι: πηδάγαμε μέσα, ανεβαίναμε στο κατάστρωμα ή στον τελευταίο όροφο που βρισκόταν το πιλοτήριο, και με το σιδερένιο δάπεδο να μας καίει τις πατούσες βουτάγαμε στη θάλασσα. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως σε αυτές τις βουτιές να οφείλεται η σκέψη που κουρνιάζει πάντα στην άκρη του μυαλού μου, ότι δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένας λαθρεπιβάτης στη ζωή, έτοιμος πάντα να πληρώσει το τίμημα ότι ζει.

Θυμάμαι κι άλλα. Εκεί που οι συμμαθητές μου άφηναν πίσω τα σπίτια τους, εγώ ήμουν αυτός που έβλεπε τους κήπους τους να ξεραίνονται από τον ήλιο, καθώς εισέβαλλαν μέσα φίδια για να βρουν καταφύγιο από την καυτή άσφαλτο που τους τσουρούφλιζε το δέρμα. Έπαιρνα το πράσινο λάστιχο καμιά φορά και κατέβρεχα τους κήπους τους επίτηδες. Μετά πήγαινα στην αυλή, στο σημείο που η κληματαριά το μεσημέρι σχηματίζει έναν κύβο σκιάς, και ξάπλωνα στο μπετό επάνω για δροσιά. Όσο εκείνοι έλειπαν, εγώ μπορούσα να φάω τα μούρα τους, τα σύκα τους, όλα τα μούσμουλά τους. Μπορούσα να καπακώσω τα τζιτζίκια του σπιτιού τους. Μπορούσα ακόμα να παίζω μπάλα στην αυλή του σχολείου χωρίς το άγχος να χτυπήσει το κουδούνι. Όσο αυτοί ήταν μακριά, εγώ μπορούσα να σκαρφαλώσω στον τρούλο της εκκλησίας και να κάνω ηλιοθεραπεία. Μπορούσα να δω ανάσκελα τον άτυχο νέο και να συλλυπηθώ για το τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα που του συνέβηκε χτες το βράδυ, έτσι όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλα τα μέρη της Ελλάδας τον Αύγουστο. Και φυσικά μπορούσα να χαϊδέψω τα ζώα των παραθεριστών από κατοικίδια ακόμα, πριν τα παρατήσουν φεύγοντας για Αθήνα τέλη Αυγούστου, τότε ακριβώς που έρχεστε κι εσείς και τα βλέπετε αδέσποτα. Θέλω να πω πώς γίνεται να ζεις σε έναν τόπο μόνο κατά την διάρκεια που τον μισείς; Ίσως η απάντηση να ξεκλειδώνει και την απορία μου γιατί όλοι μου οι συμμαθητές έχουν φύγει πια για την Αθήνα.

Αυτή την απάντηση έψαχνα καθώς πήγαινα χτες βράδυ στο περίπτερο, ώσπου άκουσα κάποιον να φωνάζει το όνομά μου. Ήταν ο Νίκος που είχε έρθει επίσκεψη στον πατέρα του. Δεν ξέρω γιατί μου μίλησε. Εγώ αν τον έβλεπα πρώτος δεν θα του μιλούσα. Είχαμε να συναντηθούμε από τότε που έβγαιναν τα αποτελέσματα των πανελληνίων στο καγκελωτό τζάμι του σχολείου. Στο πρώτο τσιγάρο μού είπε τα νέα του. Περιβαλλοντολόγος, δυο παιδιά, Παγκράτι, έντεχνο. Στο δεύτερο τσιγάρο πιάσαμε συζήτηση για την οικολογία που τον ενδιέφερε. Μιλήσαμε για την πυρκαγιά στο νησί με τους 7 νεκρούς το 1993, για την τρομακτική μέρα που ξυπνήσαμε κι η θάλασσα είχε πάρει μια κατακόκκινη βιβλική απόχρωση, για τον Ιούλιο του 1999 που είχε γίνει η έκρηξη στη ζώνη του Περάματος και είχε σειστεί το νησί. Έλεγα, έλεγα, όμως εκείνος δεν θυμόταν τίποτα. Με κοίταγε και δε μιλούσε. Ένιωθε ξαφνικά σαν να μην ήταν από δω. Αν και ανέκφραστος ήξερα καλά πως μέσα του μια φλέβα είχε τσακίσει, όπως το λάστιχο στην αυλή του, χαρίζοντάς του στο πρόσωπο ένα κοκκίνισμα ντροπής.

Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα & πεζὰ 1964-1999, Ἀθ. 2006

Καταστρέφει τη ψυχή του έθνους... Κικέρων

Στο παρελθόν…

• Σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ υποστηρίζουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (17.11.2004) να δοθεί ψήφος στους μετανάστες.

Στο μέλλον…

• Κρίτων Αρσένης: Ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 2οο9, σήμερα υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ. Τον Ιούλιο του 2002 ήταν ο πρώτος μη Τούρκος εργαζόμενος στην ιστορία του Υπουργείου Οικονομικών της Τουρκίας, στην Άγκυρα, όπως ανέφερε η επίσημη ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ.  ( Βέβαια είναι απορίας άξιο πως ο 25χρονος τότε Κρίτων Αρσένης με πτυχίο Μηχανικού προσελήφθη από το τουρκικό υπουργείο Οικονομικών για να συμμετάσχει στις επίπονες διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ.)
• Στ. Κούλογλου , υποψ. Ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ: «Αποκαλώ την Μακεδονία με το όνομά της: Μακεδονία, όπως ο υπόλοιπος κόσμος». telegraf.mk,
• Δημήτρης Χριστόπουλος, υποψ. Ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ (πρώην στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου αλλά και του Γιώργου Καμίνη): «Η μεγάλη πλειοψηφία της μειονότητας (στη Θράκη) νιώθει τουρκική με το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού».

ΣΧΟΛΙΟΝ

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει των ανοησιών του, ακόμα και των φιλοδοξιών του. Όμως δεν μπορεί να επιζήσει της εσωτερικής εθνικής προδοσίας.

Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο φοβερός, γιατί είναι γνωστός και ανεμίζει τη σημαία του.

Ο προδότης όμως μετακινείται ελεύθερα μεταξύ όλων που βρίσκονται πίσω από τις πύλες, ψίθυρίζοντας τις ύπουλες διαδόσεις του σε όλα τα σοκάκια, για να φτάσουν μέχρι και στους υψηλούς προθαλάμους της ίδιας της κυβέρνησης.

Γιατί ο προδότης δεν μοιάζει με προδότη. Μιλάει με προφορά ίδια με τα θύματα του, μοιάζει μαζί τους στο πρόσωπο και στις φορεσιές, και απευθύνεται στην ποταπότητα που κρύβεται βαθειά στις καρδιές όλων των ανθρώπων.

Καταστρέφει τη ψυχή του έθνους, εργάζεται μυστικά άγνωστος στο σκοτάδι για να υπονομεύσει τους στύλους της πόλης. Μολύνει το σώμα της πολιτικής ώστε να μην αντιστέκεται πλέον.

Λιγότερο πρέπει να φοβούμαστε ένα δολοφόνο.

Κίκέρων (Marcus Tullius Cicero)

Αντιδημοκρατικό... Κορνήλιος Καστοριάδης

Σπύρος Βασιλείου

«Πολιτικά, όπως γνωρίζουμε, το σύστημα που υπάρχει σήμερα είναι το αντιπροσωπευτικό σύστημα. Νομίζω ότι ένα αντιπροσωπευτικό σύστημα, όπως αυτό που υπάρχει σήμερα, είναι στην ουσία του αντιδημοκρατικό και για τον εξής λόγο: Από την στιγμή που υπάρχει αντιπροσώπευση με αντιπροσώπους, οι οποίοι δεν είναι ανακλητοί, υπάρχει ταυτόχρονα μια απαλλοτρίωση, και με τη νομική ακόμα έννοια, της εξουσίας από τους εκλέγοντες προς τους εκλεγόμενους.

[...] Οι αντιπρόσωποι, ακόμα και με την καλύτερη δυνατή θέληση, απομακρύνονται από τον λαό. Αντί να κρίνει ο λαός τα διάφορα ζητήματα τα κρίνουν οι ίδιοι. Διαμορφώνουν μάλιστα τα ζητήματα έτσι ώστε αν στις επόμενες εκλογές κληθεί ο λαός να αποφασίσει, π.χ., μεταξύ δύο κομμάτων που έχουν διαφορετικές γνώμες για τα διάφορα ζητήματα, όχι μόνο δεν μας εγγυάται κανείς ότι τα ζητήματα αυτά είναι πραγματικά, αλλά υπάρχει εκ των προτέρων η βεβαιότητα ότι τα ζητήματα αυτά τίθενται απλώς και μόνο επειδή η προηγούμενη διακυβέρνηση της χώρας δημιούργησε αυτού του είδους τα ζητήματα και όχι άλλα».

Κορνήλιος Καστοριάδης, Ο Θρυμματισμένος Κόσμος.