Η νύχτα μπαίνει... Γιάννης Ρίτσος

Θωμάς Θωμόπουλος

 

Η νύχτα

μπαίνει απ' τ' ανοιχτά παράθυρα το καλοκαίρι

και σβήνει τους όγκους των επίπλων, όλα τ' αφομοιώνει

και φωτίζει ανεμπόδιστα ολόκληρο το σπίτι,

και τα μικρά κι ασήμαντα αντικείμενα σπιθίζουν

με λάμψεις μυστικές και πολυσήμαντες όπως τα οστά, και τα                                                                                 μαχαιροπήρουνα

χάνουν την ωρισμένη τους σκληρή χρησιμότητα,                                                                                                           μεταβάλλονται

σε μικρές φλέβες μετάλλων μέσα σ' ένα ουράνιο υπέδαφος

εύπλαστες αρτηρίες, πριν γίνουν πράγματα ή αφού έγιναν

 – [] κ' οι μεγάλοι παγωμένοι καθρέφτες στους διαδρόμους                                                                                   και στις αίθουσες

[] γίνονται ορθές κάθετες λίμνες ή μεγάλα παράθυρα                                                                                                          ολάνοιχτα

προς ένα αλάθευτο κι ακίνδυνο πέρα και πάντα...

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-1960

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Ο αγρός των λέξεων... Νικηφόρος Βρεττάκος

Θωμάς Θωμόπουλος

 

Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι,

όμοια κ’ εγώ. Τριγυρίζω διαρκώς γύρω απ’ τη λέξη.

Ευχαριστώ τις μακριές σειρές των προγόνων,

που δούλεψαν τη φωνή, την τεμαχίσαν σε κρίκους,

την κάμαν νοήματα,

τη σφυρηλάτησαν όπως το χρυσάφι οι μεταλλουργοί

κ’ έγινε Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια κι άλλα κοσμήματα.

Με το νήμα των λέξεων, αυτόν το χρυσό του χρυσού,

που βγαίνει απ’ τα βάθη της καρδιάς μου,

συνδέομαι συμμετέχω στον κόσμο.

Σκεφτείτε:

Είπα και έγραψα «Αγαπώ».

Νικηφόρος Βρεττάκος, Τα ποιήματα, εκδ. Τρία Φύλλα