 |
| Σαράντης Καραβούζης, λιθογραφία |
Απ' το μπαλκόνι του πουνέντε
μ' ένα χαμόγελο []
καλημέριζε τους διαβάτες ο πατέρας
κι η μάνα -με χούφτα γιομάτη έγνοιες-
τάιζε τα χελιδόνια…[]
Η αδελφή τον ήλιο έστυβε
για να ζεσταίνει τ' αγριολούλουδα
που φύτρωναν στη στέγη
κι εγώ στο βορινό παράθυρο
έπαιρνα χώμα απ' τη γλάστρα
κι έφτιαχνα λέξεις, σxήματα, ιδέες… []
Ήταν ωραίο το σπίτι μας
άρχιζε απ' τη μεγάλη σάλα της καρδιάς
και τέλειωνε πέρα στα χαμομήλια.
Γιώργος
Παπούλιας, Λακωνική σονάτα
 |
| Σαράντης Καραβούζης, μεταξοτυπία σε χαρτί,1999 |
Όλα τα χάσαμε, ξεχάσαμε - δεν ξέρουμε πια τίποτες…
Και κείνα που ξέραμε: ανωφέλευτα…
Μόνε το πάρε-δώσε εἰναι γιοφύρι να περνά η ζωή
και ν’ ανεμίζη το χρωματιστό φουστάνι της
σάμπως σημαία στους πέντε αγέρηδες
και να φουσκώνουνε τα καραβόπανα
και ν’ αρμενίζουν όλα τα καράβια!..
Συνέχεια είναι - αχ, ναι!-συνέχεια δική μας, και σαν ξένη,
κ’
η γλώσσα κολλημένη στη σιωπή..-
κ’ είναι μια πράξη τελειωμένη,
κ’ είναι σαν την ακέρια τη φωνή,
που πια δεν έχει ανάγκη να ειπωθή, και μένει…
Σαν ψέμματα ο χαμός κι ο μισεμός κι ο θάνατος
ως να μην ήρθε, να μην έφυγε ποτέ κανείς και τίποτα…
Σωπαίνεις. Τι να πης;.. Θάμμα το θάμμα ο κόσμος
-κ’ είναι όλα, και τα ξένα, δικά μας!..
Ευλογημένη νάναι η ζωή - κι ο θάνατος ευλογημένος!..
Γιάννης Ρίτσος, Οι γερόντισσες κι η θάλασσα 1959
(Ανθ. Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
