Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στάθης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στάθης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014

Ένα πελώριο μηδενικό... Θ. Αλεξόπουλος




Ζούμε και πάντα
έχουμε την επίγνωση,
πως κάπου παραπέρα,
βρίσκεται και καραδοκεί
ένα πελώριο μηδενικό,
έτοιμο να μας καταπιεί.

Θανάσης Αλεξόπουλος

Σάββατο 21 Ιουνίου 2014

Τίποτα δεν είναι δώρο...Wislawa Szymborska



Τίποτα δεν είναι δώρο, όλα βασίζονται στο δάνειο.
Πνίγομαι στα χρέη ώς τ' αυτιά μου.
Θα πρέπει να πληρώσω για τον εαυτό
μου με τον εαυτό μου,
να παραιτηθώ απ' τη ζωή μου για τη
ζωή μου.

Να πώς έχουν κανονίσει τη συμφωνία:
μπορώ να επανακτήσω την καρδιά,
το συκώτι επίσης
και το κάθε μου δάχτυλο στο χέρι και στο πόδι.

Πολύ αργά για να ακυρώσω τους όρους,
τα χρέη μου θα ξεπληρωθούν
και θα με γδύσουν απ' το δέρμα μου
ή, για την ακρίβεια, θα με γδάρουν.

Κυκλοφορώ στον πλανήτη μας
σ' ένα συνωστισμό από άλλους χρεώστες.
Μερικοί είναι σαμαρωμένοι το φορτίο της εξόφλησης
για τις φτερούγες τους.
Άλλοι, θέλοντας και μη, έχουν να δώσουν λογαριασμό
για το κάθε φύλλο τους.

Κάθε ιστός μέσα μας βρίσκεται στη στήλη της χρέωσης.
Ούτε ένα πλοκάμι ή ένα βλαστάρι
πρόκειται να διατηρηθεί.

Η απογραφή, μ' άπειρες λεπτομέρειες, υποδηλώνει
ότι θα απομείνουμε όχι μόνο μ' άδεια χέρια,
αλλά ακόμα και χωρίς χέρια.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πού, πότε και γιατί
επέτρεψα σε κάποιον v' ανοίξει αυτόν το λογαριασμό
στ' όνομά μου.

Αποκαλούμε τη διαμαρτυρία για όλα αυτά ψυχή.
Και είναι το μόνο κονδύλι που απουσιάζει απ' τη λίστα.

WISLAWA SZYMBORSKA (Βισουάβα Σιμπόρσκα) : ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
Μτφ.: Βασίλης Καραβίτης

Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

Άρθρα της Πίστεως... Τάκης Παπατζώνης




«Eίναι όπως ο Πάπας, όταν αποφαίνεται για Άρθρα της Πίστεως.
Ε, τότε βέβαια, το παραδέχομαι το μέγα Αλάθητο»

Τάκης Παπατζώνης «Σχήμα περί της πλάνης».

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

Διστάζει ο καθένας... Λευτέρης Πούλιος


Παντού τριγύρω παρακμή.
Η χώρα μου μ’ όλα της ζει
τα χαμηλά.
Στο δρόμο πεταμένα τα μυστικά της ψυχής…
Ερημιά και χειμώνας
και μια οσμή νεκροθάλαμου στον αέρα…
Και ξέρω πως όλα είναι τίποτα,
πασχίζουμε, τρέχουμε
και διστάζει ο καθένας
να πετάξει τη σαβούρα που
κουβαλάει πάνω του…
Καταπίνουμε καθημερινότητα
και πάμε να εξελιχθούμε
σε πέτρες.

Λευτέρης Πούλιος