Το άλλο όνομα του παραδείσου... Τόλης Νικηφόρου

 

Τάσσος (Αναστάσιος Αλεβίζος ), ξυλογραφία 1952

Μοσχοβολούσαν οι πατάτες στο ταψί,

άστραφτε το βαρύ τραπέζι

καλογυαλισμένο,

από τη μια ο μεγάλος μου αδερφός,

αγέρωχος ιππεύοντας

τα είκοσί του χρόνια,

κι από την άλλη η μάγισσά μας η μικρή,

το πρόσωπο της ξέφωτο

στο δάσος των μαλλιών της.

Και η μητέρα να θροΐζει όρθια τριγύρω,

μια φράση εδώ,

σαν χάδι ένα μάλωμα εκεί,

οι λέξεις πινελιές απ’ το χαμόγελο της.

Σε ξένες θάλασσες για πάντα χάθηκε

η Κυριακή,

με το βαθύ γαλάζιο

ιστιοφόρο των ματιών της.

Τόλης Νικηφόρου, Ο πλοηγός του απείρου

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ 25, https://diorthoseis.eu/

Το ποτάμι... Τόλης Νικηφόρου

 

Laura Gilpin, Rio Grande, 1945

Πορτοκαλιές όχθες

κιτρινισμένα φύλλα π’ αγγίζουν το νερό

αυτό το ποτάμι

που φιδοσέρνεται στον κάμπο

είν’ η ζωή. []

Ήρεμο κι αργό, []

βουβό πάθος,

πυρετός για τη θάλασσα,

[] λαχτάρα για τα ψηλώματα

που άφησε για πάντα.

Τόλης Νικηφόρου, Ο πλοηγός του απείρου

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, τχ.25 Ιούλιος 2013 https://diorthoseis.eu/

Ν’ ακούγεται... Τόλης Νικηφόρου

Ιωάννης Λάμπρου, Θεσσαλονίκη 1962

 

Ν’ ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα

και να χαμογελάει μια γλάστρα στο μπαλκόνι

αχνά μες στο ψιλόβροχο να ξημερώνει Κυριακή

το χώμα να μυρίζει γειτονιά

και ο ταμπλάς ξεροψημένο σάμαλι

ένας χαρταετός να υψώνεται πάνω απ’ τα κάστρα

νωχελικά να κατεβαίνεις την Αριστοτέλους

να κάθεσαι σε καφενείο της παραλίας

πίσω απ’ τα τζάμια να ρουφάς

αργά, πολύ αργά τον τούρκικο

και να καπνίζεις ένα, δύο, τρία τσιγάρα

με τον καπνό να σε τυλίγει σαν ομίχλη

κοιτάζοντας τα ψαροκάικα και πιο βαθιά τη θάλασσα

ν’ ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα

χρώματα σκοτεινά να αναδύονται στο φως

να ονειρεύεσαι ταξίδια.

Τόλης Νικηφόρου, 32 ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη (1966-2013),

εκδ. Μανδραγόρας 2013.

Άφθαρτο... Τόλης Νικηφόρου

Φλώρα Μάστρακα

Ήταν ένα κοινό παλτό,

τίποτα παραπάνω.

Πλάι στην εξώπορτα,

αργά το μεσημέρι,

όταν γυρνούσε ο πατέρας

με τα σημάδια της ζωής στο πρόσωπο.

Σαν το ζεστό παλτό

θυμάμαι τον πατέρα.

Στην επιφάνεια κοινό

και από μέσα άφθαρτο.

Τόλης Νικηφόρου, Ο πλοηγός του απείρου 

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 25

https://diorthoseis.eu/

Αστράφτει η Κυριακή... Τόλης Νικηφόρου

Sergio Larrain, Palermo Italy, 1959

Αστράφτει η Κυριακή στη γειτονιά 

σαν καθαρό πουκάμισο φρεσκοσιδερωμένο.

Τόλης Νικηφόρου,  Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα

Ένας μικρός Xριστός... Τόλης Νικηφόρου

El Greco

Ένας μικρός Xριστός γεννιέται πάλι αύριο,

μόνος στον κόσμο.

Ένας μικρός Xριστός που ζωγραφίζει θαμπά

στο τζάμι δέντρα για τα παιδιά,

καράβια για τα όνειρα,

ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους.

Παραμονή και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας

στα μάτια του λάμπουν σαν δάκρυα.

Τόλης Νικηφόρου, Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο (1999).

Ένα κορίτσι τρυφερό... Τόλης Νικηφόρου

Mario Sorrenti

…ἕνα κορίτσι τρυφερό,

ξανθό μέ ἄσπρα χέρια,

σέ μακρινό παράθυρο

για λίγο,

σάν παραστρατημένο ὄνειρο.

Τόλης Νικηφόρου