Κατόπιν εορτής... Χάρης Μελιτάς

Ιφιγένεια Λαγάνα 

Ανακαλύπτω

μια χαμένη Κυριακή

κάθε Δευτέρα.

Χάρης Μελιτάς, Γλώσσα λανθάνουσα, Αθ. 2010 

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 25, Ιούλιος 2013 https://diorthoseis.eu/

-------------

Απ’ την καθημερινή ζωή, που αδρά σε φθείρει, σώσου! 

Απόστολος Μελαχρινός, Παραλλαγές, 1907

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Εαρινό... Γιώργος Στογιαννίδης

Oamul (Lu Mao)

 

Είναι όμορφη σήμερα η μέρα

σαν ένα λουλούδι μέσα στο βάζο!

Ήθελα να τραγουδήσω,

να πεταχτώ στο παράθυρο

λίγο

να πεισθώ πως την άκουσα!

Ήταν η Άνοιξη να συλλογισθώ

-η Άνοιξη! Να φωνάξω χαρούμενος,

και να πλημμυρίσουν τα μάτια μου

δάκρυα,

να πλημμυρίσουνε φως,

και κορίτσια και άνθη,

κορίτσια κι αγόρια

να ευωδιάσουν τη σκέψη μου!..

Γιώργος Στογιαννίδης, περ. Νέα πορεία, 1956 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

------------

Γλυκειά η στιγμή – κι ας σταματήση! 

Γιάννης Κλ. Ζερβός, Στίχοι, 1929 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Ήμουν παιδί... Κωστής Παλαμάς

Robert A. Mc Cabe, Μύκονος 1955

 

Ήμουν παιδί· στο σπίτι μου μπροστά και πέρα ολούθε

τη γιόμιζε τη γειτονιά, την έλουζε τη χώρα,

της άρπας της ιταλικής ο χαϊδεμένος ήχος!

Κωστής Παλαμάς, Η φλογέρα του βασιλιά, 1910

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

-----------

Κι άνθιζε μέσα μου η ζωή μ’ όλα τα πλούτια πο ‘χει!.. 

Διονύσιος Σολωμός 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Ροδίζ’ η ανατολή... Γ. Βερίτης

Νίκος Αλιάγας

 

Ροδίζ’ η ανατολή κι ασπρογαλιάζει

και φρέσκο σαν πρωτόπλαστο τ’ ατλάζι

γιαλίζει του πελάου και τ’ ουρανού·

μια καινή κτίση μό ‘ρχεται στο νου.

Γ. Βερίτης, Στις πηγές των υδάτων, 1950 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

-----------

Πρώι, και λιοπερίχυτη και λιόκαλ’ είναι η μέρα.

Κωστής Παλαμάς, Η φλογέρα του Βασιλιά 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Θυμάσαι;.. Γιάννης Σφακιανάκης

Robin Cracknell

 

Θυμάσαι τα θαλασσινά μας καταφύγια,

τη φλόγα των ονομάτων μας μες στο σκοτάδι,

τον άνεμο[],

την παλίρροια της σιωπής μας;

Γιάννης Σφακιανάκης, Τραγούδια της αυγής, 1948 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

------------

Έφυγες, κ’ έφυγε μαζί σου

η [] σιωπή μας.

Γιάννης Νεγρεπόντης, Δωρήματα, 1963

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Το μπλε του κόσμου... Μαρία Μαρκαντωνάτου

Rene Magritte

 

Η μάνα λουλακίζει·

γλυστρά στη λακανίδα

το μπλε του κόσμου.

Μαρία Μαρκαντωνάτου, Σπαρτολούλουδα, εκδ. Παρασκήνιο, Αθ. 2020

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

-----------

Οι νοικοκυρές κατακάθουνται απάνου σε γερούς γοφούς… 

Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος,Το παράθυρο του κόσμου, 1962 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Τα δέντρα... Κώστας Σοφιανός

Παναγιώτης Μπελντέκος, Αθήνα 2014

 

Τα δέντρα

που καρφώνει στα πλακάκια

ο δήμος

τα ‘χει πειράξει

η νοσταλγία των δασών, και

σαν πουλιά

σε κλουβιά

μαραζώνουν.

Κώστας Σοφιανός, Σηματωρός, 1974

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

------------

Κάθε πρωί μες στο κλουβί το καναρίνι

τρελαίνεται να τραγουδά.

Γιατί επιμένει, σκέφτομαι,

σα να μην έχει καταλάβει.

Εκτός κι αν παίζει θέατρο.

Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Τύρφη 2022

Αγαπώ τα λουλούδια... Τέλλος Άγρας

Robert Frank, Paris 1950

 

Αγαπώ τα λουλούδια,

την άνοιξη,[]

το μάκρος, τη σιωπή

και τα τραγούδια,

τ’ ωραίο βιβλίο, το γράμμα

το μακρυνό αγαπώ…

(Στον κόσμο, ίσως, να πω

δεν έχω άλλο πράμμα…)

Τέλλος Άγρας, Καθημερινές, 1939 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

------------

Υποστηρίζω το λουλούδι απ’ το χέρι στο χέρι.

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s publishers

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Χάθηκαν τα λουλούδια;.. Γιάννης Ρίτσος

El Greco (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος), 1577

 

Χριστέ μου, γιατί φόρεσες αυτό το πένθιμο

μακρύ φουστάνι

κι αυτά τ’ αγκάθια στο κεφάλι σου; 

Χάθηκαν τα λουλούδια;

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

-----------

Δεν έχουμε δικαίωμα να μeτράμε <απ’> τη Γέννηση <παρ’> απ’ τη Σταύρωση. 

Κώστας Μόντης 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Tη δική σας βρύση... Οδυσσέας Ελύτης

Fan Ho, Hong Kong, 1958

 

Καλό το νερό

και πέτρινο το χέρι του μεσημεριού

που κρατεί τον ήλιο στην ανοιχτή παλάμη του.

Όπου και να πατή το πόδι σας, φωνάζω

ανοίξετε, αδελφοί,

μια βρύση ανοίξετε!

τη δική σας βρύση!..

Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον εστί

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Άξιος που ζη σαν άγνωρος με τη δική του γνώση,

σα νάχη, όχι να δώση,

μα σα να θέλη να γυρέψη.

Κωστής Παλαμάς, Τα παράκαιρα, 1919

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Πιστεύω... Μελισσάνθη

Φλώρα Μάστρακα, Διέξοδος

 

Η Αγάπη, μόνο, βαστάζει όλα τα φορτία.[]

Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα φορτίο![]

Γιατί η Αγάπη είναι η ζωή και ο θάνατος![]

Η Αγάπη προσεύχεται και ενεργεί·

η Αγάπη αγρυπνεί.[]

Γιατί η Αγάπη είναι η μυστική αγρύπνια![]

γιατί η Αγάπη είναι η χαρούμενη θλίψη![]

Η Αγάπη είναι ο Μυστικός Δείπνος!

Κ’ η μεγάλη υπόσχεση![]

η Αγάπη εδώρησε το φως.

Μελισσάνθη, Η εποχή του Ύπνου και της Αγρύπνιας, 1950

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

------------

Η []αγάπη[] συνέχει ημάς.

Καινή Διαθήκη, Παύλος προς Κορινθίους 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Adventus... Τάκης Παπατζώνης

Giotto

 

Ευλογημένος ο ερχόμενος!.. Καλώς να ορίση!..

Πνιγόμαστε να προσδοκάμε την καινούρια του έλευση!..

Τούτος ο ερχόμενος αμνός δεν έχει πια να άρη

τις αμαρτείες του κόσμου. Γιατί απόσβεσεν ο κόσμος

την αμαρτία!.. Non est peccatum!.. Βαρύτερη αποστολή

του μέλλεταιː Ο κόσμος τώρα σπαταλά τον χρόνο! [] 

Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή Α’, 1962 

Ανθ. Η.& Ρ. Αποστολίδη

-----------

Του κενού γενήκαμε αγέρωχοι βαστάζοι!

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60 

Ανθ. Η.& Ρ. Αποστολίδη