 |
| Ανδρέας Εμπειρίκος |
Πέλαγο το πέλαγο
κύμα το κύμα
γύρισες στο νησί.
Τους φίλους
τους πήρε η θάλασσα,
τους γέρους η γη.
Κι απόμειναν τα μεγάλα
μάτια των παιδιών
να σε κοιτάζουν…
Ιάκωβος Ψαράς, περ. Ενδοχώρα, 1963
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024(1650}
------------
Τώρα [] δεν είμαστε πια για τους άλλους παρά οι άλλοι!
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά, εκδ. Νεφέλη.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Alex Galmeanu |
Τώρα που ακούσαμε το δελτίο καιρού εν συνεχεία
μπορούμε να ακούσουμε το κυματιστό βάδισμα της βροχής!
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πέζα, εκδ. Νεφέλη.
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-----------
Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια.
Άρα δεν είναι φήμη
ο ουρανός υπάρχει []
Κική Δημουλά, Μεταφερθήκαμε
παραπλεύρως.
 |
| Thurston Hopkins |
Τι λέτε πως θυμήθηκα απόψε
Παραμονή πρωτοχρονιάς:
το τόπι,
το άσπρο σφιχτοδεμένο τόπι
που μου ‘χανε κάνει μπουναμά
και που κρυφά,
ενώ οι μεγάλοι με μια λάμπα
παίζανε χαρτιά
κι η μάνα μου γυρόφερνε
έβαζα το χέρι μου στην τσέπη
και το χάιδευα.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ.
Τύρφη
-----------
Το ρολόι [] πάει συνέχεια πίσω
γυρνώντας σε άλλες στιγμές της ζωής μου!..
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά, εκδ. Νεφέλη
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Ruth Orkin |
Πίσω απ’ τα κεντητά
τα κουρτινάκια
η γειτονιά σου
κομπολόι
περνά στα χείλια της
κάθε σου βήμα.
Χρυσούλα Χατζηγιαννιού, Υποψίες, 1967
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-----------
Ευθύβολη, αναπάντεχη, φωτεινή,
με τη ρωμαλέα συνοικιακή καταγωγή της!
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά, εκδ. Νεφέλη.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά
Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
 |
| Philippe Pache, Santorini, Greece |
Φύσα τον πρωτογνώριστο άνεμο,
άπλωσε μια πρασιά στοργής
για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του
ν' ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες![]
…Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα…[]
Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα.
Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.
Οδυσσέας Ελύτης, Ήλιος ο πρώτος
(Ανθολογία Η.& Ρ. Αποστολίδη)
-------------
Ταξίδευα ανοιχτός σε κάθε κατεύθυνση
πλούσιος ως ήμουνα!
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά, εκδ. Νεφέλη.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Δημήτρης Τενεζάκης |
Να μη στεναχωριέσαι,
θα προχωρούν μόνα τους τα πράγματα.
Θα συνεχίζονται,
θα βρίσκουν το δρόμο τους.
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πέζα, εκδ. Νεφέλη.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
-----------
Είν’ η ζωή ό,τι πάρεις!
Γιάννης Πατίλης, Το σπασμένο είναι πιο ανθεκτικό εκδ. ύψιλον 2023
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
 |
| Πλάτωνας Ριβέλλης |
Τη μεταμόρφωση τη γυρέψαμε στα νιάτα μας
με πόθους που έπαιζαν σαν τα μεγάλα ψάρια
σε πέλαγα που φύραναν ξαφνικά.
Πιστεύαμε στην παντοδυναμία του κορμιού
[]-και τώρα[]
τα κορμιά σαν τσακισμένα κλαδιά!..
Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα
(Ανθολογία
Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
(Απλώθη ένα παράπονο – κι επιμένει…)
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Vincent van Gogh |
Είπαμε να μας λυπηθής, θεέ…[]
τη μοίρα ευχηθήκαμε του απλού,
του ανίδεου την έκπληξη.[] Δώσε μας[]
την κούραση,
ύστερα από τον τίμιον αγώνα.[] Μη
μας δίνης πραχτικά όνειρα[]
Δ. Ι. Αντωνίου, Ινδίες
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Η [] πραγματικότητα
είναι αρκετά αυστηρή με τους ανθρώπους
που ονειρεύονται
[] αλλά τι πειράζει;
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πέζα, εκδ. Νεφέλη.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
.gif) |
| Painting with AI by Juan Perdón (S. Dali) |
Στο γλυκό φως του Σεπτεμβρίου
(που με μέτρο πάντοτε λεπτολογεί)
τη θάλασσα κοιτώ.
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πέζα, εκδ. Νεφέλη.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας,
Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
------------
Αχ θάλασσα κάθε που ξυπνάς
πώς ξανακαινουργιώνονται όλα.
Οδυσσέας Ελύτης, Δυτικά της λύπης: Ενδυμίων
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ 32, https://diorthoseis.eu/
 |
| Ιωάννα Δελλατόλα, Τήνος |
Απόγευμα ειρηνεμένο πλάι στη θάλασσα
-με τους μακριούς ίσκιους των πεύκων [].
Στα δάχτυλα ακόμα ο ήλιος
[] η θάλασσα
[] τ’ αυριανό σύνορο της αυγής
κ’ η αγάπη λαμπερή όπως το κρύσταλλο
[] δροσερή όπως το πρωϊνό [] χορτάρι
η αγάπη χαμένη όπως μια αγορίστικη θύμηση
να ξαναγυρίζει
έτσι καθώς ξαναγυρίζει η βροχή
έτσι καθως ξαναγυρίζει η αγάπη...
Νίκος Πολίτης, Το κοιμητήρι της Αγια-Μαρίνας
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-----------
Πουθενά δε φαίνεται η αγάπη.
Υπάρχει!
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024 (σελ. 440)
 |
| Λήδα Παπακωνσταντίνου, λάβαρα, 1987 |
Και ρωτάω: ποιο είναι το αποτέλεσμα
των αποτελεσμάτων;
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πέζα, εκδ. Νεφέλη
πηγή: Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα,
εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024
--------------
Αμέραι δ᾽ επίλοιποι
μάρτυρες σοφώτατοι.
Πίνδαρος, Ὀλυμπιονίκαις 1.33-1.34
 |
| Wassily Kandinsky, 1941 |
Αγοράστε ένα καλό κανάτι
καθίστε στο βραδάκι
πιείτε δροσερό νερό
και κάνετε ένα τσιγάρο
μιλήστε σαν άνθρωποι
φαιδρύνετε λίγο τις καρδιές σας.
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πέζα, εκδ. Νεφέλη.
πηγή: Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Γιάννης Μόραλης, από τον στρατό, Άρτα 1940, μελάνι σε χαρτί. |
Στο ‘χω ξαναπεί
εμείς τι είμαστε εμείς
θεατές ακόμα νήπια
που η «προώθηση» κι η «υποψία» μας
φοβάμαι μήπως μας τρελλάνη.
Δεν είμαστε ακόμα –
Όμως εγώ σκέφτομαι εκείνους
τους εργατικούς, μικροαστούς, τους λίγο γερασμένους
που εμφανίζονται τα Σάββατα τις Κυριακές
σε κάποιο συνοικιακό κινηματογράφο
ή σε κανένα «αποκεντρωμένο θέατρο ποιότητας»
και νοιώθοντας λιγάκι ξένοι εκεί,
όταν σημάνει η ώρα του διαλείμματος
ρωτούν την αμίλητη συμβία τους
πρόθυμα, φιλότιμα, θλιμμένα τη ρωτούν
κ’ ένα παλιό αντρίκιο αίσθημα κρατάει τη φωνή τους:
«να σου πάρω μια πορτοκαλάδα, θέλεις;»
έπειτα γυρίζουν πάλι το κεφάλι
με κάποια ικανοποίηση
με μια στεναχώρια ανεξήγητη,
στεριώνονται στο προδομένο μπόι τους
και λάμπει εκ του αφανούς
στις χαρακιές τ’ αληθινού προσώπου τους
εκείνη η φλέβα της γερής τους νιότης
το μέγα άστρο της Αλβανίας του ‘40
Κι όλα μωρέ σύννεφο τα πήρε από τότε…
Τάκης
Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά 1964-1999, εκδ. Νεφέλη, 2006
 |
| Thomas Tison |
Ανηφορήσαμε κατὰ το δάσος.
Χρειαζόμασταν ξύλα ρίζες και κορμοὺς δένδρων.
Την άλλη μέρα, θα καίγαμε το νεκρὸ σώμα του Πάτροκλου
κι όσων φίλων χάθηκαν στην πεδιάδα
και φυσικὰ θα ξαναρχίζαμε τη μάχη.
Ανεβαίναμε κι ο αχός μας
ψήλωνε μέχρι τις λυγερὲς κορφὲς
και τραγουδούσε παράφορα.
Τότε βλέπαμε μακρινὴ την πρωτινὴ ζωή μας σαν ξένη.
Κ’ έτσι γίναν τα πράγματα:
Πρώτος ο Μηριόνης, σε μια στιγμὴ ανεμισμένου κέδρου,
άλλαξε δρόμο και τόβαλε στα πόδια·
κάποιος δεύτερος έπεσε χτύπησε και δεν ξανασηκώθηκε,
μερικοὶ πάλι πιάσαν κουβέντα με το φύλακα του δάσους
που απ’ το βάθος του ανέμου τόνιζε τ’ αυστηρά του «απαγορεύεται»,
ξεχαστήκαν εκεί·
άλλοι ξαπλώσαν στους πελώριους ήσκιους
φωνάζοντας πως δε θέλουν να ξαναγυρίσουν…
Θα γυρίσουμε, όσοι γυρίσουμε,
μ’ αδειανὰ τα χέρια.
Ω, αν τα μάθῃ αυτὰ ο Αχιλλέας!
Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα & Πεζὰ 1964-1999, εκδ. Νεφέλη, Ἀθ. 2006
