Το τάζω... Γεώργιος Βιζυηνός

Grus Lindgren

Το τάζω χρόνο και καιρό

να βάλω μαύρο ράσο

μαύρο μονόκερο σταυρό

στα στήθη να κρεμάσω.

Ν’ αφήσω μάνα κι αδερφή

στα ξένα να μισέψω

και στ’ Αγιονόρους την κορφή

να πάγω ν’ ασκητέψω.

Να ζω μ’ αγία προσευχή

απ’ το πουρνό ως το βράδυ

για να γλιτώσω τη φτωχή

ψυχή μ’ από τον Άδη.

Και μόλις κάμω τη βουλή

την παίρν’ ανεμοβρόχι

και συλλογιούμαι το φιλί

θυμούμ’ αυτήν που το ‘χει.

Κι αν είν’ το σπίτι μακριά

κι η ώρα περασμένη

εγώ ‘χω πόδια λαφριά

κι εκείνη με προσμένει.

Γλυκά γλυκά τηνέ φιλώ

γλυκά τηνέ χαϊδεύω. 

–Σύρε, ψυχή μου, στο καλό

κι εγώ δεν ασκητεύω!

Γεώργιος Βιζυηνός

Χαρὰ στον... Γ. Βιζυηνός

Ο φάρος του Γαυρίου 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΥΠΟΝ… 3/2/15

Γιούνκερ: Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα δεν θα ανατρέψει τα πάντα. Real.gr

Να μην προσπαθήσει να φέρει το Παρίσι αντιμέτωπο με το Βερολίνο για την κρίση χρέους της Ελλάδας, προειδοποιεί την ελληνική κυβέρνηση, ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Μισέλ Σαπέν. ethnos.gr

Ρέντσι: Είμαι οπαδός της ελληνικής προσπάθειας, αλλά με σεβασμό στους κανόνες.  naftemporiki.gr

Reuters: Με επιφύλαξη αντιμετωπίζεται η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης. skai.gr

Τσίπρας: Να μην φοβούνται οι Ευρωπαίοι πιστωτές το χρέος μας. protothema.gr

ΣΧΟΛΙΟΝ…

Ὅπου θαρριέται γιὰ καλό,

καὶ δίχως διάκι ἀνοίγεται,

τὸν βρίσκ᾿ ἡ μπόρα στὸν γιαλὸ

καὶ ναυαγεῖ καὶ πνίγεται.

Ὅπου σκαρώνει μιὰ φωλιὰ

σ᾿ ἕν᾿ ἄστατο κοτρώνι,

πρὶν ἢ καθήσῃ μία σταλιά,

γυρνᾷ καὶ τὸν πλακώνει.

Ὅπου γλυστρήσῃ, ἂν πιασθῇ

στῶν ἀλλωνῶν τὴν ἀνθρωπιά,

θὰ τὸν σκουντήσουν νὰ χαθῇ,

νὰ μὴν ὀρθοπατήσῃ πιά.

Χαρὰ στόν, ποὺ δὲν ἀρμενᾷ,

κι᾿ ἔχει στεριὸ τὸ σπίτι του,

κι᾿ οὐδὲ τὸν ξένο προσκυνᾷ,

οὐδὲ τὸν συντοπίτη του!

Γ. Βιζυηνός

Ένα βαθύ ποτάμι...Γ. Βιζυηνός

Τὸν εἶδες μὲ τὰ μάτια σου, γιαγιὰ τὸν Βασιλέα; Γεώργιος Βιζυηνός

Benozzo Gozzoli, τοιχογραφία

Στοὺς συμβολισμοὺς τῆς παραδόσεως, γιαγιὰ εἶναι οἱ παλαιὲς γενεὲς
καὶ ἐγγονὸς ἡ νέα γενιά, ἡ ὁποία πρέπει νὰ κάνει τὸ καθῆκον της.

- Τὸν εἶδες μὲ τὰ μάτια σου, γιαγιὰ τὸν Βασιλέα
ἢ μήπως καὶ σοῦ φάνηκε, σὰν ὄνειρο νὰ ποῦμε,
σὰν παραμύθι τάχα;

- Τὸν εἶδα μὲ τὰ μάτια μου, ὡσὰν καὶ σένα νέα,
Πὰ νὰ γενῶ ἑκατὸ χρονῶν, κι ἀκόμα τὸ θυμοῦμαι
σὰν νἄταν χθὲς μονάχα.

- Ἀπέθανε, γιαγιά;

- Ποτέ, παιδάκι μου, κοιμᾶται.

- Καὶ τώρα πιὰ δὲν ἠμπορεῖ
γιαγιάκα νὰ ξυπνήση;

- Ὤ, βέβαια! Καιροὺς καιρούς,
σηκώνει τὸ κεφάλι,
καὶ βλεπ᾿ ἂν ἦρθεν ἡ στιγμή,
πὄχει ὁ Θεὸς ὁρίσει.

- Πότε, γιαγιά μου, πότε;

- Ὅταν τρανέψῃς, γιόκα μου,
νὰ ἀρματωθῇς, καὶ κάμῃς,
τὸν ὅρκο στὴν Ἐλευθεριά,
σὺ κι ὅλη ἡ νεολαία,
θὰ σώσετε τὴν χώρα.
Κι ὁ βασιλιὰς θὰ σηκωθεῖ
τὸν Τοῦρκο νὰ χτυπήσῃ.
Καὶ χτύπα-χτύπα, θὰ τὸν πά
πίσω στὴν κόκκινη μηλιά,
καὶ πίσω ἀπὸ τὸν ἥλιο,
ποὺ πιὰ νὰ μὴ γυρίσῃ!

Γεώργιος Βιζυηνός - Ὁ τελευταῖος Παλαιολόγος (1882)