Σχόλιο... Ιάσων Λειδινός

Marilyn Monroe in Don't Bother to Knock (1952)

Η μόνη έγκυρη

δημοσκόπηση

τα χέρια μου

αποφασισμένα

στις κάλπες του κορμιού σου.

Ιάσων Λειδινός, Ο νεκρός ερωδιός χαίρει άκρας υγείας

 

Κινούμενοι άμμοι... Jacoues Prevert

Stanko Abadzic 

 

Δαίμονες και ξωτικά,

άνεμοι και παλίροιες,

μακριά κιόλας η θάλασσα ξανατραβήχτηκε

και συ

όπως ένα φύκι, μαλακά χαϊδεμένο απ’ τον άνεμο

μες στους άμμους του κρεβατιού σαλεύεις κι ονειρεύεσαι

δαίμονες και ξωτικά,

άνεμοι και παλίροιες,

μακριά κιόλας η θάλασσα ξανατραβήχτηκε

αλλά στα μισάνοιχτα μάτια σου

δυο μικρά κύματα έχουν μείνει,

δαίμονες και ξωτικά,

άνεμοι και παλίροιες,

δυο μικρά κύματα για να με πνίξουν.

Jacoues Prevert, μετ. Τάκης Γιαννόπουλος,

περ. Τα Νέα Ελληνικά, τχ.2, Φεβρουάριος 1952

Άνοιξη μ.Χ. ... Γιώργος Σεφέρης

Κοσμάς Κουμιανός, Λήμνος

 

Πάλι με την άνοιξη

φόρεσε χρώματα ανοιχτά

και με περπάτημα αλαφρύ

πάλι με την άνοιξη

πάλι το καλοκαίρι

χαμογελούσε.

Μέσα στους φρέσκους ροδαμούς

στήθος γυμνό ώς τις φλέβες

πέρα απ’ τη νύχτα τη στεγνή

πέρα απ’ τους άσπρους γέροντες

που συζητούσαν σιγανά

τί θα ’τανε καλύτερο

να παραδώσουν τα κλειδιά

ή να τραβήξουν το σκοινί

να κρεμαστούνε στη θηλιά

ν’ αφήσουν άδεια σώματα

κει που οι ψυχές δεν άντεχαν

εκεί που ο νους δεν πρόφταινε

και λύγιζαν τα γόνατα.

Με τους καινούριους ροδαμούς

οι γέροντες αστόχησαν

κι όλα τα παραδώσανε

αγγόνια και δισέγγονα

και τα χωράφια τα βαθιά

και τα βουνά τα πράσινα

και την αγάπη και το βιος

τη σπλάχνιση και τη σκεπή

και ποταμούς και θάλασσα·

και φύγαν σαν αγάλματα

κι άφησαν πίσω τους σιγή

που δεν την έκοψε σπαθί

που δεν την πήρε καλπασμός

μήτε η φωνή των άγουρων·

κι ήρθε η μεγάλη μοναξιά

κι ήρθε η μεγάλη στέρηση

μαζί μ’ αυτή την άνοιξη

και κάθισε κι απλώθηκε

ωσάν την πάχνη της αυγής

και πιάστη απ’ τ’ αψηλά κλαδιά

μέσ’ απ’ τα δέντρα γλίστρησε

και την ψυχή μας τύλιξε.

Μα εκείνη χαμογέλασε

φορώντας χρώματα ανοιχτά

σαν ανθισμένη αμυγδαλιά

μέσα σε φλόγες κίτρινες

και περπατούσε ανάλαφρα

ανοίγοντας παράθυρα

στον ουρανό που χαίρονταν

χωρίς εμάς τους άμοιρους.

Κι είδα το στήθος της γυμνό

τη μέση και το γόνατο

πως βγαίνει από την παιδωμή

να πάει στα επουράνια

ο μάρτυρας ανέγγιχτος

ανέγγιχτος και καθαρός,

έξω απ’ τα ψιθυρίσματα

του λαού τ’ αξεδιάλυτα

στον τσίρκο τον απέραντο

έξω απ’ το μαύρο μορφασμό

τον ιδρωμένο τράχηλο

του δήμιου π’ αγανάχτησε

χτυπώντας ανωφέλευτα.

Έγινε λίμνη η μοναξιά

έγινε λίμνη η στέρηση

ανέγγιχτη κι αχάραχτη.

                                 16 Μαρτίου 1939 

Γιώργος Σεφέρης, Ημερολόγιο καταστρώματος Α’, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος

Το στυλό... Κωνσταντίνος M. Μάστρακας

Riband Kurd

 

Ήρεμος παρατηρούσα

τη νόστιμη κοπέλλα στο λεωφορείο.

Λείο, λευκό δέρμα,

αδρά χαρακτηριστικά,

καλοχυμένα μαλλιά,

τρυφερά χείλη,

τρυφερά χέρια,..

ώσπου έβγαλε απ’ τη μικρή σακούλα

ένα στυλό.

Το περιεργάστηκε,

το άνοιξε,

δοκίμασε στο νάυλον αν γράφει,

το ξανακοίταξε,

το έκλεισε και το φύλαξε

με τ’ άλλα μικροαντικείμενα

απ’ το πολυκατάστημα.

Έγραφε το στυλό!

Κοίταξε ήσυχη έξω απ’ το παράθυρο.

Θα μπορούσε να γράψει κι αυτή!

Κωνσταντίνος M. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ Andy’s 2004

Απ’ όπου... Παναγιώτης Κανελλόπουλος

Leonard Cohen in Hydra 1960, photo by James Burke,

 

Απ’ όπου πέρασε η χαρά

δεν άφησε σημάδι!

Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Απλοί φθόγγοι, εκδ. Πυρσός Α.Ε., 1938

Καινά δαιμόνια... Δημήτρης Χαμπουλίδης

Joseph Szabo

 

Ο θεός, παιδί μου, μάθε το,

δεν είναι γέρος·

είναι νέος, νεότατος!

Όταν βλέπης τα πέταλα ενός ρόδου

ν’ ανοίγουν στο φίλημα των αχτίνων του ήλιου,

να ξέρης ότι το ρόδο εκείνο είναι ο θεός!

Όταν βλέπης τα χείλη μιας ωραίας κόρης

ν’ ακρανοίγουν στο χάδι του έρωτα

σ’ ένα πανάχραντο μειδίαμα,

να ξέρης ότι τα χείλη εκείνα,

το πρόσωπο εκείνο,

είναι ο θεός!..

Δημήτρης Χαμπουλίδης, Κυπριακή ανθολογία Κ. Μόντη-Α. Χριστοφίδη