Ο φταίχτης... Αθανάσιος Κυριαζής

Jason Langer, 2002

 

Το παράθυρο είναι ο φταίχτης, που το ανοίγεις βιζαβί

κι ακουμπάς αφηρημένα,

μες στην ώρα που κοντά σου είχε ο Απρίλης ανεβεί

κι όλο σου ’λεγε διά μένα.

Το λουλούδι μου είναι ο φταίχτης, που σε βρήκε στα μαλλιά,

και σταμάτησε στη χτένα,

μες στην ώρα που κοντά μου κελαηδούσαν τα πουλιά

κι όλο μου 'λεγαν για σένα!

Τ' αγεράκι ο φταίχτης είναι, που φυσούσε, τ' αλαφρό,

κι ό,τι κρύβαμε στο νου μας-

σαν τραγούδι και σαν ψέμα και σα θάλασσα αφρό-

μαρτυρούσε καθενού μας!

Το φεγγάρι ο φταίχτης είναι, που το φως του σαν κρασί,

μας μεθούσε στάλα-στάλα

και στα γέλοια λιγωμένο μας εφώτιζε καρσί 

να κατεβούμε τη σκάλα!..

Αθανάσιος Κυριαζής, Ζωή και Μοίρα, 1932. 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

-----------

Θε’, καν’ τη μάνα να ξεχνά, την κόρη να θυμάται·

κάνε την κόρη ν’ αγρυπνά, τη μάνα να κοιμάται.

Κώστας Μόντης, περ. Τα Νέα Ελληνικά, τχ. 13, Ιαν 1967