Τα καράβια... Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας

Βασίλης Αρτίκος

 Τὰ σκέφτομαι καθὼς διαβαίνουν,

ἀδιάφορα σχεδόν,

πάνω στὴ ρότα τους,

χωρὶς διόλου νὰ σταθοῦν,

καθὼς διασταυρώνονται...

Πάνω στὴ ρότα μόνο,

ποὔχουν ἀπ' τὴν ἀρχὴ χαράξει,

ἄτεγκτα,

ἐπιμένουν καὶ προσπερνιοῦνται ἔτσι

καὶ χάνονται στὸ μούχρωμα,

τό 'να γιὰ τὸ λιμάνι

καὶ τ' ἄλλο γιὰ τὸ πέλαγο,

μακρυὰ ἀπ' τὶς στεριὲς

μὲ τὰ ριζωμένα δέντρα

καὶ τοὺς ἀνθρώπους,

μακρυὰ ἀπ' τὴ χλαλοὴ τοῦ κόσμου

μὲ μόνο τὸ θόρυβο τῆς μηχανῆς,

μὲ μόνη συντροφιὰ τὸν ἄνεμο

ποὺ παράφορα τ' ἀγαπᾶ

καὶ τ' ἀγκαλιάζει...

Μόνο στὰ λιμάνια στέκουν τὰ καράβια

τό 'να δίπλα στ' ἄλλο,

σὰ νὰ κρυφομιλοῦν,

γιὰ τὰ ἴδια πάντα ἁπλὰ πράγματα,

τὰ ταξίδια,

τὰ κύματα,

τὸν ἄνεμο...

Εἶναι ἁπλό:

ἔχουν μιὰ ρότα.

Φεύγουν ἀπ' τὸ λιμάνι

ἀνοίγονται στὸ πέλαγο,

καὶ μποροῦν ν' ἀδιαφοροῦν καθὼς διασταυρώνονται... 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s 2004

--------------

Σφυρίζει ένα βαπόρι μακρυνό που χάνεται…

Οδυσσέας Ελύτης,  Ήλιος ο πρώτος 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Ο ανοιχτός ο δρόμος... Πάνος Σπάλας

Ilona Heinrich

 

Δεν υπάρχει μπροστά μου κανένα εμπόδιο,

τίποτα που να μου κλείνη τη γυμνή θέα!

Τα μάτια μου λιώνουν σε στλιπνά βότσαλα,

σε χρωματιστά κοχύλια κι όστρακα·[]

Στα πόδια μου, όλη γατίσιο νάζι,

χαϊδεύεται μι’ απέραντη θάλασσα,

ένας βαθύς ουρανός ξεδιπλώνεται στ’ αστήθι μου

κ’ η μορφή μου αποτυπώνεται

στ’ απλωμένο μαντίλι του ήλιου,

που σκουπίζει το λευκό πρόσωπο της ημέρας.[]

 Δεν υπάρχει μπροστά μου κανένα εμπόδιο,

τίποτα που να μου κλείνη τη θέα των άστρων,

που να μου κόβει το δρόμο του άπειρου…

Κι όσο πληθαίνω τα βήματά μου στον ήλιο,

βήμα το βήμα προχωράω προς τα μέσα μου!..[]

Είν’ ανοιχτός ο δρόμος, ως το πρώτο σκαλοπάτι του θεού! 

Πάνος Σπάλας

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

-------------

Όσο βαθαίνει ο στοχασμός, τόσο πλαταίνει η πλάση.

Νίκος Μπαζιάνας, Ανήσυχες ώρες 

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Σπειρί-σπειρί... Καίτη Δρόσου

Claude Nori, Stromboli, Italy

 

Κάθε πρωί

κάθομαι μόνη

στο κατώφλι μου.

Σπειρί-σπειρί μαζεύω

τις παλιές καλημέρες σου

για να φτίαξω τον ήλιο.

Κάθε βράδυ

αγκαλιάζω τα λόγια σου

κι αποκοιμιέμαι.

Καίτη Δρόσου, Φύλλα φωτιάς 1953

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

-------------

Δεν έχει τοίχους η χαρά

δεν έχει χώρισμα η αγάπη.

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Το θαύμα... Αντώνης Δωριάδης

Λουκάς Γεραλής

 

Σ’ ένα υπόγειο συνοικίας λαϊκής,

καθώς τρεμοσβήνει το φως, τα μεσάνυχτα,

μια γυναίκα απ’ το εικόνισμα βγαίνει,

παραμερίζει προσεχτικά τα σκεπάσματα,

κι ανοίγοντας τον κόρφο της μαλακά

θηλάζει ένα βρέφος.

Αντώνης Δωριάδης, Επιθεώρηση τέχνης 1965

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Vocatus atque non vocatus, Deus aderit.

(Είτε Τον καλέσουν είτε όχι, ο Θεός θα είναι παρών.)

Desiderius Erasmus, Collectanea Adagiorum, 1515 

Το αληθινό σου... Τάσος Λειβαδίτης

Joan Miró 

 

Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από σένα

μόνο στο μέτρο που τους προσφέρεις

το αληθινό σου πρόσωπο.

Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, 1965

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Ό, τι είναι γνήσιο

σαν [] καμπάνα ακούγεται γιορτάσιμη!

Μελισσάνθη, Η εποχή του Ύπνου και της Αγρύπνιας, 1950

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024

Παντοδυναμία... Γιώργος Σεφέρης

Πλάτωνας Ριβέλλης

 

Τη μεταμόρφωση τη γυρέψαμε στα νιάτα μας

με πόθους που έπαιζαν σαν τα μεγάλα ψάρια

σε πέλαγα που φύραναν ξαφνικά.

Πιστεύαμε στην παντοδυναμία του κορμιού

[]-και τώρα[]

τα κορμιά σαν τσακισμένα κλαδιά!..

Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα 

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

(Απλώθη ένα παράπονο – κι επιμένει…)

Τάκης Παυλοστάθης, Ποιήματα και Πεζά

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024