Τέλος Αυγούστου... Ευσταθία Δήμου

Γρηγόρης Σεμιτέκολο

 

Τέλος Αυγούστου

την ανηφόρα παίρνω

του Φθινοπώρου.

Ευσταθία Δήμου, Στη σπορά των αστεριών, εκδ. Νέος Αστρολάβος/Ευθύνη.

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, τχ.32 

https://diorthoseis.eu/

Νίκη Σαμοθράκης... Μαρία Πυρουνάκη-Λιωνή

Anne Aurore, Louvre

Δώσε μου το φτερούγισμα.

Χάρισμά σου η νίκη.

Μαρία Πυρουνάκη-Λιωνή, Καλοκαίρι στις ρίζες, Αθ. 2012

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 42, Ιανουάριος 2017

https://diorthoseis.eu/

 

Τ' άχρηστο κλαδί... Κώστας Μόντης

Skyler Ewing

 

Μην κόψετε εκείνο τ᾽ άχρηστο

αψηλὸ κλαδὶ της πορτοκαλιάς

μην έρθη αύριο και δεν το βρη

το μικρὸ σπουργιτάκι

που κάθεται απάνω του κάθε απόγευμα,

που λικνίζεται απάνω του κάθε απόγευμα.

Κώστας Μόντης, Άπαντα. Συμπλήρωμα Ε’, Λευκωσία 1999

Πίκρα γλυκύτατη... Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας

Elliott Erwitt, Μύκονος 1976

Έτσ’ είν’ εδώ: σα σε χωριό.

Και κάτι παραπάνω:

για δυό-τρεις μήνες, κατασκήνωση,

το Καλοκαίρι!

Άνθρωποι άγνωστοι,

δηλαδή καινούριοι,

ή και γνωστοί,

του περσυνού καλοκαιριού, ή του προπέρσυνου.

Εύκολη η γνωριμία,

μια καλημέρα απλή

κι ατίμητη!

Ούτε που προλαβαίνουν

να γίνουν καταλυτικές οι σχέσεις.

Φτάνει ο Σεπτέμβρης.

Κάποιος φεύγει.

Κάνει την αρχή.

Μαραζώνουμε.

Πιάνει να ψιλοβρέχει.

Κ’ είναι κάποιες μέρες αλκυονίδες μετά,

γεμάτες πίκρα γλυκύτατη-

πάει το καλοκαίρι…

Φεύγουμε κ’ οι τελευταίοι.

Σφίγγουμε τα δόντια

μαζι με τα χέρια του αποχωρισμού.

Κρύβουμ’ ένα δάκρυ

κι αφήνουμε την υπόσχεσή μας στα βράχια…

Όλο το χειμώνα οι φλόγες του καλοκαιριού καίνε,

μας ζεσταίνουν και μας φωτίζουν.

Κάποτε περνάνε τα χρόνια.

Οι φλόγες μας ζεσταίνουν και μας φωτίζουν.

Μέχρι να ξανάρθει η Άνοιξη-

δε μπορεί θα ξανάρθει-

όπου ο ουρανός ξαστερώνει κ’ αιθριάζει,

κ’ η ζωή ξαναρχίζει…

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s, 2004

 

Επιστροφὴ απ᾿ το φαρμακείο... Τάσος Λειβαδίτης

Ferdinando Scianna

 

Συνέβη χωρὶς ποτὲ να καταλάβω πώς

-η μητέρα είχε πονοκέφαλο,

…θυμάμαι, και μ᾿ έστειλαν στο φαρμακείο,

στο γυρισμό, είναι η αλήθεια, χάζεψα λίγο,

κορόιδεψα έναν γέρο,

…τρόμαξα με μια πέτρα δύο πουλιὰ

κι ώσπου να στρίψω πάλι τὸ δρόμο

ούτε σπίτι, ούτε νεότητα πια.

Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, εκδ. Kέδρος 

Ο πατέρας... Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

David Plowden

Ο πατέρας μου ήταν μηχανοδηγός.

Κάρβουνο μύριζαν τα πέτσινα ρούχα του.

Κάτω απ' τη μαύρη του τραγιάσκα

άρχιζαν τα καπνισμένα μάτια του.

Ο πατέρας μου δε μιλούσε πολύ,

μόνο χαμογελούσε κάπου-κάπου

με τα [] χείλια του,

προπάντων όταν έπινε τσίπουρο

κάτω απ' την κληματαριά της αυλής.

Αψηλός και δυνατός ήταν

κι όταν με σήκωνε []

με τ' ατσαλένια μπράτσα του

δε φοβόμουν καθόλου,

όπως κ’ εκείνος δε φοβόταν

ούτε τη ζωή του

ούτε το θάνατό του:

Περνούσε με το τρένο του

σφυρίζοντας

μες απ' τις σκοτεινές,

τις στοιχειωμένες σήραγγες

και τις νικούσε...

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Επιλογές και σύνολα, εκδ. Νησίδες

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 17, Νοέμβριος 2012

https://diorthoseis.eu/