 |
| David Dubnitskiy |
Τ’ αξέχαστο το δειλινό, που σου έστησα καρτέρι,
και που μονάχη γύρευες να βρης το μονοπάτι,
θυμάσαι πώς σε τράβηξα στ’ αγαπημένα μέρη;..
Εγώ γεμάτος έρωτα, εσύ χαρές γεμάτη…
Τα πράσινα χαμόδεντρα στο πλάι τους μας δεχτήκαν…
Και την αυγή που διάβαινα τα είδα που είχαν ανθίσει-
κ’ είπα: Τα τόσα γέλοια σου, καλή, δεν εχαθήκαν·
τα κλωναράκια αποβραδίς τάχουν εδώ κρατήσει!
Ρήγας Γκόλφης, Τραγούδια του Απρίλη, 1909
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Jérôme-Martin Langlois, Cassandra |
Ηλίου δ’ επεύχομαι προς ύστατον φως…
Kασσάνδρα
Δεν θέλησε - παράδειγμα πολύ περίεργο-
να υποκύψει στον Απόλλωνα (στον ωραιότερο θεό!)
ξέροντας βέβαια καλά το τι την περιμένει.
Κι όμως, αυτή, δε θέλησε· κι ας μάντευε
πως το κορμί της, πάλι χωρίς τη θέληση της,
θα το χαιρόντουσαν κοινοί θνητοί, με βία,
ως την φριχτήν ημέρα του γρήγορου χαμού της.
Όχι, δε θέλησε. Προτίμησε τις ταπεινώσεις
μιας οποιασδήποτε μικρής και άδοξης εταίρας,
-ακόμα και να γίνη σκλάβα των άξεστων ανθρώπων-,
παρά να γίνει κτήμα του ωραιότερου θεού.
Ήταν όμως κι αυτή - δε θα ‘πρεπε να το ξεχνούμε-
η ω ρ α ι ό τ ε ρ η κοπέλα, σ' ολόκληρη την Τροία.
Πάρις Τακόπουλος, Τα
Ποιητικά (2010-1950), εκδ. Ποταμός
 |
| Andre Kertesz, 1928 |
Τα υλικά αγαθά δος μου
κι όσο για τ’ άλλα,
όλα μέσα μου είναι.
Κι αν δεν τα βρω
πάλι μέσα μου,
δικά μου.
Κωνσταντίνος
M. Μάστρακας, Ζώνη
Ασφαλείας, εκδ Andy’s
 |
| Alexander Khromeev |
Οι πρώτοι φθόγγοι που άκουσα στη ζωή μου,
οι πρώτες λέξεις
δεν ήταν το νανούρισμα της μάνας μου
και το κελάηδημα της σιταρήθρας.
Πάνω απ’ το λίκνο μου άρθρωνε ρήματα το γαλάζιο
κι έμπαζε μέσ’ απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο η σιωπή
ένα ποτάμι υπέροχα λόγια. Μιας θαυμαστής
γλώσσας το χρυσό αλφάβητο διακλαδιζόταν μέσα μου.
Περνώντας μέσ’ από κοιτάσματα χρυσαφιού
στα βάθη μου εξακολουθεί το θείο αυτό ποτάμι
να ρέει, σιγά, σαν τα νερά των βυθισμένων ποταμιών,
που τρέχαν μ’ ένα βούισμα μελισσιών
κάτω απ’ τους βράχους
του Ταϋγέτου, όταν οι ωραίες νύχτες τον νανουρίζαν
σαν ένα βρέφος κι ο λαγός όρθιος άκουγε το άπειρο!
Ό,τι καλύτερο άκουσα στον κόσμο αυτό δεν ήταν
παρά τα δάκρυα των απλών ανθρώπων κι η σιωπή.
Νικηφόρος Βρεττάκος, Η
εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991, εκδ. Ποταμός
 |
| Christie Brinkley by Chris von Wangenheim (1977) |
Συχνά βλέποντας ένα ζευγάρι γάμπες
μου ’ρχεται η επιθυμία να τις πάρω και να φύγω.
Οι γάμπες μιλάνε συνεχώς κι ενδέχεται
όσο πιο σιωπηλή είναι μια γυναίκα, τόσο πιο πολύ εκείνες να μιλάνε
για λογαριασμό της.
Κι έπειτα έρχονται τα παπούτσια.
Το βάθρο που πάνω τους θα στηριχτούν οι γάμπες αυτές,
για να σε κάνουν να σταθείς έκθαμβος μπροστά τους
και να κάνεις το σταυρό σου.
Μπορεί να σε σκοτώσουν
Πάντως μια στάση δευτερολέπτων
κι ένα στρίψιμο του λαιμού παραπάνω στη ζωή σου
θα τα κάνεις για χάρη τους.
Για μένα όμως η βασίλισσα γάμπα
εξακολουθεί να είναι η ελεύθερη γάμπα,
η ξυπόλυτη.
Άσχετα αν αυτή ανήκει στη νοικοκυρά
που ποτίζει με το λάστιχο την αυλή της
ή στην ωραία εκείνη ξένη που περπατούσε στις λείες,
καυτές πέτρες της Ύδρας.
Πατούσε με όλο της το πέλμα
και σου έδινε την εντύπωση
ότι χαιρόταν τόσο πολύ το βάδισμά της,
που με το κάθε βήμα φύτευε στη γη τα πόδια της.
Και τότε σκέφτηκα πόσο πολύ θα χαιρόταν
η ίδια η γη αυτές τις πατούσες,
καθώς μάλαζαν την κουρασμένη της πλάτη,
τη χιλιοτρυπημένη από πρόκες, πέταλα και τακούνια.
Αντώνης Σουρούνης, Μισόν αιώνα άνθρωπος, εκδ. Καστανιώτη, 1996
(Απόσπασμα από το διήγημα «Γάμπες οι φιλαλήθεις»)
 |
| Haár Ferenc, 1932 |
Υπάρχουν μάτια μαραμένα
σαν τα φύλλα.
Νομίζεις θα τα πάρει ο χαμός
ο άνεμος
άγνωστο πού για
να τα ταξιδέψει.
Μαρία
Χατζηγεωργίου, περ. Πλανόδιον, τχ. 7
