 |
| Sasha Gusov, Israel 2010, gif by blogger |
Μέχρι πέρσι, μέτραγα παγωτά και μπάνια.
Αν μη τι άλλο, μπούχτισα.
Φέτος, θα μετρήσω μισομεθυσμένα υφάλμυρα φιλιά
και κάθιδρες τυχαίες ερωτοτροπίες.
Το λογαριασμό, ανάμενέ τον το Σεπτέμβρη·
μάλλον εκκαθαριστικός.
Διγ.,
https://saligari.net/
 |
| David Dubnitskiy |
Εδώ η ζωή απλώνονταν καμπίσια.
Πατήσαμε στράτες για τη θάλασσα, στράτες για τα βουνά,
στήσαμε σπίτια από πλίθα κι άχυρο, με μεγάλα παράθυρα,
μπιστευτήκαμε το γιό μας στον άνεμο
και σκύψαμε στη γης, μετρώντας ρίζες και σπόρους.
Οι πεθυμιές μας δεν ξεπερνούσαν τα μπόγια των σταχιών
και στις κορφές των βράχων μαζώνονταν τα όνειρα,
έτσι που τα βράδια μας κυλούσαν ζεστά, φαμιλίσια,
μαντεύοντας απ’ τ’ άστρα τον αυριανό καιρό…
Πέρασ’ ο κάμπος απ’ τα μάτια μας και γιόμωσε σπαρτά,
πέρασ’ η νύχτα απ’ τα χέρια μας και γιόμωσε πρωί,
πέρασ’ η γης από το σώμα μας
κ’ ήρθανε θεριστάδες, κ’ ήρθανε χτιστάδες,
κ΄ήρθαν λιγερές, μ’ αγκαλιές τ’ αγγόνια!
Εδώ η ζωή απλώνονταν τραγούδι,
κι όντας μεθούσε κι ο ουρανός στις γιορτινές τις μέρες,
έντυν’ αντάμα τα βουνά σαν λαμπροκόριτσα,
κ’ έρχοντάν τσελιγγάδες στους ώμους με τις γκλίτσες,
κ’ έρχονταν νιές, κ’ έρχονταν νιοί,
κ’ έρχονταν μια χαρούμενη μ’ αντίς μαλλιά λουλούδια,
που κράταγε στο βήμα της μιλιάν απ’ τις νεράιδες,
που κράταγε στις δίπλες της των αμπελιών τη ζάλη,
κι όποιον κοιτούσε νύσταζε,
κι όποιον φιλούσε ζήταγε τον χάρο να παλαίψει,
κι άμα σε γλυκοπλάγιαζε
στη νύχτα μέτραγες τ’ αστέρια για παιδιά σου.
Γιώργος Γαβαλάς, Ζωγραφιές από το μακρυνό δάσος, 1949
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Ragnar B. Varga |
Μόνο για να κρατάς
μιαν αγκαλιά χρυσάνθεμα
και να σπαθίζουν χελιδόνια
μες στα μάτια σου,
ποιος άνεμος
και ποιο καράβι σε ταξίδεψε
με την παντιέρα διάπλατη,
με δώδεκα σειρές αγγέλων
στα πλευρά του,
άγουρη, ντροπαλή
σαν πρωτοβρόχι;..
Αχ! Οι καρδιές των αγοριών
σπαράζουν απ’ τα βάσανα!
Μεράκι, ντέρτι του κρασιού,
γειτονοπούλα μου όμορφη,
σπάζουνε ρόδα οι καρδιές
μπροστά στην πόρτα σου
μαδούνε μαργαρίτες τα όνειρα
σαλτάρουν μες στο γιασεμί
οι ένοχες κραυγές!
Γειτονοπούλα μου όμορφη,
πότε θ’ ανοίξεις το παράθυρο
να λάμψει ο ήλιος
να γαληνέψη το αίμα-
να κοιμηθούνε ήσυχες
της γειτονιάς οι μάνες
και να μερέψουν οι μικρές
καρδιές των αγοριών;..
Αντρέας Μοθωνιός, ο Α, 1949
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| mr chill |
Δε σου γυρεύει σπουδαίο οπλισμό
το καλοκαίρι.
Μπορείς να βγαίνεις και γυμνός.
Κώστας Σοφιανός
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Δημήτρης Χαρισιάδης, Μύκονος 1955 |
Τότε είπε και γεννήθηκεν η θάλασσα
Και είδα και θαύμασα
Και στη μέση της έσπειρε κόσμους μικρούς
κατ' εικόνα και ομοίωσή μου:
Ίπποι πέτρινοι με τη χαίτη ορθή
και γαλήνιοι αμφορείς
και λοξές δελφινιών ράχες
η Ίος η Σίκινος η Σέριφος η Μήλος
«Κάθε λέξη κι από 'να χελιδόνι
για να σου φέρνει την άνοιξη μέσα στο θέρος» είπε
Και πολλα τα λιόδεντρα
που να κρησάρουν στα χέρια τους το φως
κι ελαφρό ν' απλώνεται στον ύπνο σου
και πολλά τα τζιτζίκια
που να μην τα νιώθεις
όπως δε νιώθεις το σφυγμό στο χέρι σου
αλλά λίγο το νερό
για να το 'χεις Θεό και να κατέχεις τι σημαίνει ο λόγος του
και το δέντρο μοναχό του
χωρίς κοπάδι
για να το κάνεις φίλο σου
και να γνωρίζεις τ' ακριβό του τ' όνομα
φτενό στα πόδια σου το χώμα
για να μην έχεις που ν' απλώσεις ρίζα
και να τραβάς του βάθους ολοένα
και πλατύς επάνου ο ουρανός
για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη
ΑΥΤΟΣ
ο κόσμος ο μικρός ο μέγας!
Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί, εκδ
Ίκαρος 1979
 |
| Μιχάλης Μοσχολιός, Σίφνος |
Πότε ασβέστωσες, Θεέ μου; Πότ’ έκοψες
αυτές τις μυρτιές; Πότ’ έπλυνες πάλι το κόκκινο τζάμι σου
και πέφτει ένα φως ρουμπινί από την άνοιξη
στης Μαρίας το μάγουλο;
Όλα
είναι σε τάξη. Κ’ εγώ που ανηφόρισα
το βουνό, δε μιλώ. Στο πεζούλι σου κάθομαι
και κοιτάζω το δρόμο. Θα τον έκανα λέξεις
να τον έχτιζα πάλι, μα δεν έχω καιρό.
Με προσμένει πιο κάτω ο αγέρας, να φύγουμε.
Τη Μαρία περιμένω, ν’ ανοίξει την πόρτα,
να βγει μια στιγμή. Μούχει τάξει
ένα αγριολούλουδο.
Νικηφόρος Βρεττάκος, Παιχνίδια με τα χρώματα
