Καλοκαίρι... Κάρολος Τσίζεκ

Gilles Rigoulet, Paris, Summer 1985

Πλάκωσε η ζέστη, χάθηκε η ντροπή

κόντυνε η φούστα μέχρι το βρακί,

μάρσιπου σχήμα πήρε το τσαντάκι,

τρων τα κορίτσια παγωτό χωνάκι,

λαίμαργη η γλώσσα, ευκίνητη σαν σμίλη,

λιώνουν τ’ αγόρια που δεν έχουν φίλη.

Κάρολος Τσίζεκ, περ. Πλανόδιον, τχ. 41

Γαλήνη... Διονύσιος Σολωμός

Στη στράτα προς το Μπατσί (Άνδρος) περί το 1900-1910... Φωτ. αγνώστου

Δεν ακούεται ούτ’ ένα κύμα

εις την έρμη ακρογιαλιά·

λες κι η θάλασσα κοιμάται

μες της γης την αγκαλιά.

Διονύσιος Σολωμός, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, 1961

Παρρησία... Έλενα Γιασεμάκη

Massimo Della Latta

Ήθελα να ήμουν σκύλος στην ξέφραγη αυλή

Να παριστάνω τον πεθαμένο με τα πόδια ανάσκελα

Να γλείφω τ’ αχαμνά μου με σπουδή όταν ξυπνάω

Να ζητιανεύω με ξελιγωμένο βλέμμα

την τελευταία μπουκιά στο λαδόχαρτο

Να μπαινοβγαίνω στις ανοιχτές πόρτες

Να τους αφήνω να με πείθουν πως με θέλουν

Να μάθω να ξεχωρίζω το ξουτ απ’ το ουστ

Να τους κάνω χαρούλες όταν έρχονται

Να κάνω πως δεν καταλαβαίνω όταν με διώχνουν

κι ας τους ακούω τελευταία

να ψάχνουν κλειδαριά για την ξέφραγη αυλή

Μπορεί και να θέλουν να με κρατήσουν μέσα 

Έλενα Γιασεμάκη

https://apodyoptes.com/

Νησάκι... Jim Potts

Άγγελος Ευαγγελόπουλος

Για ένα καλοκαίρι

κάπου στη δεκαετία του ’60,

το Νησάκι ήταν ο τόπος μου.

Ένα ασκητικό κελί πλάι στην παραλία

όπου η ζωή μου ήταν απλή

και ήμουν ελεύθερος  ν α  υ π ά ρ χ ω.

Τολμάμε να πούμε τη λέξη «ευτυχία»;

Θεέ μου τέτοιες μέρες χαράς δώσ’ μου

και τώρα που είμαι στα εξήντα.

Jim Potts, Corfu Blues, (Ars Interpres Publications, 2006) μετ. Βασίλης Πανδής

Έτσι θα κυλήσουν;.. Γιώργος Πρεβεδουράκης

Bruno Vekemans, gif by Joel Remy

δηλαδή, έτσι θα κυλήσουν οι εποχές εφεξής;

με προαισθήματα, νύξεις της παρουσίας σου,

υπαινιγμούς, γούστα λεπτά και στοιχήματα

μέσα στα ερτζιανά της Κυριακής;

έτσι θα κυλήσουν οι εποχές εφεξής;

χωρίς εσένα;

Γιώργος Πρεβεδουράκης, Μικρά ονόματα, εκδ.Πανοπτικόν 2020

Φυγή... Γιώργος Σεφέρης

Katrien De Blauwer

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας

έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε

ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό

ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο

μέσα στο πρωινό χορτάρι

ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε

να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε

σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν

να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε

με τόσο πάθος.

Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε

μ' όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες

κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα

εκείνου του ανθρώπου

κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη

μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε

μέσα στη φυγή.

Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος 1974