Ρόδον γλυκύπικρόν... Φαίδων Πολίτης

Ferdinando Scianna

Είχε ρόδινα τα μάγουλα,
καστανόξανθα μαλλιά,
λεπτά χείλη, κερασιά,
σκούρο μέλι μάτια.
Στο φτωχόδρομο που ζούσε
χάλαγα τις σόλες μου
πήγαινα- ερχόμουνα
μέρα – νύχτα μόνος μου.
Και σαν τύχαινε να βγει,
άνοιξη μπουμπουκιασμένη,
σ’ οπτικό συμπόσιο
αποζημιωνόμουνα.
Φαίδων Πολίτης

Ασύγκριτη πολυτέλεια... Γιώργος Ξηροχωρίτης

Γιάννης Νίκου

περ. Νέα Εστία, τχ 1613

Επίδαυρος... Roberto Fernandez Retamar

Josef Koudelka, Epidaurus, Greece, 2003

Αν ανάψεις ένα σπίρτο στην Επίδαυρο

η ανάφλεξη ακούγεται στις πρώτες κερκίδες

και στις άλλες, πιο πάνω

και στις τελευταίες, εκεί που απ' την απόσταση

οι άνθρωποι μοιάζουν ασαφείς πιθανότητες.

Αν χτυπήσεις στην Επίδαυρο

ο χτύπος ακούγεται πιο ψηλά, μέσα στα δέντρα

στον αέρα. Αν τραγουδήσεις στην Επίδαυρο

το γνωρίζουν τα βουνά, τα σύννεφα, ο κόλπος

τα νησιά στήνουν αφτί.

Οι άλλες χώρες γέρνουν λίγο

ν' ακούσουν που τραγουδάνε στην Επίδαυρο.

(Τότε, κατεβαίνοντας τα σκαλιά που ανέβαιναν τρέχοντας

σαν σκυλιά τα εξάμετρα,

σκέφτεσαι: ποιος ακούει

όταν κάποιος ανάβει μια φωτιά ή λέει ένα τραγούδι;)        Roberto Fernandez Retamar, μετ Ρήγας Καππάτος,  ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ 1892-1975

Εωσφόρος... Δημήτρης Μαρουδάς

Audrey Tautou & Gaspard Ulliel in A Very Long Engagement, dir. Jean-Pierre Jeunet, 2004

Περί την 6ην πρωινήν

αηδονιού μελίρρυτο κάλεσμα

φέρνει το χάραμα.

Λειψίφωτος η σελήνη παραδίνεται

στην ανωτερότητα

της πρώτης ηλιαχτίδας.

Είναι η ώρα,

που τα πόδια

ψαχνουν τα πόδια του άλλου

κάτω από τα λινά σκεπάσματα,

το χέρι πεινασμένο

γυρεύει τη ζεστή κοιλιά

κάτω από τα ρούχα,

κι ο θάνατος δεν υπάρχει! 

Δημήτρης Μαρουδάς

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, τχ 15

http://www.diorthoseis.eu

Όταν βάλης... Φώντας Διαλεισμάς

Macha Méril, Une Femme Mariée, Jean-Luc Godard, 1964

Όταν βάλης το δάχτυλο στα χείλια μου,

θα σωπάσω·

όταν βάλης τα χείλια σου στα χείλια μου,

θα τα φιλήσω·

όταν βάλης το στήθος σου στο στήθος μου,

άκουσε:

Δεν έχω τίποτε να μαρτυρήσω.

Φώντας Διαλεισμάς, Λεκέδες του ήλιου, (Ανθ. Η.Ρ.Η.Σ. Αποστολίδη)

Το πλοίο φεύγει... Βασίλης Κωνσταντινίδης

D. G Kanellos, Άνδρος

Το πλοίο φεύγει, αλλά εγώ εδώ

να κοιτάζω τον εξορμώντα αφρό.

Θα περίμενε κάποιος να με καταβάλει

η ματαίωση,

μα ποτέ δε συνέβει κάτι τέτοιο.

Ήταν προτιμότερο να ανεβώ ή όχι;

Θα το μάθουμε εν καιρώ.

Μια απώλεια πάντοτε είναι δίδυμη,

κρύβει κάτι άλλο από πίσω.

Το βλέμμα σκανάρει το λιμάνι,

προσγειώνεται στα άδεια κορμιά

που δεν είχαν πιθανότητα.

Το πλοίο φεύγει,

αλλά η ζωή εδώ.

Τίποτα δεν πήρε μαζί

απ’ ό,τι μπορούσε ποτέ να χαθεί.

Εγώ στην προβλήτα

ένας γλάρος άφτερος

που το ακολουθώ από νησίδα σε νησίδα

και εισπνέω τον πυκνό καπνό που διαγράφει στον αέρα. Βασίλης Κωνσταντινίδης, Δολοφόνος ταχυδρομικών περιστεριών

εκδ. Momentum