Η άρνηση του Πέτρου... Τάσος Λειβαδίτης

Δομίνικος Θεοτοκόπουλος (El Creco),Τα δάκρυα του Αποστόλου Πέτρου

 

Δεν ξέρω πώς έγινε κι αν έτσι που τα

ιστορεί ο Ευαγγελιστής-πάντως φοβόμουν,

ο χιτώνας μου θα ‘λεγες κρεμόταν άδειος,

τόσο απ’ το φόβο είχα χαθεί.

Τρεις φορές αρνήθηκα τον Θεό μου.

Κι όταν λάλησε ο αλέκτορας έγειρα

στον τοίχο κι έκλαψα. «Κύριε

είμαστε άνθρωποι», ψιθύρισα.

Και τότε κατάλαβα πως είχα συγχωρεθεί…

Ο Κύριος φεύγοντας άφηνε με μένα πάνω στη γη

την πρώτη ανάμνηση της άπειρης ευσπλαχνίας του.

Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, εκδ. Μετρονόμος

Μια καρδερίνα... Γιάννης Ρίτσος

Βασίλης Σπηλιωτόπουλος, Σίκινος

 

Απρίλης: Άνοιξη! Δυο σταγόνες θάλασσα τα μάτια σου.

Μια καρδερίνα ανεβοκατεβαίνει σ’ έναν ξύλινο σταυρό.

Γιάννης Ρίτσος, Σημειώσεις στα περιθώρια του χρόνου

Διαδρομή... Ειρηναίος Μαράκης

Jack Savage

 

τρέχει μες τη βροχή

να προλάβει το λεωφορείο

νύχτα, οι δρόμοι γλιστράνε

κάπου ακούγεται ένα φρενάρισμα

ένα “γαμώ την Παναγία σου”

κι ένα “Θεέ μου”

το λεωφορείο έρχεται, φεύγει

πολύ θα κρατήσει η διαδρομή

παίρνοντας έναν έναν τους εργάτες

για το μεροκάματο

δυναμώνει η βροχή

τα τζάμια μαστιγώνει, κανείς δε μιλά

άλλος διαβάζει εφημερίδα

ένας δεύτερος κοιμάται

κι ο τρίτος στρίβει τσιγάρο

στο ραδιόφωνο τραγούδια λαϊκά

Αναγνωστάκης, Μαργαρίτης κι Αγγελόπουλος

στέγη χαρίζουν στη μελαγχολία

“μια μολυβιά μέσα στης μοίρας το τετράδιο

είν’ η ζωή του καθενός” 

Ειρηναίος Μαράκης, Κίβδηλη Αντιόχεια

Η πρώτη ελπίδα... Τάσος Λειβαδίτης

Raibe

 

…Ξαφνικά ένα χέρι ψαχουλεύει στο σκοτάδι

και σφίγγει το δικό σου!..

Σα νάχε γεννηθή η πρώτη ελπίδα πάνω στη γη!

Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση 

Λαοκόων... Άθως Δημουλάς

Caroline Fraser

 

Οι Έλληνες αποσύρθηκαν! Ιαχές ουρανομήκεις

ας φθάσουν ως τον Άρη, τον προστάτη μας θεό,

εμάς των Τρώων. Σχεδόν δεν είναι πιστευτό

πως, έτσι απότομα, οι μέρες ετελείωσαν της φρίκης.

Οι Έλληνες αποσύρθηκαν! Άφησαν μάλιστα κι αυτό

εδώ το ενθύμιο, τον ίππο. Υψηλός, επιμήκης, τεράστιος, 

στην πόλη ας μείνει σύμβολο αιώνιοτης νίκης

μας της μεγάλης. Μέσ’ ας τον σύρουμε. (Κι ας φώναζε

-κακό πάντα στο νου του έβαζε αυτός- ο γέροντας

ιερέας μας: «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας».

Να παρασύρει μερικούς στη δυσπιστία του είχ’ επιτύχει

αλλά, ευτυχώς, από τις περιπτύξεις των φιδιών πέθανε

                                                                        ασπαίροντας).

Εμπρός! Τώρ’ ας κυλήσουμε τον ίππο μες στα τείχη.

Τι τύχη που έφυγαν οι Έλληνες! Τι τύχη!

Άθως Δημουλάς, Τα ποιήματα (1951–1985), εκδ. Στιγμή. 

Fabrum esse suae quemque fortunae!.. Τάκης Γιαννόπουλος

Kiyo Murakami

 

Οι δρόμοι που όλα τα χρόνια ακολουθούσα

με τόσο πάθος κ’ επιμέλεια,

είχανε πινακίδες ψευδεπίγραφες,

ενδείξεις και σήματα παραπλανητικὰ

κ’ έδειχναν τις αποστάσεις λανθασμένα.

Πήγα αυτὸ τὸ καλοκαίρι στον Αδριανό·

τον βρήκα θλιμμένο, λιγομίλητο·

μου ανέφερε μόνο ότι στους δρόμους

πούφτειαξε ο Άππιος Κλαύδιος Καίκος,

καλὰ βαδίζανε οι λεγεώνες του

κι ότι στο μέλλον το απώτερο,

οι ίδιοι δρόμοι θα τις κατηύθυναν

πάντα σωστὰ κι αλάνθαστα.

Τον τελευταίο καιρὸ είχα αμφιβολίες για τους δρόμους

πούχε σχεδιάσει ο Άππιος

και που κ’ εγὼ τους βάδιζα προσεκτικὰ

μια και πολλοὺς τους συναντουσα εκτροχιασμένους

και σε ρηχοὺς βυθοὺς παρατηρούσα

ακόμα και ναυάγια

που τόσα χρόνια αμέριμνα τα προσπερνούσα.

Γι’ αυτὸ κήνσορα Άππιε Κλαύδιε Καίκο,

δεν θέλω ν’ ακολουθήσω καμμιά απ’ τις οδούς σου,

που οδηγούν πάντα στη Ρώμη ή φεύγουν απ’ αυτὴν

κι ούτε με τους σατούρνιους στίχους σου ν’ ασχοληθώ                                                                                                   εκτενώς·

μου είναι αρκετὸ το απόφθεγμά σου

fabrum esse suae quemque fortunae!

Τάκης Γιαννόπουλος

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ https://diorthoseis.eu/

(fabrum esse suae quemque fortunae! = Ο καθένας είναι ο δημιουργὸς της μοίρας του)