Καριέρα... Philip Roth

Kate Winslet by Peter Lindbergh

 

Τα μαλλιά της είναι μαύρα, κατάμαυρα

και όχι ιδιαιτέρως μαλακά.

Και είναι πληθωρική. Είναι πληθωρική γυναίκα.

Αφήνει ξεκούμπωτα τρία κουμπιά της μεταξωτής μπλούζας της

και μπορεί κανείς να δει ότι έχει στήθος όμορφο και πλούσιο.

Βλέπεις αμέσως την γραμμή ανάμεσα στα στήθη της.

Και βλέπεις ότι εκείνη το ξέρει. Βλέπεις ότι παρά την

ευπρέπεια, την σχολαστικότητα, το προσεγμένο ντύσιμο

ή ίσως ακριβώς εξαιτίας όλων αυτών,

έχει συναίσθηση της εμφάνισής της.

Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι έχει επίγνωση της δύναμής

αλλά δεν είναι ακόμα σίγουρη για το πώς να την αξιοποιήσει,

τι να την κάνει, ούτε καν κατά πόσο την θέλει.

Αυτό το κορμί εξακολουθεί να της φαίνεται καινούργιο,

εξακολουθεί να το δοκιμάζει, πασχίζει να το κατανοήσει,

κάπως σαν πιτσιρικάς που κυκλοφορεί στο δρόμο

μ’ ένα γεμάτο όπλο και προσπαθεί ν’ αποφασίσει

εάν το κουβαλάει για προστασία ή για να αρχίσει

την καριέρα του στο έγκλημα...

Philip Roth, Το Ζώο που Ξεψυχά, εκδ. Πόλις

Ο λόγος... Franz Kafka

David Hamilton

Αγαπώ ολόκληρο τον κόσμο

και αυτό περιλαμβάνει και τον αριστερό σου ώμο,

κι αυτός είναι ο λόγος που θέλω να τον φιλάω,

ειδικά όταν έχεις την καλοσύνη

να τραβήξεις λίγο την μπλούζα σου. 

Franz Kafka, Γράμματα στη Μίλενα, εκδ. Κέδρος, μετ. Τέα Ανεμογιάννη

Κλεμμένα φιλιά... Δημήτρης Καταλειφός

Alejandro Lamas

 

Μετά από μπάνιο στον Μαραθώνα

είδαν τα Κλεμμένα φιλιά του Φρανσουά Τρυφφώ.

Τι τρυφερή αγάπη

ανάμεσα στις πάνινες καρέκλες!

Πάνω κάτω η Πατησίων για να αναλύσουν

την ασπρόμαυρη ταινία.

Καληνυχτίστηκαν ξημέρωμα.

Το καλοκαίρι ήταν μια σύνθεση από χρώματα και φιλιά

που δεν έδωσαν ποτέ.

Δημήτρης Καταλειφός, Συμπληγάδες γενεθλίων, εκδ. Πατάκη 2020

Έχεις καιρό... Τάκης Μπαρλάς

Salvador Dali

 Φαίδρος

Έχεις καιρό, παιδί μου, στην Ιθάκη

κι εσύ να ρίξεις άγκυρα· μα τώρα,

για της αντρείας χαράς την άγια γνώρα,

κάμε πανιά και φούχτωσε το δοιάκι,

μες την ανεμοζάλη σα γεράκι

του καραβιού σου αφρίζοντας η πρώρα

να σκει το μέγα πέλαο και τη μπόρα…

έχεις καιρό να φτάσεις στην Ιθάκη.

Τώρα χάρου και χόρτασέ τη, γιέ μου,

την αγριάδα του πέλαου και τα ανέμου

κι όποιος κι αν είναι ο κίνδυνος, αμόλα

όπου βρεθείς, παιδί μου, όπου και νάσαι,

του βάθους ή του ψήλου, μες στα όλα

τη νιότη σου και μην τηνε λυπάσαι!..

Τάκης Μπαρλάς, Νέα Ἑστία, 1944

Το όνειρο... Διονύσιος Σολωμός

Laura Makabresku

 

Άκου έν’ όνειρο, ψυχή μου,

και της ομορφιάς θεά·

μου εφαινότουν οπώς ήμουν

μετ’ εσένα μία νυχτιά.

Σ’ ένα ωραίο περιβολάκι

περπατούσαμε μαζί·

όλα ελάμπανε τ’ αστέρια

και τα κοίταζες εσύ.

Εγώ στόλεα: Πέστε, αστέρια,

είν’ κανέν’ από τ’ εσάς,

που να λάμπει από ’κει απάνου

σαν τα μάτια της κυράς;

Πέστε αν είδετε ποτέ σας

σ’ άλλη τέτοια ωραία μαλλιά,

τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι,

τέτοια αγγελική θωριά;

Τέτοιο σώμα ωραίον οπ’ όποιος

το κοιτάζει ευθύς ρωτά:

Αν είν’ άγγελος εκείνος,

πώς δεν έχει τα φτερά;

Ότι είπα αυτά τα λόγια,

μου εφανήκανε ομπρός

άλλες κόρες στολισμένες

με του φεγγαριού το φως.

Εχορεύανε πιασμένες

απ’ τα χέρια τα λευκά,

κι όλες τους επολεμούσαν

να μου πάρουν την καρδιά.

Τότε άκουσα το χείλι

το δικό σου να μου πει:

Πώς σου φαίνονται; Και σου ’πα:

Είναι άσχημες πολύ.

Εσύ έκαμες ετότες

γέλιο τόσο αγγελικό,

που μου φάνηκε πως είδα

ανοιχτό τον ουρανό.

Και παράμερα σ’ επήρα

εισέ μία τρανταφυλλιά

κι έπεσά σου αγάλι αγάλι

στην ολόλευκη αγκαλιά.

Κάθε φίλημα, ψυχή μου,

οπού μόδινες γλυκά,

εξεφύτρωνε άλλο ρόδο

από την τρανταφυλλιά.

Όλη νύχτα εξεφυτρώσαν,

ώς οπού ’λαμψεν η αυγή,

που μας ηύρε και τους δυο μας

με την όψη μας χλωμή.

Τούτο είν’ τ’ όνειρο, ψυχή μου·

τώρα στέκεται εις εσέ

να το κάμεις ν’ αληθέψει

και να θυμηθείς για με.

Διονύσιος Σολωμός, Άπαντα, εκδ. Ίκαρος 1993

Ο χρόνος τρώγεται φρέσκος... Τάσος Μπέσιος

Sasha Gusov, London 2012

 

Ο χρόνος τρώγεται φρέσκος

χωρίς δεύτερη σκέψη

τη στιγμή που σκάει

με τ' αγκάθια, τους σπόρους

και τα φλούδια του

τη στιγμή που το μελάνι του

λεκιάζει πρόσωπα και χάρτες.

Ο χρόνος τρώγεται φρέσκος

ζεστός

με το αίμα

τη θλίψη και το ψέμα του

με τις υπόκωφες χαρές

με το ηχηρό του

χειροκρότημα.

Κι όταν τα δόντια του

οργιάζουν εντός σου

κι όταν έχει προλάβει

ν' αδειάσει τους αριθμούς

απ' το ρολόι σου – ιδιαίτερα

τότε - ο χρόνος

τρώγεται φρέσκος και ζεστός...

Αλλιώς... σε κομματιάζει

η νοσταλγία.

Τάσος Μπέσιος, Φυλακές Απόπειρες, εκδ. Εκάτη, 2016.