Κλαίω... Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας

Jeremy Strong in Succession (2018)

 

Ἡ μέρα ἦταν λαμπερὴ καὶ πεντακάθαρη.

Τὴ νύχτα εἶχε βρέξει ἥσυχη βροχή.

Ὅλα ἦταν καινούργια.

Οἱ γιορτὲς εἶχαν τελειώσει

μὰ ἡ ἀτμόσφαιρα παρέμενε ἑορταστική.

Ἤρεμοι, καλοδιάθετοι οἱ ἄνθρωποι

γυρίζαν στὶς δουλειές τους.

Ὅλα ἦταν ἄνετα.

Ἐκεῖ λοιπόν, καταμεσήμερο,

μοῦρθ’ ἕνας κόμπος!

Ἐντελῶς ἀνεξήγητος.

Ποὺ ἀνελύθη σὲ λυγμό!

Ἔκλαιγα ἀσταμάτητα.

Μὲ τὰ πιὸ σπαραχτικὰ δάκρυα τῆς ζωῆς μου!

Δὲν μποροῦσα νὰ καταλάβω τί συνέβαινε.

Ἀνέκαθεν ἀπέρριπτα τὸ δόγμα

οἱ ἄντρες δὲν κλαῖνε

κ’ εἶχα κλάψει πολλὲς φορές,

γιὰ κάποιαν, ὅμως, εὔλογη αἰτία.

Ὡστόσο, δὲν συμπαθοῦσα εὐσυγκίνητους.

Μὰ τώρα;

Τὴν ὥρα π’ ὅλα γύρω μου γελοῦσαν;

Ἀναγκαστικὰ πῆγα σὲ μιὰ κηδεία.

Κ’ ἐκεῖ γελοῦσαν!

Τὄχε ἡ μέρα.

Κάποιοι μάλιστα χαχάνιζαν!

Ξεκουράστηκε, ἔλεγαν, καλύτερα ποὺ πέθανε!

Ζωὴ σὲ μᾶς! Ζωὴ σὲ μᾶς!

Ὕψωναν τὰ ποτήρια τους μὲ τὸ κονιάκ.

Δὲν εἶδα τὸ νεκρό, μὰ ὑποθέτω βάσιμα,       

        πὼς καὶ αὐτὸς

μόλις θὰ συγκρατοῦσε παγωμένη

γκριμάτσα εὐτυχίας, ἐννοώντας:

Ζωὴ σὲ σᾶς! Ζωὴ σὲ σᾶς!

Ἔφυγα μὴ μπορῶντας νὰ συγκρατηθῶ.

Γιατί ὅμως;

Γιατί νὰ θρηνῶ ἀναίτια

ἐνῷ τίποτα δὲν ὑπάρχει ἀξιοθρήνητο;

Ἴσως τὸ γέλιο

αὐτὴ ἡ ἀκαταλόγιστη εὐδαιμονία.

Μᾶλλον αὐτή θὰ φταίῃ, σκέφτομαι

καὶ κλαίω, κλαίω ἀσταμάτητα,

γιατί κανεὶς δὲν κλαίει πιὰ ποτέ μὲ τίποτα!

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ https://diorthoseis.eu/

Το νιώθω... Γιάννης Πατίλης

Eli Lotar, Πειραιάς 1931

 Το νιώθω πως όπου νάναι θα βραδιάση

το είδα κιόλας στα μάτια του παιδιού

που μόλις πέρασε.

Είχαν μια τέτοια νοσταλγία για τη μάνα.

Είχα και ‘γω μητέρα και το ξέρω.

Έκανα και παιδι

-πριν κάνω τα δικά μου,

και τόχασα.

Η νοσταλγία μένει.

Δεν θάθελα να φύγουμε από τώρα

ας μείνουμε λίγο ακόμα στην πλατεία

έχουνε κόσμο τα λεωφορεία,

τα μαγαζιά έχουνε φώτα.

Μπορεί να φύγουμε και με το «Νάξος»,

ακόμα δε σηκώσανε τη σκάλα

κι ανέκδοτα να πούμε υπάρχουν κι άλλα

κι αν σώθηκε ο καφές

βαστάει το πακέτο

κερνάω και σουβλάκια

στου Καραμπαμπά

τζατζίκι, μπίρες και λουκάνικα

κι αύριο είμαστε όλοι απογευματινοί

(και πρωινοί να ήμασταν τι πείραζε)

ξενέρωτοι τραβάμε στο Λυσία

πέπαυμαι τρέφων τρίτον έτος τουτί

γι’ αυτούς που φύγαν ανεπιστρεπτί

έχω νταλκά βαρύ για τις βαρείες

για σένα Μάρκο, Αντρέα και Μαρία

βαστάω τραπέζι αδειανό στη Φρεαττύδα

για πρωινό καφέ, αναστάσιμο,

τα πήρατε όλα:

νιάτα εραστές κι οράματα,

αδειάζοντας στο διάβα σας

όλα τα πακέτα·

σας πρόλαβε το σήμα το λυγρό.

Ένα τσιγάρο κρατά η ευτυχία!

Κ’ εμείς οι ανόητοι

κόψαμε το κάπνισμα!

Γιάννης Πατίλης, Ακτή Καλλιμασιώτη και άλλα ποιήματα, εκδ Ύψιλον

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 33 https://diorthoseis.eu/

Μέρες... Γιώργος Σαραντάρης

Wassily Kandinsky, Sky blue 1940

 

Μέρες που σαν μια θάλασσα

με περιτριγυρίζουν

Μέρες που δεν τις πρόφτασε η σιωπή

Μέρες σαν παιχνίδια παιδιών

Μέρες που μοιάζουν με τα καλοκαίρια

όταν δεν τελειώνουν

Μέρες που δεν τις ήξερε η καρδιά μου

Μέρες γιομάτες μέλισσες

Μέρες πικρές

Μέρες σαν τη βροχή και σαν τον ήλιο

Μέρες που μας οδήγησαν σε κήπο

μας σήκωσαν πάνω σε φτερά

μας χάρισαν χελιδόνια

μας κατέβασαν σε μια αυλή

κάτω από ένα αγιόκλημα

Μέρες τραγουδιστές

πού πάω

τις ψιθυρίζω στην καλή μου

ευφραίνομαι ευφραίνεται

και μ' αγαπά

την αγαπάω κ' εγώ

περσότερο

από ποτέ

Γιώργος Σαραντάρης, Γιατί τον είχαμε λησμονήσει..., εκδ. τυπωθήτω

Paris at night... Jacques Prevert

 

                                 The Terminal Position, a short  film by Marc Blackie

Τρία σπίρτα, ένα ένα αναμμένα μέσα στη νύχτα.

Το πρώτο, για να δω το πρόσωπό σου, ολόκληρο.

Το δεύτερο, για να δω τα μάτια σου.

Το τελευταίο, για να δω το στόμα σου.

Κι ολόκληρο το σκοτάδι για να μου θυμίζει όλ’ αυτά

σφίγγοντάς σε στην αγκαλιά μου.

Jacques Prevert, περ. Τα Νέα Ελληνικά, τχ 2, Φεβ. 1952, μετ. Τάκης Γιαννόπουλος,

Τα βήματά σου... Ιάσων Ιωαννίδης

Saul Leiter, New York City, c.1950

 

Τα βήματά σου ν’ ακουστούν,

τρεις μέρες το κορμί μου άγρυπνο.

Η Ανατολή μου καίει τα μάτια·

η Δύση μου φλογίζει το μυαλό.

Τα χέρια μου σα βλέπω,

με τυραννά το σώμα σου·

τα χείλια μου σα βλέπω,

με τυραννά το σώμα σου·

τον ουρανό σα βλέπω,

με τυραννά το σώμα σου.

Πουθενά δεν τελειώνει το σώμα σου.

Ιάσων Ιωαννίδης, περ. Τα Νέα Ελληνικά, τχ. 7, Ιουλ.1966