Άστατος καιρός... Γιάννης Καλπούζος

Thomas Allen

 

Να γιατί σπουδάζω μετεωρολογία.

Έβρεχε, χιόνιζε, φύσαγε

ανέβαινε ή έπεφτε η θερμοκρασία

και μ’ άφηνες απροειδοποίητο.

Άστατος καιρός

ήταν πάντα ο έρωτάς σου.

Γιάννης Καλπούζος, Ποίηση 2000-2017,εκδ. Ψυχογιός

Αγάπη... Μιλτιάδης Μαλακάσης

Andreas Paehge, Mykonos

 

Ας μη γυρίζει ο λογισμός στα χρόνια εκείνα πίσω,

κάλιο μια τέτοια θύμηση για πάντα να χαθεί.

Ποιoς ξέρει, τώρα θάτανε γραφτό να σ’αγαπήσω,

και τόσο που καμιά ποτέ δεν έχει αγαπηθεί.

Κι aν έφυγεν η νιότη σου, που θλίβεσαι για δαύτη,

ως για πουλί που πέταξε μ’άλλα μαζί πουλιά,

περσότερο από μια άνοιξη τον έρωτα μου ανάφτει

του χινοπώρου τάγγιγμα στα ωραία σου μαλλιά.

Κι ακόμη φτάνω ν’αγαπώ σ’εσέ μιaν άλλη εικόνα,

τορκίζομαι στα μάτια σου που τόσο λαχταρώ,

τον ήρεμο κι ανέφελο και το γλυκό χειμώνα,

που στο χλωμό σου πρόσωπο μια μέρα θα θωρώ.

Και μάθε το, τις μελιχρές λαμπράδες του Δεκέμβρη,

και τις φεγγαροσκέπαστες του Γενναριού ομορφιές,

μήτε στις τρέλλες του Απριλιού κανένας θα τις εύρει

και μήτε στις μονότονες του Μάη καλοκαιριές.

Μιλτιάδης Μαλακάσης, Η Χαμηλή Φωνή,εκδ. Νεφέλη

Γουέστερν... Σαμσών Ρακάς

Benoit Courti

 

φοβάμαι μη σε χάσω χωρίς να σ’ έχω καν

έχω τρελαθεί;

τι γουέστερν με οπλοαπαγόρευση είναι ετούτο;

Σαμσών Ρακάς, Ούτις, εκδ. Υποκείμενο

Το χαρτομάντηλο... Herta Muller

 

Yvonne C. Krystovsky

«Χαρτομάντηλο έχεις;»

με ρωτούσε κάθε μέρα η μητέρα στην εξώπορτα

πριν βγω έξω.

Δεν είχα. Και επειδή δεν είχα, ξαναπήγαινα στο δωμάτιο

για να μου δώσει χαρτομάντηλο.

Κάθε πρωί ήμουν χωρίς χαρτομάντηλο,

γιατί κάθε πρωί περίμενα την ίδια ερώτηση.

Το χαρτομάντηλο ήταν κάθε πρωί η απόδειξη

της μητρικής στοργής.

Αργότερα μέσα στη μέρα έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου.

Η ερώτηση «χαρτομάντηλο έχεις;» ήταν μια έμμεση                                                                                                        τρυφερότητα.

Η απροκάλυπτη τρυφερότητα

θα μας έφερνε σε δύσκολη θέση.

Τέτοια πράγματα, οι αγρότες δεν τα γνώριζαν.

Η αγάπη μεταμφιεζόταν σε ερώτηση.

Μόνο έτσι μπορούσες να την εκφέρεις, στεγνά, σαν διαταγή.

Σαν να ήσουν στη δουλειά.

Ο απότομος τόνος υπογράμμιζε την τρυφερότητα.

Κάθε φορά στεκόμουν χωρίς χαρτομάντηλο στην πόρτα,

και αμέσως μετά βρισκόμουν με χαρτομάντηλο.

Μόνο έτσι έβγαινα στον δρόμο, λες και μαζί με το                                                                                                  χαρτομάντηλο 

ήταν και η μητέρα μου μαζί. 

Herta Muller, Απόσπασμα από την ομιλία της κατά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2009

Που ‘ναι νωρίς ακόμα… Πάρις Τακόπουλος

Benoit Courti

 

                            «ταδ’ ουχ υπ’ άλλων, αλλά τοις αυτών πτεροίς αλισκόμεθα» 

                                                                                                                        Αισχύλος

Της είπ’ αυτός·

είναι παράξενο

                         είν’ ένα θαύμα,

να σ’ αγαπώ ‘σο πάει πιο πολύ

μετ’ από τόσα χρόνια…

Του είπε αυτή·

αγάπα με

               αγάπα με!

που ‘ναι νωρίς ακόμα…

Της είπ’ αυτός·

για μας

           ποτέ δε θα ‘ν’ αργά,

όσα, μα όσα, κι αν περάσουν χρόνια!

θα σ’ αγαπάω πιο πολύ…

Μ’ αυτή επέμενε·

αγάπα με

              αγάπα με!

που ‘ναι νωρίς ακόμα…

Πάρις Τακόπουλος, Τα Ποιητικά (2010-1950), εκδ. Ποταμός

Κ’ η ζωή… Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας

Pobel

 

Χθες έριξε δυο γερές μπόρες.

Πρωτοβρόχια.

Όλα είναι τώρα πλυμένα και καθαρά.

Καλό που είναι το φθινόπωρο,

κι ο χειμώνας!..

Καλές που είν’ οι εποχές

κ’ η ζωή…

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη ασφαλείας, εκδ. Andy’s