Δω κάτω... Φαίδρος Μπαρλάς

ΘΟΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΤΑΚΙΣΤΑΝ

Δω κάτω στο Παττακιστάν

καραβανάδες κυβερνάν

και τρων και πίνουν και γλεντάν

και τις εικόνες προσκυνάν!

Σκύψ' το κεφάλι πιο καλά,

λύγα τη μέση σου, ραγιά,

τον πισινό σου τουρλωτό –

να πέφτη το λουρί στρωτό!

Δω κάτω στο Παττακιστάν

νταούλια, πίπιζες βροντάν –

καραβανάς στο γιώτα-χι

πάει τη γκόμενα εξοχή!..

Αφού σ' αφήνουν και βοσκάς,

γιατί, ραγιά, να χολοσκάς;

Κι αν σου τραβήξουνε τ' αφτί,

γέλα - και πες πως δεν πονεί!

Έξω αγιάζι και βροχή –

τί ζέστα πόχει το μαντρί!

(Για να μην πέφτουμε σε λάκκους

μάς βάλανε χωροφυλάκους!..)

Δω κάτω στο Παττακιστάν

οι μέρες μας γλυκά κυλάν:

το Σαββατόβραδο Προ-πό,

την Κυριακή με το θεό!

Παν τα κορόιδα φυλακή –

κ' εμείς οι άλλοι στη γραμμή,

με ξεσκονόπανο στο χέρι

και με γαρούφαλο στ' αφτί!

Ασίκη μου καραβανά,

η Παναγιά να σε φυλά!

Είν' ο ραγιάς πιστό σκυλί,

που γλείφει και παρακαλεί:

«Νάχα μαχαίρι - την κοιλιά

να σκίσω του καραβανά,

ζεστό το αίμα να κυλήση,

καφτή χαρά να με ποτίση!»

Μα πού μαχαίρι, πού ψυχή!..

Έρμη, σερνάμενη στη γη,

μας μένει μόνο μια φτωχή

και τρεμουλιάρα απαντοχή...

...Δω κάτω στο Παττακιστάν

νταούλια, πίπιζες βροντάν!

Καραβανάδες κυβερνάν

και τρων και πίνουν και γλεντάν!..

Φαίδρος Μπαρλάς, Άπαντα, εκδ. Τα Νέα Ελληνικά

Θα βουλιάξεις... Ιωάννης Δρόσσος

Και αν δεν μιλάω είναι γιατί δεν έμαθες να ακούς.

Αν πάλι ξέρεις να ακούς, δεν μπορείς να καταλάβεις.

Και αν επιλέγω να μένω σιωπηλός είναι γιατί δεν αντέχεις την αλήθεια.

Και αν η σιωπή μου είναι αδυναμία, αδυνατείς να σωπάσεις.

Αν πάλι σωπάσεις, θα ‘ναι γιατί δεν θά ‘χεις τίποτα να πεις.

Και αν βρεις κάτι να πεις, δεν θα αντέξεις την σιωπή και θα σπάσεις.

Και όταν σπάσεις, θα βουλιάξεις στον βούρκο της μηδαμινότητάς σου.

Και θα βουλιάξεις, γιατί σε περιφρονώ…

Σιωπηλά.

 Ιωάννης Δρόσσος

Της Αναλήψεως... Αργ. Μαρνέρος

Gerhard Haderer 

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Σήμερα είναι της Αναλήψεως,

είπε ο γραμματέας στο Δεσπότη

την ώρα που έφευγε βιαστικά.

Καλά που μου το θύμισες παιδί μου,

πρέπει να φύγω αμέσως για την τράπεζα.

Αργύρης Μαρνέρος

Η γενιά των παππούδων μου... Κορνήλιος Καστοριάδης

Κώστας Μπαλάφας

Στη χώρα απ' όπου έρχομαι, η γενιά των παππούδων μου δεν είχε ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος για μακροπρόθεσμη σχεδιοποίηση, για εξωτερικότητες, για μετακίνηση των ηπείρων ή για διαστολή του σύμπαντος. Όμως εξακολουθούσαν, και στα γηρατειά τους ακόμη, να φυτεύουν ελιές και κυπαρίσσια, χωρίς να τους απασχολούν ζητήματα κόστους και απόδοσης. Ήξεραν ότι θα πεθάνουν, έσκαβαν όμως τη γη για τους επερχόμενους, αλλά ίσως και για τη γη την ίδια.

Ήξεραν ότι οποιαδήποτε "ισχύ" κι αν είχαν, η ισχύς αυτή δεν θα είχε ευεργετικά αποτελέσματα, αν αυτοί δεν υπάκουαν στις εποχές, αν δεν πρόσεχαν τους ανέμους, αν δεν σέβονταν την ευμετάβλητη Μεσόγειο, αν δεν έκοβαν τα δέντρα την ώρα που έπρεπε και αν δεν άφηναν στο μούστο τον καιρό που του χρειαζόταν για να βράσει.

Δεν σκέφτονταν με όρους απειρότητας - ίσως και να μην καταλάβαιναν και την έννοια της λέξης - όμως δρούσαν, ζούσαν και πέθαιναν σ' ένα χρόνο αληθινά χωρίς τέλος.

 Προφανώς η χώρα δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί...

Η τωρινή κρίση οδηγεί σ' ένα σημείο όπου, είτε θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια φυσική ή κοινωνική καταστροφή, είτε πριν ή μετά από αυτό, οι άνθρωποι θ' αντιδράσουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο και θα προσπαθήσουν να εγκαθιδρύσουν νέες μορφές κοινωνικής ζωής, που θα έχουν γι' αυτούς κάποιο νόημα.

Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε εμείς, για λογαριασμό τους και στη θέση τους, όπως και δεν μπορούμε να πούμε πώς θα μπορούσε να γίνει. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να καταστρέψουμε τους μύθους που, περισσότερο από το χρήμα και τα όπλα, συνιστούν το τρομαχτικότερο εμπόδιο στο δρόμο μιας ανασυγκρότησης της ανθρώπινης κοινωνίας.

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ, ΧΩΡΟΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ειδικό ψαλίδι...Αργύρης Μαρνέρος

Altan

ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ

Η δασκάλα έλεγε

Πάντα

πως η καθαριότητα

είναι

μισή αρχοντιά.

Η μαμά σας

θα κόβει τα νύχια,

ο κουρέας τα μαλλιά.

‘Οσο για το μυαλό σας

μου δώσαν ειδικό ψαλίδι

να σας το παίρνω

πάντα σύρριζα’.

Αργύρης Μαρνέρος

Οι «θυσίες»...

‘’Οι θυσίες του ελληνικού λαού”. Αυτή είναι η μεγαλύτερη απάτη από το 1821. Το λένε, όμως, φόρα παρτίδα. Το λένε, το ξαναλένε, δεν έχουν σταματήσει να το λένε. “Οι θυσίες του ελληνικού λαού”. Για τέτοια κοροϊδία μιλάμε. Βάζουν το χέρι στην τσέπη να στα πάρουν όλα, ό, τι απέμεινε επάνω σου και πώς ξηγιούνται; Μπράβο σου, χίλια μπράβο σου γι' αυτά που μας δίνεις!

Εσύ, όμως, δεν δίνεις τίποτα. Δεν θέλεις να δώσεις τίποτα. Αυτοί στα παίρνουν! Και πέφτει το δούλεμα. “Οι θυσίες του ελληνικού λαού”. Ξανά μανά δούλεμα. Ότι με τη θέλησή του ο κοσμάκης, και σε βάρος της τσέπης του συμβάλλει εδώ και τέσσερα χρόνια για να βγει η χώρα από το λούκι.

Θα σου πω τι σημαίνει Θυσιάζω, επειδή τυχαίνει να γνωρίζουμε ελληνικά. Τι θα πει Θυσία. Πρόκειται για δική σου απόφαση να στερηθείς κάτι, για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό που επιδιώκεις. Να πραγματοποιηθεί μία επιθυμία σου.

Δεν γνωρίζω ούτε έναν στην Ελλάδα που συμφωνεί, που συμφώνησε να μειωθεί ο μισθός του, να πετσοκοφτεί η σύνταξή του, να πληρώνει υψηλότερους φόρους και χαράτσια από επάνω. Για ποιες, λοιπόν, θυσίες του ελληνικού λαού μιλάνε;

Δεν υπάρχει αυτό που λέμε “Γίνομαι θυσία”, που σημαίνει πως κάνω ό, τι μπορώ, ό, τι περνάει από το χέρι μου για το παιδί μου, την οικογένειά μου, την πατρίδα μου, το μέλλον μου.

Πηγή: apodytiriakias.gr  16/7/14