 |
| Robert DeNiro and Al Pacino by Philip Montgomery |
Φοβόμαστε λοιπόν να πάρουμε ό,τι θέλουμε,
μην αποδείξουμε στον εαυτό μας την ανεπάρκειά του;
Φοβόμαστε να δοθούμε, μην αδειάσουμε;
Μη λιγοστέψη η περιφάνεια μας;..
(Ποιος φόβος;..
Ποια ανεπάρκεια;..
Ποιο άδειασμα;..)
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-‘60
 |
| Κώστας Πλακωτάρης |
Λεϊμόνια, μανταρίνια, πορτοκάλια,
κοφίνια, γλυκοπώρες φορτωμένη
η σκούνα, απὸ μακριὰ ταξιδεμένη,
άραξε μες στο πόρτο αγάλι’–αγάλια.
Στ’ ανάλαφρα του λιμανιού μαϊστρεάλια
κλαίγουν οι κούντροι ξεστιγγαρισμένοι–
ράντες και παπαφίγγοι ρουλιασμένοι
δένουνται στ’ άρμπουρα απὸ χέρια ατσάλια.
Φτάνουν η Μάριον, η Ζαζά κ’ η Λίνα–
και γλυκογνέφουν… Γύρω, τα χαμίνια
σάπιες οπώρες γλείφουν απ’ την πείνα–
Κ’ οι ναύτες κουβαλούν και βαριαστένουν·
τη δύναμη έχουν δώσει στα κοφίνια,
μα την ψυχὴ στις κόρες που προσμένουν.
-----
Ο καπετάνιος δέθηκε στο νάζι
με κάποιο μητραπάρθενο κοράσι
και για τις βέρες όλοι κάνουν χάζι:
«Το κορόιδο! Να πα’ ν’ αρρεβωνιάση
μια μύξα–λὲς και δεν μπόρειε ν’ αγοράζῃ!..»
Μα σα δεν παίρνει λόγια, τι τους νοιάζει;..
Κι απ’ τη δουλειὰ ξεχύνουνται με βιάση
στα Βούρλα, ποιος (τι μούρλα!) θα προφτάση
γυναίκα και ταβέρνα – το γιορτάσι!
Και πίνουν και μεθούν κ’ αισχρολογάνε–
τη ζωὴ να γευτούν όπως νογάνε…
Το άλλο πρώι μπαρκάρουν νυσταγμένοι,
απένταροι–ψυχὴ και σκέψη χάλια…
Μα θα ξανάρθουν πλούσιοι, φορτωμένοι
λεϊμόνια, μανταρίνια, πορτοκάλια…
Ρ. Δαρρίγος, 1929
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Joan Miró, portrait I, 1938 |
Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,
τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,
ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
Αριστομένης, υιός του Μενελάου.
Ως τ’ όνομά του, κ’ η περιβολή κοσμίως, ελληνική.
Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά
δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.
Αγόραζε βιβλία ελληνικά,
ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.
Προ πάντων δε: άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,
κ’ οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά…
Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.
Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,
έμαθ’ επάνω-κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·
κ’ έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν
χαλάση την καλούτσικην εντύπωση
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα Ελληνικά,
κ’ οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,
ως είναι το συνήθειο τους- οι απαίσιοι…
Γι’ αυτό και περιωρίζονταν σε λίγες λέξεις,
προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·
κ’ έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας
κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.
Κων. Π. Καβάφης, Ποιήματα,
εκδ. Νέα Ελληνικά
 |
| Wassily Kandinsky |
Ας το επαναλάβω, τρέχει
με την πιο γρήγορη ταχύτητα
του κόσμου, ποιος
το κυνηγάει;
Ποιος κυνηγάει το φως σ᾿ αυτόν τον κόσμο;
Σωτήρης Σαράκης,
Χάρτης, ηλεκτρονικό περιοδικό, τχ. 38
..jpg) |
| Leonardo DiCaprio and Daniel Day-Lewis on the set of Gangs of New York (2002). |
Όλα αυτά ήταν ωραία.
Σύννεφα που χαμήλωναν ή κατολίσθαιναν,
γκρεμνά λαμπερά που σχημάτιζαν
οι τεθλασμένες γραμμές των κεραυνών στον αιθέρα,
αλλαγές και διαλείμματα με διάφανα, ωραία,
διαυγή ή μουντά, παράδοξα χρώματα.
Όλα αυτά ήταν ωραία.
Όλη αυτή η διαδρομή σε μυθώδη τοπία
καταστάσεις του πόνου που μοιάζαν με όρη
υψηλά, αλλεπάλληλα. Η διαρκής μου πορεία,
η διαρκής μου αντίσταση, η διαρκής μου ελπίδα,
η παλάμη στο μέτωπο ν’ αναγγείλω ένα άστρο
που δεν θα ανάτελλε· τα εμπόδια, το σκόνταμα,
το πέσιμο μπρούμυτα πάνω στο χώμα,
η φωνή για βοήθεια κ’ η ποίηση
που τρέχει απ’ του τρύπιου μου πλευρού το λουλούδι.
Όλα αυτά ήταν ωραία.
Η ζωή: ένας διάδρομος μέσα στην άβυσσο,
ο χρόνος σχισμένος· ένας εξώστης,
ένα παράρτημα του θανάτου η ζωή, ένα όνειρο
στερεό και ρευστό, απατηλό και γιγάντιο.
Εκστρατεία σ’ ένα διάδρομο
που έλαβα μέρος και πέφτω όπου νάναι,
κοιτάζοντας πάνω μου το αίνιγμα ανάσκελα.
Τώρα, που ακόμη δεν έχει νυχτώσει και κάθομαι
και το σκέφτομαι και θυμάμαι, αλήθεια:
Όλα αυτά ήταν ωραία.
Νικηφόρος
Βρεττάκος, Τα Ποιήματα, εκδ. Τρια Φύλλα
 |
| Έκτωρ |
Η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης.
Κι η κόρη της;
Η κόρη της μάθησης,
αυτό μ’ενδιαφέρει.
Χριστίνα Καραντώνη, περ Πλανόδιο, τχ. 12
