 |
| Νικόλαος Σαντοριναίος |
Το καλοκαίρι σου χάριζα γαλάζιες πέτρες
δεν είχε σκιά να κρυφτώ-σε τριγυρνούσα,
κ’ έσυ με διψούσες νερό και βροχή,
όνειρα, οι λινές σου κορδέλλες και πολλές φωτιές!
Το καλοκαίρι έστελνε κίτρινους ήλιους στα μαλλιά
-ένας κόσμος ανάποδα
(περισσότερα αστέρια,
περισσότερο μόνοι,
περισσότερος φόβος)
τραυματίζει τις ώρες και σκουραίνει τους βράχους…
… Κ’ ένα πρωί φύσηξε πουνέντες,
φορέσαμε μάλλινα- και γειά σου καλοκαίρι,
γειά σας γαλάζιες πέτρες απ’ τις σπηλιές!..
(Γιατί όταν βρης μια αγάπη
μαζεύονται σύννεφα;..)
Γιάννης
Καρατζόγλου, Ένα καλοκαίρι (1970)
