Το νέο καλοκαίρι... Μήτσος Λυγίζος

Pola (Paul) Gauguin (1883 - 1961)

Τριάντα αγοροκόριτσα κάτω απ' τα βλεφαρά μας,

τριάντα αγοροκόριτσα σ' έναν αγρό με στάχια,

πέταξαν τα φουστάνια τους κι όλος ο κάμπος καίγεται,

πέταξαν τα φουστάνια τους κι ο αγέρας χλιμιντράει!

Τριάντα αγοροκόριτσα βάζουν φωτιά στον ύπνο μας,

δίνουν βουτιές στον ύπνο μας και πέφτουνε τα στάχια·

τριάντα αγοροκόριτσα ρίχνουν τον ήλιο ανάσκελα,

σκορπούν τις πέρα συννεφιές με χίλια μπόγια νιάτα!

Σ' εξήντα οργιές, σ' ογδόντα οργιές, φωτιά σκορπιέται η                                                                                          γύμνια τους,

σε χίλιες τόσες δρασκελιές σκάει το μεσημέρι

και μες απ' τα ρουθούνια του ταυριά γιομίζει ο κάμπος!

Μήτσος Λυγίζος, Η αλλαγή, 1947

Δεκαεπταέτις... Αλ. Παπαδιαμάντης

Pablo Picasso

Μόλις ἐξῆλθον τῆς πολίχνης,

καὶ ἡ κόρη ἔβγαλε τὴν πόλκαν της,

εἰποῦσα ὅτι αἰσθάνεται ζέστην,

κ᾽ ἔμεινεν μόνον μὲ τὸ μεσοφούστανον,

μὲ τὸ ὁλοβρόχινον ὑποκάμισον

καὶ μὲ τὴν λευκὴν βαμβακερὴν φανέλαν.

Τότε ἀνεδείχθη ἐξαισιώτερον τὸ ραδινὸν τῆς μέσης,

ἡ χάρις τοῦ ἀναστήματος

καὶ τὸ γλαφυρὸν τῶν κόλπων της.

Ὑπὸ τὴν λεπτὴν φανέλαν,

ὅπου ἐφαίνοντο ἀνατέλλουσαι αἱ σάρκες της,

θὰ ἔλεγέ τις ὅτι εἶχεν ἀποταμιευμένα νεοδρεπῆ,

δροσερὰ ὠχρόλευκα κρίνα,

μὲ φλεβιζούσας ἀποχρώσεις λευκοῦ ρόδου.

Ἡ κόμη ἐπέστεφε τὸ μέτωπόν της

ὡς ἐρυθραινόμενον νέφος

μὴ ἐπαρκοῦν νὰ συστείλῃ τὴν αἴγλην τοῦ φωτός,

καὶ αἱ ὀφρύες συστελλόμεναι ἐσκίαζον

τοὺς βαθεῖς γλαυκοὺς ὀφθαλμούς της ὡς λευκὴ ὁμίχλη

ἐπιπολάζουσα τὴν πρωίαν

ἐπὶ τοῦ ἀνταυγάζοντος αἰγιαλοῦ,

καὶ τὰ χείλη μὲ τὴν ψίθυρον φωνὴν

ἐφαίνοντο μορμυρίζοντα: φίλησέ με!

Ἦτο ἤδη δεκαεπταέτις,

κ᾽ ἐφαίνετο νὰ εἶναι εἴκοσιν ἐτῶν,

ἐν ὑπερακμῇ ρώμης καὶ καλλονῆς,

ὁμοία μὲ τὴν Πρωτομαγιάν,

τὸ κορύφωμα τοῦτο τῆς ἀνοίξεως,

τὴν ἑτοίμην νὰ παραδώσῃ τὰ σκῆπτρα

εἰς τὸ ἀδυσώπητον καὶ δρεπανοφόρον θέρος-ἔρος.

Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Θέρος - Έρος,

Προτείνει... Τάκης Σινόπουλος

Helene Vallas

Στεγνό κορμί πυρακτωμένο πέταλο.

Κι ο Μάης μήνας σφετερίζεται φερσίματα απʼ το καλοκαίρι. Ένα κορμί στο φως κινείται ζωντανό κι ευκίνητο

σου σκίζει, σου καταρρακώνει τις αισθήσεις.

Προτείνει ένα πουκάμισο ανοιχτό και μαύρο.

Προτείνει κι άλλα.

Παράλογα όνειρα και πυρετούς και δίψα.

Τάκης Σινόπουλος, Νυχτολόγιο (1978)

Μεγάλα λόγια... Γιάννης Κοντός

Lucia Heffernan

Μεγάλα λόγια μας λέγατε,

αλλά ξεφτίσανε σαν το χαλάκι της εξώπορτας.

Γιάννης Κοντός

Γαλάζιο φεγγάρι... Ε. Χ. Γονατάς

Leonid Tishkov, Private-moon

Ανεβαίνοντας τις πιο ψηλές στέγες,

σκαρφαλώνοντας στα πιο άσπρα μπαλκόνια,

πατώντας στα πιο πράσινα φύλλα,

σ’ ανάβω το βράδυ το γαλάζιο φεγγάρι,

λυγίζω τη νύχτα τις καλαμιές με τ’ αστέρια

στη μεριά που κοιμάσαι.

Επαμεινώνδας Χ. Γονατάς, Η κρύπτη

Η κοινή γνώμη... Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος

Paul Blow

Πάντοτε θάχουνε κρυμμένον ἄσσο

στὸ μακρύ, καλοφοδραρισμένο τους μανίκι:

Κάποιοι, γιὰ λόγους διάφορους,

θὰ τιμῶνται -θὰ λοιδοροῦνται·

θὰ δοξάζωνται -θὰ διαπομπεύωνται·

θὰ φυλακίζωνται -θ’ ἀποφυλακίζωνται·

θὰ σκοτώνωνται..- θ’ ἀνασταίνωνται;..

Οὐδεμία ἀνησυχία ἀκόμα καὶ γι’ αὐτό:

Ἐφόσον τὸ θελήσουν κι  ἀ ν ά σ τ α σ η

θὰ βροῦν κατάλληλα γιὰ νὰ πουλήσουν.

Ἡ κοινὴ γνώμη, ποὺ εἶναι καί κοινότατη

καὶ δίχως νάναι μήτε γνώμη, θ’ ἀντιδράσῃ

νομίζοντας ἡ δόλια πὼς θὰ ἐπηρεάσῃ…

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

http://dieleusi.map-in-box.gr/