 |
| Marcello Mastroianni by Paolo Di Paolo. |
Πιέ στου γιαλού τη σκοτεινή ταβέρνα το κρασί σου,
σε μι’ άκρη, τώρα π’ άρχισαν ξανά τα πρωτοβρόχια,
πιέ το με ναύτες και σκυφτούς ψαράδες αντικρύ σου,
μ’ ανθρώπους που βασάνισε η θάλασσα κι η φτώχεια.
Πιέ το, η ψυχή σου αξένιαστη τόσο πολύ να γίνη,
που αν έρθ’ η Μοίρα σου η κακιά, να της χαμογελάσης,
καημοί καινούργιοι αν έρθουνε, μαζί σου ας πιούν κ’ εκείνοι,
κι αν έρθει ο Χάρος, ήσυχα κι αυτόν να τον κεράσης…
Λάμπρος Πορφύρας, Οι μουσικές φωνές,1934
 |
| Joan Miró retouching Bleu II at the Galerie Maeght, June 1961. Foto by Francesc Català-Roca |
Απαντήστε μ’ ένα ναι,
μ’ ένα όχι·
μη μ’ άφηνετε περιθώριο γι’ άλλες ερωτήσεις·
βοηθήστε με ν’ ακουμπήσω σε μια τελεία!
Κώστας
Μόντης, Άπαντα A’. Ποίηση, Λευκωσία 1987
 |
| Jules Aarons |
Κάθε φορά που τ’ αποφασίζω
χάνω το δρόμο.
Ψηλαφητά
ξαναγυρίζω στα ίδια.
Δημήτρης
Βαλασκαντζής, Ποιήματα, 1969
 |
| Abbi Al-Arouri |
Μακρύ κουραστικό ταξίδι
το πεπρωμένο
μα το χειρότερο
πας ή έρχεσαι δεν ξέρεις.
Κική Δημουλά, Άνω τελεία, εκδ. Ίκαρος
 |
| Neil Leifer |
Σ‘ ένα ντουλάπι έχω στοιβάξει
τα λάθη μου ανακατεμένα
όποτε ανοίγω το πορτάκι
κάποιο καινούριο να προσθέσω
πέφτουν επάνω μου όλα μαζεμένα
και με συνθλίβούν.
Αλέκος Κατσιούρης, Ποιήματα [1972 -
2012], εκδ. Ιωλκός
 |
| Βρασίδας Τσούχλος, 1947 |
Σοβαρός άνθρωπος να γράφει ποιήματα
για τη γιαγιά του;
Όμως, κι ας έχη φύγει τώρα είκοσι χρόνια
εμένα με βοηθάει να θυμηθώ
πως άλλοτε θυμόμουν μυρωδιές
κινήσεις, φράσεις της και τα φορέματά της
κι ότι έβαζα σημάδια στο μυαλό
για κάθε τι δικό της.
Έτσι έλεγχα τη μνήμη κάθε τόσο
νομίζοντας πως αν θυμόμουν
αγαπούσα.
Τώρα θυμάμαι μόνο πως θυμόμουνα.
Αγωνιζόμουνα να συνεχίσω να την αγαπώ.
Κι άρα τα πρώτα χρόνια
έστω λιγότερο
την αγαπούσα.
Όπως την αγαπούσατε κι εσείς.
Όπως τους αγαπούσατε κι εσείς∙
πριν γίνει λίγο-λίγο μόνη αγάπη μας
η πίκρα
όταν σκεπτόμαστε
πως πάει,
δεν αγαπάμε πια.
Γιάννης Βαρβέρης, Πιάνο βυθού (1991)
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 18, Δεκέμβριος 2012
https://diorthoseis.eu/
