Δίχως εσέ... Νικηφόρος Βρεττάκος

Sam Haskins

 

Δίχως εσέ δεν θάβρισκαν

νερό τα περιστέρια·

δίχως εσέ δε θ' άναβε

το φως ο Θεός στις βρύσες του.

Μηλιά σπέρνει στον άνεμο

τ' άνθη της - στην ποδιά σου

φέρνεις νερό απ' τον ουρανό,

φώτα σταχυών, κι απάνω σου

φεγγάρι από σπουργίτες.

Νικηφόρος Βρεττάκος, Το βιβλίο της Μαργαρίτας

Νοσταλγία... Κρίτων Πολίτης

Al Pacino by Mark Seliger

 

…Μετά ήρθε ο Αύγουστος,

εκείνο το ξανθό καλοκαίρι·

δε φανταζόμουνα

πως θα υποφέρω τόσο.

…Κυματιστή θηλυκιά νωχέλεια

η κάθε κίνηση,

μια στιγμή μετεωρίστηκε

σαν άπλωσες τα χέρια σου

-θε’ μου, ένας μικρούλης κόμπος δροσιά,

 ένας μικρούλης κόμπος μαβιά συγκίνηση

να ξεψυχίση στα μάτια μου!

…Εκείνο το ξανθό καλοκαίρι

μπερδεύτηκε στα χέρια μου,

ξεχάστηκε

και με βασανίζει…

Κρίτων Πολίτης, 1950

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Μια χαρά φαίνεσαι!.. Αντώνης Ρουπακιώτης

Giorgio de Chirico

 

Ακούω κάποιους να λένε συνεχώς:

Εγώ τα ψωμιά μου τάφαγα

Ή, τελειώνει ο βίος μου.

Τίποτε απ’ αυτά δεν εννοούν.

Ότι είναι, δηλαδή, τόσο στοχαστικοί,

και περιμένουν, ήρεμοι, να λήξη, η θητεία τους.

Τα λένε αυτά, για ν΄ακουστούν λόγια παρηγοριάς,

κι ας είναι υποκριτικά,

όπως εκείνο το φρικώδες:

Μια χαρά φαίνεσαι!

Μ’ αυτό εξεγείρομαι.

Τι φαίνομαι;

Και τ’ αγάλματα στους δρόμους, στις πλατείες και στους                                                                                                  κήπους

μια χαρά φαίνονται!

Αντώνης Ρουπακιώτης, Εγώ δεν είμαι ποιητής.

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ 45, Σεπτέμβριος 2019

https://diorthoseis.eu/

Το λιμάνι μας... Μανόλης Αλεξίου

 

Massimo Della Latta

Το λιμάνι το δικό μας ήταν αμμουδιά-

πάνε χρόνια-σαν το κύμα μόνο ετραγουδούσε.

Κουρνιάζαν θαλασσοπούλια γύρω τη βραδιά

και ψαρόβαρκες αράζαν, όταν εφυσούσε.

Σε φτωχή μια ταβερνούλα, μες στην ερημιά,

στους ψαράδες η γαλήνη το κρασί κερνούσε

και παντού ήταν απλωμένη τόση απανεμιά,

που η ψυχή τους με το φλοίσβο, θα `λεγες μεθούσε.

Τώρα πια στα βρωμισμένα και βαθιά νερά

η ζωή τρυκιμιασμένη παραδέρνει.

Μαύροι δράκοι τα καράβια στέκουν στη σειρά

και καθένα δρόμο αφήνει, δρόμο παίρνει.

Λόγχες τα κατάρτια φτάνουν ως τον ουρανό

και ξερνούν οι τσιμινιέρες την καπνιά που κλώθει.

Το λιμάνι το δικό μας είναι πια στενό·

δε χωράνε για ν’ αράξουν όλοι μας οι πόθοι...

Μανόλης Αλεξίου, 1931 

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Μνήμη... Δ. Κ. Παπακωνσταντίνου

Muramasa Kudo

 

Αγαπηθήκαμε ζεστά κείνο το δείλι

μ’ όλοκληρη την ύπαρξη σε βύθος σκοτεινό.

Στα χέρια μας κρατούσαμε τη γη, τον ουρανό

κι άγρυπνο σύμπαν έτρεμε στα δυο μεστά σου χείλη!..

Μια στης αβύσου το χορό, μια στις κορφές επάνω-

κ’ είπα: στην άκρα πλήρωση, μαζί σου να πεθάνω!..

Απομεσήμερο πυρό… Κόκκινο χώμα…

Τα λόγια βγαίνουν και ματώνουνε το στόμα…

Τώρα, βροχή σπαραχτική κι αρρωστημένη.

Σπασμένος ήλιος. Φως θολό…

Νάξερες πόσο τραγικά σ’ αναπολώ.

Α! πάθος φοβερό, πάθος σκοτεινό, πάθος παρθένο.

Μέρα και νύχτα με τη μνήμη σου πεθαίνω.

Δ. Κ. Παπακωνσταντίνου, περ. Τα Νέα Ελληνικά, τχ.6, Ιούνιος 1952

Το άλλο όνομα του παραδείσου... Τόλης Νικηφόρου

 

Τάσσος (Αναστάσιος Αλεβίζος ), ξυλογραφία 1952

Μοσχοβολούσαν οι πατάτες στο ταψί,

άστραφτε το βαρύ τραπέζι

καλογυαλισμένο,

από τη μια ο μεγάλος μου αδερφός,

αγέρωχος ιππεύοντας

τα είκοσί του χρόνια,

κι από την άλλη η μάγισσά μας η μικρή,

το πρόσωπο της ξέφωτο

στο δάσος των μαλλιών της.

Και η μητέρα να θροΐζει όρθια τριγύρω,

μια φράση εδώ,

σαν χάδι ένα μάλωμα εκεί,

οι λέξεις πινελιές απ’ το χαμόγελο της.

Σε ξένες θάλασσες για πάντα χάθηκε

η Κυριακή,

με το βαθύ γαλάζιο

ιστιοφόρο των ματιών της.

Τόλης Νικηφόρου, Ο πλοηγός του απείρου

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ 25, https://diorthoseis.eu/