Χαλασμένο... Μανόλης Αναγνωστάκης

Bob the Gambler, dic. Jean-Pierre Melville, 1956

 

Ύστερα από οχτώ χρόνια έμαθε

         πως το τηλέφωνό της εκείνο το βράδυ ήταν χαλασμένο. 

Μανόλης Αναγνωστάκης, ΥΓ, εκδ. Νεφέλη

Χρόνος φιλάργυρος... Χάρης Μελιτάς

Piergiorgio Branzi, Comacchio, Italy 1955

 

Παιδιά μου είπε ο χρόνος

στους μήνες που τον κοίταζαν αμήχανα

στην προκυμαία.

Οι μέρες είναι πονηρές

οι ώρες κλέβουν τις στιγμές

προτού προφτάσει μάτι.

Τον νου σας στα λεπτά.

Χάρης Μελιτάς, Εξαιρέσεις, εκδ. Μανδραγόρας 

Το χαλί... Όμηρος Μπεκές

Stef Morgante

 

Έστειλε διάτα ο δυνατός Βεζύρης απ' την Πόλη

κ’ υφαίνουν άταιρο χαλί ραγιάδισσες κυράδες·

της ξακουστής Αγια-Σοφιάς θα το χαρούν οι θόλοι

κι απάνω του θα σκύψουνε προφητικοί χοτζάδες!

Παίρνουν οι κόρες το άλικο που έχουν στα χείλη, κι όλη

τη φλόγα που έχουν στην καρδιά τη χύνουν σ' εμορφάδες,

και μέρα-νύχτα υφαίνοντας, δίχως σταμό και σκόλη,

χλωμιάζουν, σα να λυώνουνε μαρμαρωτές λαμπάδες.

Περνούνε μήνες και χρονιές και σώνει το χαλί.

Κ' η πιο τρελλή της συντροφιάς πετιέται -η πιο τρελλή- 

και λέει: « ̶ 'Ο, τι ξέρει ο δουλευτής, δεν ξέρει ο νοικοκύρης!

Στο πόδι!..» Και με χάχλανο, που αντήχησε ηχηρό,

πάνω στ' αγιόπρεπο χαλί ζυγιάζουν το χορό!..

(Να τόξερε ο Βεζύρης!..)

Όμηρος Μπεκές, Βιβλίο Α’ 1924

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Χαλάσματα... Κώστης Παλαμάς

Max Iver

 

Γύρισα στα ξανθά παιδιάτικα λημέρια,

γύρισα στο λευκό της νιότης μονοπάτι,

γύρισα για να ιδώ το θαυμαστό παλάτι,

για μέ χτισμένο απ’ των Ερώτων τ’ άγια χέρια.

Το μονοπάτι το ’πνιξαν οι αρκουδοβάτοι,

και τα λημέρια τα ’καψαν τα μεσημέρια,

κι ένας σεισμός το ’ριξε κάτου το παλάτι,

και μες στα ερείπια τώρα και στ’ αποκαΐδια

απομένω παράλυτος· σαύρες και φίδια

μαζί μου αδερφοζούν οι λύπες και τα μίση·

και το παλάτι ένας σεισμός το ’χει γκρεμίσει.

Κώστης Παλαμάς, Η ασάλευτη ζωή

Τ’ άσπρο ξωκλήσι... Γιάννης Ρίτσος

Βασίλης Σπηλιωτόπουλος, Αγία Μαρίνα, Σίκινος

 

Τ’ άσπρο ξωκλήσι στην πλαγιά κατάγναντα στον ήλιο

πυροβολεί με το μικρό στενό παράθυρό του.

Και την καμπάνα του αψηλά στον πλάτανο δεμένη

την εκουρντίζει ολονυχτίς για του Αη Λαού τη σκόλη. 

Γιάννης Ρίτσος, Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας

Ηλιόλουστο φως... Λούλα Κωνσταντινίδου

Herbert List, Φάληρο 1939

…

Ηλιόλουστο φως

χαμογελούσε στο ποτήρι

και τού ‘γνεφε να πιή.

Λούλα Κωνσταντινίδου, Κύμα της σκέψης μου 1970