 |
| David Dubnitskiy |
Ωρίμασαν τα χείλια σου
Σάλεμα της σίκαλης
στον ανοιξιάτικον αγέρα
το βάδισμά σου.
Σε θέλω.
[...]
Ζωντανό τρεμάμενο χώμα
ψηλαφώντας πάνω απ΄ τις ρίζες
σε πλησιάζω.
Όπου μ’ αγγίξεις, ριγώ.
Έλα, σε καρτερά το αίμα μου
σα θάμνος ήλιου.
Ιάσων Ιωαννίδης, Φλέβες ποταμού, 1958
 |
| William Wegnan |
Μαθαίνεται η αγάπη
-μαθαίνεται από μέσα, αποστηθίζεται!..
Τ’ άφωνα ψάρια δεν πηγαίνουν
σχολείο να μάθουν τη σιωπή,
την εκθαμβωτική θαλάσσια αγάπη
μες σε βαθιά κρησφύγετα·
τα ερωτικά πουλιά δε μελετούν μαθήματα αγάπης-
δε γράφουν
τις τέσσερις πράξεις της
στις πλάκες τους οι πεταλούδες!..
Γιώργος Θέμελης, Ποιήματα ’60-’70 (Ανθ. Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Wayne Fisher |
Ήταν εκείνο το παράθυρο
που του πρωτόκανε εντύπωση.
Έπειτα όλα έγιναν αναμονή.
Κι αυτή η γυναίκα
που χόρευε ζεϊμπέκικο
κι ο γέρος άντρας της
χτυπούσε παλαμάκια.
Πρόλαβε να ρίξει
μια κλεφτή ματιά
στην ανθεκτική αγάπη τους,
κι έκτοτε πήρε σβάρνα
τα παράθυρα.
Αγάπησε τα κλειστά
ή τα μισόκλειστα,
για να ‘χει να φαντάζεται
το υπόλοιπο.
Του άρεσαν κι οι κουρτίνες
που λικνίζονταν,
σαν υποσχέσεις
που ψιθυριστά
τον προσκαλούσαν μέσα.
Τόσες ζωές ανεξιχνίαστες
που θα ‘θελε να ψηλαφήσει.
Μορφές που κάναν ένα πέρασμα,
κι άλλοτε σκιές πάνω σε τοίχους,
λάμπες που ανάβανε ή σβήνανε,
τρεμουλιαστά καντήλια ή κεράκια
του κράταγαν συντροφιά γλυκόπικρη
στους σιωπηλούς του περιπάτους.
Ζωές περίκλειστες,
που γλίστραγαν σαν τη δική του,
ρυάκια και ποτάμια
να χυθούν στη θάλασσα.
Πόσο ξένοι ερχόμαστε και φεύγουμε,
ενώ θα μπορούσαμε ίσως να ξανοιχτούμε.
Δημήτρης Καταλειφός, Πίσω από τζάμια θολά, εκδ.
Πατάκη
 |
| Adhi Prayoga |
Κάποτε
σφύριζα και περπατούσα ανέμελα
νομίζοντας δικούς μου τους μεγάλους δρόμους...
Έκλαιγα βέβαια κιόλας,
όμως γι' ασήμαντες αιτίες,
κ' είχα μητέρα διαρκώς παρούσα
που έκρυβε το κακό:
Σφούγγισε τώρα τα δάκρυα σου
και πήγαινε να παίξεις
- έχεις καιρό για κλάματα,
μου έλεγε στοχαστικά, μα δεν την καταλάβαινα...
(Καλύτερα να μίλαγε ξεκάθαρα.)
Ν ω ρ ί ς πρέπει να μαθαίνουν τα παιδιά:
Σιδερένια γροθιά κάτω από τρυφερά σαγόνια
ο κόσμος!..
Κώστας Σοφιανός
Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη
 |
| Saul Leiter |
Χρόνια καθυστερεί στο δρόμο η θύμησή της…
Νάταν το χέρι της
που είδες κάποτε να κλείνη ένα παράθυρο;
Να έχεις προσπεράσει τις πλεξούδες της
και την αγάπησες χωρίς να τη γνωρίσεις;..
Τώρα μαζεύει φύκια στ’ ακρογιάλι. Συλλογιέται…
Γιατί είναι τόσο δύσκολος ο έρωτας;..
Μαρία Σερβάκη, Μυστράς
(Ανθ. Η.& Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| DDiArte |
Στ’ αντίπερ’ ακρογιάλι,
στα κρεμαστά νερά,
χορεύει μια νεράιδα
με την αστροφεγγιά!
Χορεύει και στριγγλίζει
και λέει έναν σκοπό-
άγρυπνη ακούει η πλάση
χωρίς ανασασμό!
Ακούν οι νιοί και τρέμουν,
οι νιές και λαχταρούν-
ακούν κ’ οι παντρεμμένες,
τους άντρες τους ξυπνούν!..
Βασίλης
Ρώτας,
περ.
Τα Νέα Ελληνικά, 1952
