 |
| Alejandro Lamas |
Μετά από μπάνιο στον Μαραθώνα
είδαν τα Κλεμμένα φιλιά του Φρανσουά Τρυφφώ.
Τι τρυφερή αγάπη
ανάμεσα στις πάνινες καρέκλες!
Πάνω κάτω η Πατησίων για να αναλύσουν
την ασπρόμαυρη ταινία.
Καληνυχτίστηκαν ξημέρωμα.
Το καλοκαίρι ήταν μια σύνθεση από χρώματα και φιλιά
που δεν έδωσαν ποτέ.
Δημήτρης Καταλειφός, Συμπληγάδες γενεθλίων, εκδ.
Πατάκη 2020
 |
| Salvador Dali |
Φαίδρος
Έχεις καιρό, παιδί μου, στην Ιθάκη
κι εσύ να ρίξεις άγκυρα· μα τώρα,
για της αντρείας χαράς την άγια γνώρα,
κάμε πανιά και φούχτωσε το δοιάκι,
μες την ανεμοζάλη σα γεράκι
του καραβιού σου αφρίζοντας η πρώρα
να σκει το μέγα πέλαο και τη μπόρα…
έχεις καιρό να φτάσεις στην Ιθάκη.
Τώρα χάρου και χόρτασέ τη, γιέ μου,
την αγριάδα του πέλαου και τα ανέμου
κι όποιος κι αν είναι ο κίνδυνος, αμόλα
όπου βρεθείς, παιδί μου, όπου και νάσαι,
του βάθους ή του ψήλου, μες στα όλα
τη νιότη σου και μην τηνε λυπάσαι!..
Τάκης Μπαρλάς, Νέα Ἑστία, 1944
 |
| Laura Makabresku |
Άκου έν’ όνειρο, ψυχή μου,
και της ομορφιάς θεά·
μου εφαινότουν οπώς ήμουν
μετ’ εσένα μία νυχτιά.
Σ’ ένα ωραίο περιβολάκι
περπατούσαμε μαζί·
όλα ελάμπανε τ’ αστέρια
και τα κοίταζες εσύ.
Εγώ στόλεα: Πέστε, αστέρια,
είν’ κανέν’ από τ’ εσάς,
που να λάμπει από ’κει απάνου
σαν τα μάτια της κυράς;
Πέστε αν είδετε ποτέ σας
σ’ άλλη τέτοια ωραία μαλλιά,
τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι,
τέτοια αγγελική θωριά;
Τέτοιο σώμα ωραίον οπ’ όποιος
το κοιτάζει ευθύς ρωτά:
Αν είν’ άγγελος εκείνος,
πώς δεν έχει τα φτερά;
Ότι είπα αυτά τα λόγια,
μου εφανήκανε ομπρός
άλλες κόρες στολισμένες
με του φεγγαριού το φως.
Εχορεύανε πιασμένες
απ’ τα χέρια τα λευκά,
κι όλες τους επολεμούσαν
να μου πάρουν την καρδιά.
Τότε άκουσα το χείλι
το δικό σου να μου πει:
Πώς σου φαίνονται; Και σου ’πα:
Είναι άσχημες πολύ.
Εσύ έκαμες ετότες
γέλιο τόσο αγγελικό,
που μου φάνηκε πως είδα
ανοιχτό τον ουρανό.
Και παράμερα σ’ επήρα
εισέ μία τρανταφυλλιά
κι έπεσά σου αγάλι αγάλι
στην ολόλευκη αγκαλιά.
Κάθε φίλημα, ψυχή μου,
οπού μόδινες γλυκά,
εξεφύτρωνε άλλο ρόδο
από την τρανταφυλλιά.
Όλη νύχτα εξεφυτρώσαν,
ώς οπού ’λαμψεν η αυγή,
που μας ηύρε και τους δυο μας
με την όψη μας χλωμή.
Τούτο είν’ τ’ όνειρο, ψυχή μου·
τώρα στέκεται εις εσέ
να το κάμεις ν’ αληθέψει
και να θυμηθείς για με.
Διονύσιος
Σολωμός, Άπαντα, εκδ. Ίκαρος 1993
 |
| Sasha Gusov, London 2012 |
Ο χρόνος τρώγεται φρέσκος
χωρίς δεύτερη σκέψη
τη στιγμή που σκάει
με τ' αγκάθια, τους σπόρους
και τα φλούδια του
τη στιγμή που το μελάνι του
λεκιάζει πρόσωπα και χάρτες.
Ο χρόνος τρώγεται φρέσκος
ζεστός
με το αίμα
τη θλίψη και το ψέμα του
με τις υπόκωφες χαρές
με το ηχηρό του
χειροκρότημα.
Κι όταν τα δόντια του
οργιάζουν εντός σου
κι όταν έχει προλάβει
ν' αδειάσει τους αριθμούς
απ' το ρολόι σου – ιδιαίτερα
τότε - ο χρόνος
τρώγεται φρέσκος και ζεστός...
Αλλιώς... σε κομματιάζει
η νοσταλγία.
Τάσος
Μπέσιος, Φυλακές Απόπειρες, εκδ. Εκάτη,
2016.
 |
| Katrien de Blauwer |
Στα σύρματα μπουγάδες απλωμένες
φέγγουν οι τοίχοι φέγγουνε οι αντένες
Αύγουστο μήνα μέσα στο φεγγάρι
παν οι ταράτσες παν χωρίς βαρκάρη
Κάπου σε μια κουζίνα πλένουν πιάτα
μυρίζει ψάρι και αγγουροσαλάτα
Κι ένας ψηλός αντίκρυ από μια σκάλα
με το τσιγάρο του κάνει σινιάλα
Ελάτε άγγελοι ώρα σας να βγείτε
με τα δικά σας κιάλια να μας δείτε
Να δείτε που φυλάγω καραούλι
σκαρφαλωμένος πάνω στο πεζούλι.
Όπα και να σου - μέσα στο σκοτάδι
ένα παρά - παράθυρο που ανάβει:
Βλέπω βιβλία βλέπω ένα κομμάτι
απ' τον καθρέφτη βλέπω το κρεβάτι
Και στα σεντόνια μισοξαπλωμένο
ένα κορίτσι - πως το περιμένω!
Κάθε που το 'να γόνατο σηκώνει
μια μυρωδιά κανέλας με λιγώνει
Και κάθε που το χέρι του γυρίζει
στο μέρος που σγουραίνει και μαυρίζει
Με παίρνει τ' αεράκι και πηγαίνω
στου Παραδείσου τα περβόλια μπαίνω
Οδυσσέας Ελύτης, τα ρω του έρωτα, εκδ.
ύψιλον 1986
 |
| Τάκης Τλούπας, Σκόπελος |
Τίποτα δεν αντιστεκόταν,
ήλιος μεσημεριού του Αυγούστου
φλόγιζε τον πηχτόν αέρα, πύρωνε τις στέγες.
Στο καφενείο πίναμε γκαζόζες
κι οι σκοτούρες μας βουίζανε σα ζαλισμένες μύγες.
Ως τη στιγμή
που θα ’βγαινε στ’ αντικρινό παράθυρο
η Στέλλα.
Στις τσίτινες μασχάλες της
είχε δυο τρίγωνα κομμάτια αντηλιάς.
Τίτος Πατρίκιος, Λυσιμελής
Πόθος, εκδ. Κίχλη
