Θα σβήσουν τα όρια... Παναγιώτης Κονδύλης

Felix Nussbaum:Triumph of Death

Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του Πολέμου

(Απόσπασμα από το Κεφάλαιο VIII. «Ο Θερμός Πόλεμος μετά τον Ψυχρό Πόλεμο», Υποκεφάλαιο 3. «Η Ποικιλομορφία του Πολέμου και η Πολιτική της Αιτιολογία», σελ. 380.)

Η «παγκοσμιοποίηση» δεν είναι μονόπλευρη, όπως διατείνονται οι ιδιοτελείς ή οι αφελείς θιασώτες της, δεν θα αφορά δηλαδή μόνον τις χρηματιστηριακές και τις επενδυτικές εργασίες ή τα «ανθρώπινα δικαιώματα», αλλά θα επεκταθεί εξ ίσου και στην ανομία, στο οργανωμένο και στο ανοργάνωτο έγκλημα, στη διεκδίκηση των πάντων εκ μέρους των πάντων, όπου τον αγώνα των κρατών, των εθνών θα τον διαδεχθεί, τουλάχιστον εν μέρει, ο αγώνας ανθρώπου προς άνθρωπο. Τότε ή έννοια τού «ολοκληρωτικού πολέμου» θ’ αλλάξει κι αυτή. Δεν θα σημαίνει, όπως στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, την άμεση ή έμμεση επιστράτευση όλου τού ικανού πληθυσμού είτε στο μέτωπο είτε στα μετόπισθεν, για την παραγωγή όπλων και πολεμοφοδίων, χωρίς όμως να καταργείται οπωσδήποτε η εντελώς ή διάκριση μεταξύ μαχίμων και αμάχων. Θα σημαίνει ακριβώς το αντίστροφο: ότι τα όπλα παράγονται σχετικά φτηνά και γρήγορα, και καθώς η δύναμη πυρός αυξάνει συνεχώς σ’ όλα τα οπλικά επίπεδα, δεν χρειάζεται πια να επιστρατευθούν μάζες για την παραγωγή και τη διάδοσή τους όμως συνάμα χάνεται το νόμιμο μονοπώλιο της ένοπλης βίας, σβήνουν τα όρια ανάμεσα σε μάχιμους και αμάχους, ανάμεσα σε πολεμική και εγκληματική πράξη, ανάμεσα σε πόλεμο και ειρήνη. Και όταν χάνονται τα όρια ανάμεσα σε πόλεμο και ειρήνη, δεν απορροφά η ειρήνη τον πόλεμο: ο πόλεμος καταπίνει την ειρήνη και γίνεται «ολοκληρωτικός» με την εφιαλτικότερη έννοια τού όρου.

Περισσότερα εδώ...

Οι βάρβαροι... Κατερίνα Λιντζεράκη

Rembrandt

Οἱ βάρβαροι

 Ἡ ἀρχαία Ρώμη εἶναι ὅλη ἀνάστατη. Φθάνουν οἱ βάρβαροι, οἱ κατακτητές. Ἡ ζωὴ σταμάτησε, πάγωσε. Ὅλοι μεῖναν ἀκίνητοι καὶ περιμένουν. Γιατ’ εἶν’ ἀναμφίβολο ὅτι οἱ βάρβαροι φθάνουν καὶ τίποτε πιὰ δὲν ἔχει νόημα, ἐκτὸς ἀπ’ τὴν ἀναμονή τους.

 Ἡ ἀγορὰ εἶναι γεμάτη, ἡ Σύγκλητος ἄπρακτη. Γιατί, τί χρειάζονται οἱ νόμοι, ἀφοῦ οἱ βάρβαροι θὰ τοὺς καταργήσουν φέρνοντας τοὺς δικούς τους;

 Ὁ αὐτοκράτορας σηκώθηκε πρωί-πρωί, ντύθηκε τὰ καλά του καὶ στάθηκε ἐπίσημος στὸ θρόνο του, φορῶντας τὴν κορῶνα μπροστὰ στὴν πιό μεγάλη πύλη τῆς πόλης. Γιατὶ περιμένει τὸν ἀρχηγὸ τῶν βαρβάρων καὶ θέλει νὰ τὸν ἐντυπωσιάσῃ, νὰ τὸν καλοπιάσῃ. Ἑτοίμασε καὶ μιὰ περγαμηνή, γεμάτη τίτλους.

 Οἱ δύο ὕπατοι κ’ οἱ πραίτωρες βγῆκαν μὲ τὶς κεντημένες τόγιες, τὶς ὁλοκόκκινες, φόρεσαν τὰ βραχιόλια τους, μὲ τοὺς ἀμέθυστους, τὰ δαχτυλίδια μὲ τὰ λαμπρὰ γιαλιστερὰ σμαράγδια, κρατοῦν στὰ χέρια τους πολύτιμα μπαστούνια ἀπὸ μάλαμα κι ἀσῆμι σκαλιγμένα. Πρέπει, μὲ κάθε θυσία, νὰ ἐντυπωσιαστοῦν οἱ βάρβαροι, νὰ τὰ χάσουν καὶ μόνο μὲ τέτοια πράγματα συγκινοῦνται αὐτοί.

 Οἱ ρήτορες, ἀντίθετα, σώπασαν. Ἐκεῖνοι ποὺ καθημερνὰ μιλοῦσαν κ’ ἔκαναν ἀναλύσεις γιὰ τὸ τί φταίει, τί πρέπει νὰ γίνῃ. Ἐκεῖνοι ποὺ ἔλεγχαν τὸ δημόσιο βίο καὶ τὸν κατεύθυναν. Ἐκεῖνοι ποὺ χάραζαν τὶς γραμμὲς κι ἄνοιγαν πρῶτα μὲ τὸ νοῦ τοὺς δρόμους σώπασαν. Γιατί, βέβαια, οἱ βάρβαροι αὐτὰ δὲν τὰ καταλαβαίνουν -τὰ βαριοῦνται!

 Προετοιμασμένοι, λοιπόν, καλά, περιμένουν. Κι ὡστόσο μιὰ ἄλλη ἀνησυχία διαπερνᾷ τοὺς πάντες. Τὰ πρόσωπα σοβαρεύουν πολύ. Καὶ ξάφνου οἱ δρόμοι κ’ οἱ πλατεῖες ἀδειάζουν κι ὅλοι γυρίζουν στὰ σπίτια τους συλλογισμένοι.

 Νύχτωσε κι ὄχι μόνο δὲν ἦρθαν οἱ βάρβαροι, ἀλλὰ φτάσανε καὶ μερικοὶ ἀπ’ τὰ σύνορα καὶ βεβαίωσαν πὼς βάρβαροι δὲν ὑπάρχουν κἄν! Ὅλ’ ἡ ἑτοιμασία κ’ ἡ ἀναμονὴ ἔπεσε στὸ κενὸ καὶ τώρα στὴ σκέψη ξυπνάει ἀμείλικτο τὸ ἐρώτημα: «τί θὰ γίνουμε χωρὶς βαρβάρους;» γιατί, ὅλ’ ἡ ζωή, τὸ μέλλον, εἶχε ἀπὸ πρὶν δοθεῖ σ’ αὐτούς. Πῶς τώρα θὰ συνέχιζαν νὰ ζοῦν χωρὶς ἐκείνους;

 «Βάρβαροι» εἶναι οἱ ἀδικαιολόγητοι φόβοι μας, οἱ ἀστήρικτες πεποιθήσεις μας. Ὅ,τι μᾶς κλέβει τὸ παρὸν καὶ μᾶς καταστρέφει τὸ μέλλον. Ὅ,τι μᾶς παγώνει καὶ μᾶς καθηλώνει. Ὅ,τι μᾶς ἀποτρέπει ἀπ’ τὶς δικές μας σωστὲς δραστηριότητες. Ὅ,τι μᾶς ἀπομακρίνει ἀπὸ τοὺς δικούς μας στόχους. Ὅ,τι μᾶς ἀλλοιώνει τὴ δική μας ζωή. Ὅ,τι μᾶς κάνει νὰ ὑποκρινόμαστε, νὰ φορᾶμε πλουμιστὰ ροῦχα, πλατειὰ χαμόγελα, ὡραῖες λέξεις ψεύτικες, μέχρι νὰ χάσουμε ὁριστικὰ τὴν ἀλήθεια μας. Ὅ,τι μᾶς προσφέρει ἕνα τάχα «νόημα», μέχρι νὰ γελαστοῦμε καὶ νὰ χάσουμε τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς μας.

 Χρειάζεται προσοχή. Οἱ βάρβαροι δὲν ὑπάρχουν μὰ περιμένουν.

Κατερίνα Λιντζεράκη

http://www.diorthoseis.eu