Ο ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Ο άγιος δεν ανήκει στους διδασκάλους της Εκκλησίας, σε εκείνους δηλαδή, σαν τον άγιο Αθανάσιο, σαν τον άγιο Βασίλειο, σαν τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, που σε συγκεκριμένη κρίση που πέρασε αυτή λόγω κάποιας αίρεσης, φωτίστηκαν από τον Θεό για να δώσουν απάντηση. Ανήκει όμως στους Πατέρες της, που κύριο γνώρισμά τους έχουν την εμπειρία του Θεού και συνεπώς τη γνώση που δίνει αυτή η εμπειρία. Έτσι ο άγιος Σπυρίδων με αυτήν την εκ Θεού εμπειρική γνώση του – απόρροια της ορθής μετοχής του στην Αποστολική Παράδοση («αποστολικής διδασκαλίας γενόμενος έμπλεως») – μπόρεσε να συμβάλει και αυτός με τον δικό του απλό τρόπο στην υπέρβαση της κρίσης που προκαλούσε στην εποχή του ο Αρειανισμός. «Εν τη του Πνεύματος αίγλη καταλαμπόμενος, το ζοφερόν καθείλεν ο σοφός Ιεράρχης Αρείου το ληρώδες∙ όθεν απλώς δογματίσας Τριάδα πιστώς, υπό σοφών εδοξάσθη και συνετών, και την σύνοδον εκύρωσεν». (Καταλαμπόμενος από το φως και τη δόξα του αγίου Πνεύματος, κατέστρεψε ο σοφός Ιεράρχης την τρέλλα του Αρείου. Γι’ αυτό, αφού δογμάτισε με απλό τρόπο και με πίστη την αγία Τριάδα, δοξάσθηκε από τους σοφούς και τους συνετούς Πατέρες, και έδωσε κύρος στη Σύνοδο). Το περιστατικό στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.), που σηκώθηκε και έκανε θαύμα με ένα κεραμίδι, για να δείξει ότι η αγία Τριάδα είναι τρεις υποστάσεις αλλά έχει μία φύση ή ουσία, είναι γνωστό σε όλους. Ο λόγος του δηλαδή μπορεί να μην επαρκούσε με τη χρήση αποδεικτικών επιχειρημάτων, η αλήθεια όμως που ζούσε βρήκε τρόπο να εκφραστεί: το κεραμίδι ήταν ένα, αλλά αναλύθηκε στα εξ ων συνετέθη, το χώμα, το νερό, τη φωτιά που έψησε τον πηλό.

Δεν θα επιμείνουμε στις αρετές του – καρπός, όπως είπαμε, της χάρης του Θεού λόγω της αγάπης του προς Εκείνον: την πραότητά του, την ακακία του, τη μεγάλη του ταπείνωση. Αυτές θα αποτελούν πάντοτε τα προσανατολιστικά στοιχεία των πιστών κάθε εποχής, ιδίως της δικής μας, που έχουν περισσέψει η οργή και τα νεύρα, η κακία, η αλαζονεία και η υπερηφάνεια. Εκείνο όμως που δεν θέλουμε να το αφήσουμε στη λήθη, είναι ένα από τα θαύματά του, που αναφέρεται παραπάνω και στο συναξάρι του, και που νομίζουμε ότι έχει άμεση αναφορά και στην οικονομική κρίση που περνά η πατρίδα μας. Πρόκειται για το σχέδιο των εμπόρων σίτου, που θέλησαν να προκαλέσουν μία τεχνητή κρίση, ώστε να αυξήσουν τις τιμές του σίτου, συνεπώς να αυξήσουν τα πλούτη τους εις βάρος του πτωχού λαού. Ο άγιος κατάλαβε αμέσως την πονηρία των εμπόρων και επενέβη: οι αποθήκες με το σιτάρι κατέπεσαν, το πονηρό σχέδιο διαλύθηκε.

Η αντιστοιχία με τη σημερινή εποχή είναι πασιφανής: και η σημερινή κρίση φαίνεται πια, μετά από όσα έχουν έλθει σε φως, ότι  είναι τεχνητή. Τράπεζες και «εγκληματίες της οικονομίας», όπως έχουν χαρακτηριστεί, θεώρησαν ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να προκαλέσουν τέτοια αναταραχή, ώστε με τον παγκόσμιο κλυδωνισμό που θα ερχόταν, να απομυζούσαν τεράστια κέρδη. Και βεβαίως η κατεξοχήν χώρα που την «πλήρωσε» - με τη βοήθεια ασφαλώς πολλών νεοελλήνων που με χαλαρή ηθική συνείδηση πίστεψαν ότι ήταν και η δική τους ώρα για εύκολο πλουτισμό – ήταν η πατρίδα μας. Η κρίση αυτή, η οποία ταυτοχρόνως απεκάλυψε και την ηθική και πνευματική κρίση που ζούμε, είναι σε εξέλιξη, χωρίς να φαίνεται δυνατότητα άμεσης διαφυγής. Όμως η Εκκλησία μας έχει άλλα όπλα, πέραν των οικονομικών θεωριών. Τα όπλα της πίστεως, το «βαρύ πυροβολικό» των αγίων μας. Και τέτοιο όπλο είναι και ο άγιος Σπυρίδων. Τι θα ήταν εμπόδιο στον άγιο, με την παρρησία που έχει ενώπιον του Θεού, να βοηθήσει στην υπέρβαση της κρίσεως; Τίποτε, πλην ενός: την απιστία και την αμετανοησία των ίδιων των Ελλήνων. Το θαύμα που θα μπορούσε να κάνει ο άγιος σ’ αυτό μόνο θα μπορούσε να προσκρούσει, που σημαίνει ότι τελικώς λύση υπάρχει – άλλου επιπέδου είπαμε – κι αυτή βρίσκεται μέσα μας. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι αν οι Έλληνες συνειδητοποιήσουμε τη διάσταση αυτή και στραφούμε εν μετανοία στον Θεό, θα δούμε τον Θεό και τους αγίους μας να επεμβαίνουν από εκεί που δεν το περιμένουμε. Τα ανάλογα παραδείγματα από την ιστορία είναι πάμπολλα. Το ερώτημα όμως παραμένει ανοικτό: έχουμε διάθεση να μετανοήσουμε; Έχουμε την ταπείνωση να πιστέψουμε ότι η λύση βρίσκεται έξω από τα δικά μας «λογικά» χέρια ή τους όποιους «ευφυείς» προγραμματισμούς μας;

ΠΗΓΗ: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ παπα Γιώργης Δορμπαράκης

Τώρα πια φοβάμαι... Τίτος Πατρίκιος

Giuseppe Cristiano

Ομολογώ πως τώρα πια φοβάμαι

όλα έχουν γίνει πιθανά

ακόμα κι η εκδίκηση ανθρώπων

που δεν τους γνώριζα και δεν τους φανταζόμουν.

Γέμισε ο τόπος τιμωρούς

κι οι πιό βίαιοι

οι πιό ανελέητοι

είναι ακριβώς εκείνοι

που τίποτα δεν έπαθαν ποτέ.

Τίτος Πατρίκιος

Η τράπεζα του μέλλοντος... Κων. Π. Καβάφης

Picasso: Ο θάνατος του ταυρομάχου.

Την δύσκολη ζωή μου ασφαλή να κάνω

εγώ στην Τράπεζα του Μέλλοντος επάνω

πολύ ολίγα συναλλάγματα θα βγάλω.

Κεφάλαια μεγάλ' αν έχει αμφιβάλλω.

Κι' άρχισα να φοβούμαι μη στην πρώτη κρίσι

εξαφνικά τας πληρωμάς της σταματήση.

 Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Κρυμμένα Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος 

Η καταστροφή...Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος

''Χέρι της ερήμου'' γλυπτό ύψους 11 μέτρων του Χιλιανού Mario Irarrázabal

Τὴν 6η Μαΐου 1527, ὁ κόσμος τοῦ Μακιαβέλλι πνίγηκε μές στὴν πλημύρα ἑνὸς ὁρμητικοῦ ποταμοῦ. Ἀπλήρωτα γερμανικὰ μαζὶ μὲ ἱσπανικά στρατεύματα εἰσέβαλαν στὴ Ρώμη, κατέστρεψαν κι ἅρπαξαν πολλούς θησαυρούς της.

Οἱ ἰταλικὲς πόλεις, βουτηγμένες στὸν οἰκονομικό τους ἀνταγωνισμὸ καὶ στὶς μάχες τῶν διεφθαρμένων μισθοφόρων τους, δὲν εἶχαν χρόνο ν᾿ ἀκούσουν τὴ μοναχικὴ φωνὴ τοῦ ἐξόριστου Μακιαβέλλι. Δέν ἀναγνώρισαν τὸν π ρ α γ μ α τ ι κ ὸ ἐχθρό. Δέν ἔφτειαξαν προχώματα… Δέν ἑ ν ώ θ η κ α ν μπρός στὸν κοινὸ κίνδυνο… Τ᾿ ἄγριο ρεῦμα τοῦ ποταμοῦ τὶς ξεθεμέλιωσε ὅλες!

Ξανά στὶς μέρες μας, τὸ ποτάμι ἀκούγεται ὁρμητικὸ νὰ μουγκρίζῃ. Μόνο ποὺ τώρα τὰ νερά του εἶναι θολώτερα καὶ πιό κόκκινα ἀπ᾿ τὸ αἷμα πέντε αἰώνων πούχουν περάσει.

Οἱ ἡγεμόνες παρακολουθοῦν κρυμμένοι πίσω ἀπ᾿ τὸν ἄγριο ποταμό. Κάποια σκιάχτρα πλέουνε δίπλα μας πάνω σὲ χρυσὲς σχεδίες κ᾿ ἐμεῖς νομίζουμε ἀντανακλαστικὰ πὼς κεῖνα μᾶς ἐξουσιάζουν.

Σταθερὰ καὶ μεθοδικὰ τὰ κράτη ἔγιναν περιουσιακὰ στοιχεῖα τῶν ἀποτραβηγμένων ἡγεμόνων. Ἔτσι ἀγοράζονται καὶ πωλοῦνται μυστικά. Τὸ παζάρι τοῦ κόσμου δέν ξέχασε τὴν καταγωγή του…

Ὁ Μακιαβέλλι μᾶς δίδαξε τοὺς τρόπους τῶν ἡγεμόνων! Ποτέ δὲ φαντάστηκε ὅμως πὼς οἱ ἡγεμόνες –μαζὶ μὲ τὰ κράτη– θὰ γίνονταν ἀόρατοι γιὰ τὸ μεγάλο πλῆθος…

Οἱ τρόποι τους μᾶς χτυπάνε τώρα ξανά σὰν ἄγριες καταιγῖδες καὶ δυνατοὶ σεισμοί.

Ἄ φ ε υ κ τ α ὅμως λειτουργοῦν πάνω τους τὰ μέγιστα φυσικὰ φαινόμενα:

τῆς ἀ λ λ α γ ῆ ς,

τῆς φ θ ο ρ ᾶ ς

καὶ τοῦ θ α ν ά τ ο υ.

[Ἀπ’ τὸ μονόλο Μακιαβέλλι τοῦ Θεοδόση Παπαδημητρόπουλου.]

Πηγή: http://epitoergon.gr

Περιμένω... Jean Cocteau

Πέμη Ζούνη, Απουσίες, 1987

Να περιμένω.

Να με στήνεις.

Έχεις κάνει το στήσιμο ολόκληρη τέχνη.

Σαν εκείνα τα κινέζικα βασανιστήρια.

Έχεις μάθει όλα τα κόλπα,

τους πιo απαίσιους τρόπους για να με κάνεις να πονάω.

Πόσο έχω περιμένει!

Κάθομαι και μετράω μέχρι το χίλια,

μέχρι το δέκα χιλιάδες, μέχρι το εκατό χιλιάδες.

Μετράω τα βήματα ανάμεσα στην πόρτα και το παράθυρο.

Κάνω κομπίνες στο μέτρημα

για να βγαίνουνε διπλά τα βήματα.

Βάζω μουσική, αρχίζω να διαβάζω.

Στήνω αυτί μήπως ακούσω τίποτα.

Όλη την ώρα με στημένο αυτί, σαν τα ζώα.

Και μερικές φορές δεν αντέχω

και τηλεφωνάω σε 'κείνο το βρωμομπάρ που πηγαίνεις

και βασανίζεις άλλες γυναίκες.

Και πάντα μου λένε ότι μόλις έχεις φύγει.

Και ποτέ δεν ξέρουν που αλλού θα πας.

Κι αυτή που είναι στο βεστιάριο,

μόλις μ’ ακούσει αρχίζει τις συμπόνιες.

Α, θα την σκοτώσω.

Εξάλλου, μπορεί να σκοτώσω και σένα.

Έχω ακούσει για άλλες γυναίκες

που έχουν σκοτώσει τους εραστές τους

για πολύ λιγότερα απ’ αυτά που κάνεις εσύ.

Jean Cocteau, Ο ωραίος αδιάφορος, μετ. Γιάννης Φαρμακίδης

Οι καιροσκόποι... Erich Fried.

Έκτορας

ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ

Υπάρχουν καιροί

που ακόμα κι οι καιροσκόποι

κατηγορούν

τον καιροσκοπισμό.

Πίστευέ-τους

γιατί ξέρουν

καλύτερα απ' όλους

για τι μιλούν.

Μη τους εμπιστεύεσαι

γιατί κατηγορούν

τον καιροσκοπισμό

από καιροσκοπισμό.

Erich Fried.