I will be waiting here... Jalaluddin Rumi

Gina Lollobrigida

I will be waiting here...

For your silence to break,

For your soul to shake,

For your love to wake! 

Jalaluddin Rumi, The Essential Rumi

Μες σε καπνούς και σε βρισιές... Κ. Βάρναλης

Δημ. Βιτσώρης

Οι μοιραίοι

Μες στην υπόγεια την ταβέρνα μες σε καπνούς και σε βρισιές, (απάνου εστρίγγλιζε η λατέρνα) όλη η παρέα πίναμε εψές, εψές, σαν όλα τα βραδάκια, να πάνε κάτου τα φαρμάκια. Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτυούσε καταγής, ω! πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής! Όσο κι ο νους αν τυραννιέται άσπρην ημέρα δε θυμιέται! (Ήλιε και θάλασσα γαλάζα και βάθος του άσωτου ουρανού, ω! της αυγής κροκάτη γάζα γαρούφαλλα του δειλινού, λάμπετε-σβήνετε μακριά μας, χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!) Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα παράλυτος - ίδιο στοιχιό του άλλου κοντόμερη η γυναίκα στο σπίτι λιώνει από χτικιό, στο Παλαμίδι ο γυιός του Μάζη κ' η κόρη του γιαβή στο Γκάζι. -Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! -Φταίει ο θεός που μας μισεί! -Φταίει το κεφάλι το κακό μας! -Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί! "ποιος φταίει; Ποιος φταίει;... κανένα στόμα δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα. Έτσι, στην σκοτεινή ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί, σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα όπου μας εύρει, μας πατεί: δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα! προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Αντιδημοκρατικό... Κορνήλιος Καστοριάδης

Σπύρος Βασιλείου

«Πολιτικά, όπως γνωρίζουμε, το σύστημα που υπάρχει σήμερα είναι το αντιπροσωπευτικό σύστημα. Νομίζω ότι ένα αντιπροσωπευτικό σύστημα, όπως αυτό που υπάρχει σήμερα, είναι στην ουσία του αντιδημοκρατικό και για τον εξής λόγο: Από την στιγμή που υπάρχει αντιπροσώπευση με αντιπροσώπους, οι οποίοι δεν είναι ανακλητοί, υπάρχει ταυτόχρονα μια απαλλοτρίωση, και με τη νομική ακόμα έννοια, της εξουσίας από τους εκλέγοντες προς τους εκλεγόμενους.

[...] Οι αντιπρόσωποι, ακόμα και με την καλύτερη δυνατή θέληση, απομακρύνονται από τον λαό. Αντί να κρίνει ο λαός τα διάφορα ζητήματα τα κρίνουν οι ίδιοι. Διαμορφώνουν μάλιστα τα ζητήματα έτσι ώστε αν στις επόμενες εκλογές κληθεί ο λαός να αποφασίσει, π.χ., μεταξύ δύο κομμάτων που έχουν διαφορετικές γνώμες για τα διάφορα ζητήματα, όχι μόνο δεν μας εγγυάται κανείς ότι τα ζητήματα αυτά είναι πραγματικά, αλλά υπάρχει εκ των προτέρων η βεβαιότητα ότι τα ζητήματα αυτά τίθενται απλώς και μόνο επειδή η προηγούμενη διακυβέρνηση της χώρας δημιούργησε αυτού του είδους τα ζητήματα και όχι άλλα».

Κορνήλιος Καστοριάδης, Ο Θρυμματισμένος Κόσμος.

Όνειρον εικάζοντες... Παλλάδας ο Αλεξανδρεύς

Goya

Άρα μη θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον,

Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες

όνειρον εικάζοντες είναι τόν βίον;

ή ζώμεν ημείς, τού βίου τεθνηκότος;

Παλλάδας ο Αλεξανδρεύς, 4ος μ.Χ. αιών

Ἡ διάφανη γυναίκα... Ángel Olgoso

Pietro Antonio Rotari

Ἡ διάφανη γυναίκα

A mujer transparente

ΓΥΝΑΙΚΑ γδύνεται, ἀλείφει σχολαστικὰ μὲ μέλι ὅλο της τὸ σῶμα, κυλιέται μὲ ἐπίγνωση πάνω σ’ ἕναν σωρὸ στάρι ποὺ βρίσκεται στὸν σιτοβολώνα, μαζεύει μὲ προσήλωση, ἕναν πρὸς ἕνα, τοὺς κολλημένους στὸ σῶμα της κόκκους καὶ φτιάχνει μ’ αὐτοὺς μιὰ γευστικὴ πίτα μὲ τὴν ὁποία θὰ ταΐσει τὸν ἄνδρα ὅταν ἐπιστρέψει.

 Μαζὶ μὲ τὰ ξύλα τοῦ φούρνου παίρνουν φωτιὰ παλιὲς πληγὲς καὶ κακίες, καίγονται γιὰ ἀκόμα μιὰ φορὰ φόβοι καὶ ἐγωισμοί, τὰ δάκρυα ξεσποῦν ἐκ νέου ἀνάμεσα ἀπ’ τὶς σπίθες ἀναδύοντας μιὰ εὐωδιαστὴ μυρωδιὰ ποὺ ἀρωματίζει τὸ σπίτι σὰν λιβάνι. Τὰ μάτια τῆς γυναίκας, ἄγρυπνα καὶ καρτερικά, στρέφονται πρὸς τὴν εἴσοδο καὶ ἡ καρδιά της χτυπᾶ μὲ μιὰ δύναμη ποὺ μοιάζει νὰ ξεχύνεται ἀπ’ τὶς πόρτες. Ἄφησε λυτά τα μαλλιά της καὶ στόλισε τὸ τραπέζι μὲ λουλούδια γύρω ἀπὸ τὸ δελεαστικὸ ἔδεσμα. Ὅ­ταν ὁ ἄνδρας φτάνει, προσπερνάει τὴ γυναίκα καὶ χωρὶς νὰ σταθεῖ, οὔτε νὰ τὴν κοιτάξει, ἀνακοινώνει ὅτι εἶναι φαγωμένος.

Ángel Olgoso

Είναι η βαρβαρότητα... Οδ. Ελύτης

Sorin Feraru

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις.

Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας;

Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν.

Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα.

 Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό.

 Είναι η αμάθεια και το σκότος.

Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ.

Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»

Από συνέντευξη του ΟΔ. ΕΛΥΤΗ στη Σούλα Αλεξανδροπούλου.

Η Καθημερινή, 2/11/1975.