Με αρμένιζες... Γιάννης Ρίτσος

Γιάννης Τσαρούχης

 

Στο παραθύρι στέκοσουν κ’ οι δυνατές σου οι πλάτες

φράζαν ακέρια τη μπασιά, τη θάλασσα, τις στράτες.

[]

Κι ως στέκοσουν και κοίταζες το λιόγερμα ν’ ανάβη,

σαν τιμονιέρης φάνταζες κ’ η κάμαρα καράβι

και μες στο χλιό και γαλανό τ’ απόβραδο-έγια λέσα!-

με αρμένιζες στη σιγαλιά του γαλαξία μέσα!

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60

(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)

------------

Μπροστά σε χνωτισμένα τζάμια

απόψε η θλίψη μου αλητεύει…

Κώστας Σοφιανός, Πάρεργο, 1970

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις, Αθήνα 2024