 |
| Geof Kern, New York 1991 |
Γύριζε η Γη γύρω απ’ τον ήλιο,
γύριζε στα χρόνια του Αρίσταρχου, αυτός
τους το έλεγε, δεν τον πίστευαν, μάλλον
δε νιώθανε τη σκοτοδίνη
της περιστροφής, η Γη
συνέχιζε τους γύρους της, αυτός
επέμενε, οι Αθηναίοι στο τέλος
του τράβηξαν, κατά το σύνηθες,
μια μήνυση και ησύχασαν
η Γη,
συνέχισε τους γύρους της.
Σωτήρης Σαράκης, Σημαντικές λεπτομέρειες
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 45 https://diorthoseis.eu/
 |
| Dusdin Condren |
Τα μάτια της μόνο, σαν πράσινες
πυγολαμπίδες γιάλιζαν στο σκοτάδι.
Τα μαλλιά της μαύρα και σιωπηρά…
Αν και δεν έβλεπα το σώμα της
μπορούσα να τ’ αγγίξω…
Άκουσα τη φωνή της ταχύτατη
σαν χελιδόνι να ψαλιδίζη πάνω από
το κεφάλι μου:
-Μην είσαι ανόητος!..
Από τότε
ψυχαλίζουν πάνω μου
ήχοι μουσικής τα φωτεινά της μάτια!..
Νίκος Σπάνιας, Γλυκός τρόμος
(Ανθ. Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Alfonso Brezmes |
Φεύγουν σιγά-σιγά τα χρόνια
κι ό,τ’ είχε σάρκα και οστά
γίνεται θύμιση.
Στο δάκρυ που πισωδρομεί
ζει και αναζεί το παρελθόν
καθώς τα μάτια αντικρύζουν το παρόν
και κρυφαναλογίζουνται το μέλλον.
Κωνσταντίνος M. Μάστρακας,
Ζώνη
Ασφαλείας, εκδ Andy’s
 |
| Louis Jean Francois Lagrenee, Mars and Venus |
Κι όταν όλος ο κόσμος έφευγε
και μέναμε οι δυο μας
ανάμεσα σε άδεια ποτήρια και βρώμικα σταχτοδοχεία,
τι όμορφο που ήταν να ξέρω πως βρισκόσουν
εδώ σαν μια όαση,
μόνη μαζί μου στην άκρη της νύχτας,
και πως διαρκούσες, ήσουν περισσότερη από το χρόνο,
ήσουν αυτή που δεν έφευγε
διότι ένα κοινό μαξιλάρι
και μια κοινή ζεστασιά
θα μας καλούσαν ξανά
να ξυπνήσουμε την επόμενη ημέρα,
μαζί, γελώντας, ξεχτένιστοι.
Julio Cortázar, μετ. Νάταλι Φύτρου
 |
| Ralph Steiner |
Το καλοκαίρι σου χάρισε πρόθυμα
ό,τι πιο ζεστόν είχε.
Το καλοκαίρι σου χάρισε
όλους τους χυμούς των καρπών του.
Τώρα στάσου αξιοπρεπώς κ’ εσύ
κι άνοιξε την αγκαλιά σου
να σου τη γεμίσει κίτρινα φύλλα το φθινόπωρο.
Τώρα στάσου αξιοπρεπώς
κι άφησ’ το πρόσωπό σου ακάλυπτο κι ορθό
να σου το παγώσει τ’ αγριοβόρι του χειμώνα.
Κώστας
Μόντης
 |
| Milo Manara |
Υπέροχο – είναι υπέροχο
σαν αγαπάς να περιμένεις!…
Υπέροχο αναμετρώντας τις στιγμές…
Βραδιάζοντας. Ξημερώνοντας.
Αυτό το γέλιο
αυτό το γέλιο που κυλάει σφυρίζοντας
άλλος όπου κανένας δεν το ξέρει.
Μαρία
Σερβάκη, Ο
άλλος κήπος, 1983
